Druckschrift 
Homiliarius doctorum de tempore et de sanctis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

vt qꝛ nos ſuo exēplo in nomīe xp̄i ꝯgregauit: ſuisnos meritꝭ ⁊ oratiōibꝰ in p̄ſenti vita iocūdos effiXcx. ciat: ⁊ in futura acceptos reddat. Iteꝝ ſil̓e eſt regnū celoꝝ: ſagene miſſe in mare: ⁊ ex oī genere piſciū ꝯgregāti. Pulchre ſagene aſſimilat̉ eccl̓ia: qꝛet piſcatori eſt cōmiſſa ⁊ ītra rhete fidei qͦtidie homines capit. Sic̄ em̄ piſcatoꝝ eſt: cū ſagena de ꝓfundis gurgitibꝰ piſces ad littꝰ trahere: ſic qͦtidieeccl̓ia ꝑ doctrinā p̄dicatoꝝ: de turbulētis ⁊ amaris gurgitibꝰ mūdi: mētes hoīm: ad verā lucē retrahere ſtudet. Et qm̄ qͣꝫdiu in pn̄ti vita: eccl̓ia cūbonis colligit ⁊ malos: recte de eadē ſagena ſubdiTex. tur. Quā cū impleta eſſet educētes: ⁊ ſecus littusſedētes: elegerūt bonos ī vaſa ſua: malos autē foras miſerūt. Ubi cū boni ⁊ mali noīant̉: p̄ſentistꝑis eccl̓ia deſigͣt̉. Boni em̄ ſoli nuſqͣꝫ ſūt niſi ī celo: mali aūt nuſqͣꝫ ſunt niſi ī inferno. Hec autē eccleſia q̄ ī medio ꝯſiſtit: vtriuſqꝫ patrie ciues recipitPsͣ. 39. ſic̄ ꝑ pſalmiſtā dr̄: Annūciaui ⁊ locutꝰ ſum: multiplicati ſūt ſuꝑ numeꝝ. Ubi ꝯſiderādū eſt: qꝛ ſuꝑnūeꝝ electoꝝ mō ī eccl̓ia ml̓ti reprobi ītrare pn̄t:Tex. ſꝫ regnū celoꝝ nō pn̄t. Un̄ ⁊ bn̄ dr̄: Elegerūt bonos ī vaſa ſua: malos aūt foras miſerūt. In qͥbusꝟbis manifeſte diſcretio electoꝝ ⁊ reproboꝝ: in fine ſecl̓i futura eſſe on̄dit̉. Sic̄ em̄ mare ſecl̓m: ſiclittus maris finē ſignificat ſecl̓i. In littore em̄ ſedētes elegerūt bonos ī vaſa ſua: malos autē forasmiſerūt: qꝛ ī fine ſecl̓i electi aſſument̉ ad gl̓iam: ⁊reprobi ſeꝑabunt̉ ad penā: iuxta qd̓ alibi dn̄s aitLuc̄. 17. in euāgelio: In illa nocte erūt duo ī lecto: vnꝰ aſſumet̉ ⁊ vnus relinquet̉. Un̄ ⁊ exponēs dn̄s ſil̓iTex. tudinē adiūxit. Sic erit in ꝯſummatiōe ſeculi.Exibūt angeli ⁊ ſeꝑabūt malos de medio iuſtoꝝet mittēt eos in caminū ignis: ibi erit fletꝰ ⁊ ſtridor dētiū. Hoc eſt qd̓ dn̄s alibi ī euangelio dicit:Matt. 13. Mittet filiꝰ hoīs āgelos ſuos: ⁊ colligēt d̓ regnoeiꝰ oīa ſcādala. Et itē de zizanijs q̄ inimicꝰ hō ſuꝑIbidem. ſemīauit tritico: int̓rogatꝰ ait: Sinite vtraqꝫ creſcere vſqꝫ ad meſſem: ⁊ ī tꝑe meſſis dicā meſſoribꝰcolligite pͥmū zizania: ⁊ colligate ea ī faſcicl̓os adcōburēdū: triticū aūt ꝯgregate ī horreū meū. IdMatt. 25. ip̄m eſt: qd̓ alibi dr̄ a dn̄o: Cū ſederit filiꝰ hoīs inſede maieſtatꝭ ſue: ꝯgregabunt̉ ante eū oēs gēteset ſeꝑabit eos ab īuicē: ſicut paſtor ſegregat ouesab hedis ⁊ cetera. In eo aūt qd̓ ſubiūgitur. Iberit fletꝰ ⁊ ſtridor detiū: manifeſte qͣlitas penarūdeſcribitur. Ocl̓i em̄ p̄ nimio fumo fluere lachrymas ſolēt: dētes vehemēti frigore ſtrideſcere. Cūꝟo ait: ibi erit fletꝰ ⁊ ſtridor dentiū: on̄dit qꝛ reprobi in gehēna ⁊ frigꝰ intolerabile ⁊ calorē