Legitur in p̄dicto dyalogo: ꝙ martinuꝫ ī quadā feſtiuitate ad eccl̓aꝫ tendentem: pauper qͥdam nudus ſecutꝰeſt. Martinꝰ aūt archidyacono p̄cepit: vt egentem veſtiret Sꝫ cuꝫ hocille facere diſtuliſſꝫ. ingreſſus martinus ſecretarium tunicā ſuam illi tribuit. ⁊ ꝯtinuo abſcedere iuſſit. Cumergo archidyaconus monerꝫ. vt adſolemnia ꝑagenda ꝓcederet. ille d̓ ſeloquenſ rn̄dit ſe ire non poſſe: donecpauꝑ veſtem accipiat. Archidyaconus v̓o non intelligens: qꝛ cū extrinſecus cappa tectus eſſet. ip̄m nuduꝫinterius non videbat. paupereꝫ nonadeſſe cauſat̉. At ille inqͥt. michi veſtis deferatur. ⁊ pauper nō d̓erit veſtiendꝰ. Cōpulſus ille ad foꝝ vadit.et qͥnqꝫ argenteis tunicam vilem etcurtā que dr̄ penula: qͣſi pene nulla.rapiens an̄ pedes martini iratus ꝓiecit. Quaꝫ ille ſecreto induit. Cuiꝰmanice vſqꝫ ad cubitū: ⁊ longitudovſqꝫ ad gͦenua protendebantur Etſic miſſam celebraturꝰ ꝓcedit. Dumaūt miſſam celebraret. globꝰ igneuſſuꝑ caput eius apꝑuit. ⁊ a ml̓tis ibidem viſus fuit. ob hoc par apl̓is d̓r.Huic aūt miracl̓o addit mgr̄ ioh̓esbeleth. ꝙ cum in miſſa manꝰ ad deūvt moris eſt leuaret. manicis lineisretro labentibꝰ cum nec brachia eiꝰeſſent groſſa nec ml̓tm carnoſa: necprefata tunica ꝓtēderet̉. niſi vſqꝫ adcubitum. remanſer̄t eadem brachianuda. Tunc miraculo ſe torques aurei ⁊ gēmati deferūtur ab angelis.et brachia decenter operiuntur.Quem etiā conſam qͣdam vice coſpiciens euāgelicū inqͥt mādatū iſtaꝯpleuit. Duas tunicas iſta habuit:et vna non hn̄ti largita ē. Ita ⁊ vosinquit facere debetis. Multe poteſtatis erga demōes expellendos.Sepe em̄ ip̄os demōes ex homībuſexpulit. Legitur etiā in p̄dicto dialogo: ꝙ q̄dam vacca a demōe agitatacum vbiqꝫ ſeuiret ⁊ multos cōfoderet. ⁊ verſus martinū et ſocios ſuosin itinere furibunda cōcurreret. illemanu eleuataᶻ ipſam ſiſtere iubet.Quā immobili ꝑmanēte. vidit d̓monem dorſo illius inſidentē Quem increpās diſcēde inqͥt funeſte de pecude ⁊ innoxiū animal agitare deſiſte.Quo ꝓtinꝰ diſcedente: vacca ad eiꝰpedes ꝓſternit̉: ⁊ ad eius imperiumcuꝫ om̄i māſuetudine ad gregeꝫ ſuureuertitur. ¶ Multe ſubtilitatiserga eos cognoſcendos. Demonesenī ſibi ita ꝯſpicabiles reddebanturvt aꝑte ab ip̄o ſub qͣcunqꝫ ymagineviderent̉. Nā interdū demōēs in iouis ꝑſonaꝫ plurimūqꝫ mercurii: aliqn̄ veneris vel minerue tranſfiguratos ſe eius vl̓tibus offerebāt. quosille om̄s ſuis noībus īcreꝑabat. mercurium maxīe patiebatur infeſtū. iouem brutum atꝫ hebetē eſſe dicebatQuadaꝫ etiā vice dyabolus ī forma regꝭ purpura et dyademate ⁊ aureis caligis ornatus. ſereno ore letaqꝫ facie ſibi apꝑuit Cūqꝫ diu ambotacuiſſent. agnoſce inqͥt martīe queꝫcolis. Chriſtus ego ſum deſcenſurꝰad terras. pͥus me manifeſtare tibivolui. Ad hoc cū adhuc martinꝰ admirās tacerꝫ. rurſus ait. martīe curdubitas credere cū me videas Chriſtus ego ſum. Tunc ille a ſpūſanctodoctus ait. Bn̄s ih̓us xp̄s nō ſe purpuratum. nec dyademate renitentēventuꝝ eſſe p̄dixit. Ego xp̄m niſi ineo hītu ⁊ forma q̄ paſſus eſt niſi crucis ſtigmata p̄ferentem. veniſſe noncredam. Ad hanc voceꝫ ille diſꝑuit