ineſtimabilē ſuſtinebūt: iuxta illd̓ qd̓ ꝑ beatuꝫ Iob dicit̉:Iob. 24. Ad calorē nimiū trāſibūt ab aqͥs niuiū: ⁊ vſqꝫ adinferos pctm̄ illiꝰ: obliuiſcat̉ eiꝰ miſcd̓ia: dulcedoilliꝰ vermis. Finita aūt ſil̓itudine de eiꝰ intellectuſaluator diſcipl̓os reqͥrit on̄dēs pijs mgr̄is vt alios poſſint erudire: aliqn̄ interrogare debere: AitTex. em̄. Intellexiſtꝭ hec oīa? Illiſqꝫ dicētibꝰ etiā: deꝓfectu illoꝝ gl̓iabat̉ dicēs: Ideo oīs ſcriba doctꝰī regno celoꝝ: ſil̓is eſt homini pr̄ifamilias: qͥ ꝓfertde theſauro ſuo noua ⁊ vetera. Qd̓ ſpecialiter adapl̓os ꝑtinere ex eo manifeſtū eſt: ꝙ homini pr̄ifamilias comꝑant̉: ꝓferēti de theſauro ſuo noua etvetera. Si em̄ ꝑ noua ⁊ vetera vetꝰ ⁊ nouū teſtamētū accipimꝰ: abraā ⁊ moyſen ceteroſqꝫ pr̄es: qan̄ dn̄i aduentū fuer̄t noua cū veteribꝰ nō ꝓtuliſſe cognoſcimꝰ: qꝛ ⁊ ſi noua narrauerūt: dn̄i tn̄ incarnationē nouā corꝑalibꝰ ocl̓is nō viderūt: ſicutip̄e diſcipl̓is ſuis ait: Ml̓ti reges ⁊ ꝓph̓e voluer̄t Luc̄. 10.videre q̄ videtꝭ ⁊ nō vider̄t: ⁊ audire q̄ auditꝭ ⁊ nōaudierūt. Apl̓i aūt noua ⁊ vetera ſpirital̓r intellexerūt ⁊ noua corꝑalibꝰ oculis viderūt. Quibꝰ ip̄eait: Mandatū nouū do vob̓: vt diligatꝭ īuicem. Ioh̓. 13.Siue alit̓. Uetera ad penā: noua ꝑtinēt ad gl̓iaꝫ.Uetuſtū em̄ erat hoī poſt pctm̄ ire ad penaꝫ: cuialiqͥd nouū ꝑ redēptoris aduētū ꝯtigit: qn̄ bn̄ operātibꝰ gl̓ia eſt repromiſſa. Cū gͦ dn̄s diſcipl̓os collaudat dicēs: Oīs ſcriba doctꝰ ī regno celoꝝ ſil̓is Lex.eſt homini pr̄ifamilias: qͥ ꝓfert de theſauro ſuo noua ⁊ vetera: on̄dit hūc ordinē doctoribꝰ ī p̄dicationeſeruādū: vt vetera ꝓferāt d̓ terrore ſupplicij: ⁊noua de ꝓmiſſiōe p̄mij. Qd̓ ⁊ ī hꝰ lectōis ſerie ſuoexēplo dn̄s on̄dit: cū in prioribꝰ ſil̓itudinibꝰ incitauit ad p̄miū:: ⁊ in ſeq̄ntibꝰ cōminat̉ ſuppliciū: oſtēdens vt dictū eſt doctoribꝰ: qꝛ ſic bn̄ oꝑantibꝰ debēt ꝓmittere gl̓iam: vt nō ceſſent peccatibꝰ cōminari penā. Qd̓ etiā ī lege figurate on̄dit: qn̄ ꝑ moyſentale p̄ceptū dedit dicēs. Non accipies loco pi­ Deut̓. 24.gnoris ſuꝑiorē ⁊ inferiorē molā: qꝛ appoſuit tibiaīam ſuā. Suꝑior em̄ ⁊ inferior mola: ſpes ⁊ timor accipit̉. Quaſi em̄ a debitoribꝰ pignꝰ accipimus: cū ꝯfeſſionē pctōris recipimꝰ. Cui ſi penitenti ſpem nō repromittimꝰ: veniā negamꝰ: ſuꝑioreꝫmolā tollimꝰ. Si aūt pctōri ſecuritatē damꝰ: inferiorē abſtrahimꝰ. Sꝫ vtrū obſeruādū eſt: vt ſic penitentibꝰ ꝓmittamꝰ veniā: quatenꝰ in pctō ꝑſeuerantibꝰ cōminemur penā: vt qͦs nō ꝓuocāt ad bene agendū p̄mia ꝓmiſſa: ſaltē denūciata terreantſupplicia. Cū aūt.De virginibus.Matthei. XXv.N illo tempore. Dixit ieſus diſcipulis ſuis parabolā hāc. Simile eſt regnū celorum decem virginibus: queaccipientes lāpades ſuas exierūt obuiā ſponſo ⁊ ſponſe. Et reliqua. Omelia beati Auguſtini ępiſcopi.Ue ſint decem virgines dicte quarūſunt quinqꝫ prudentes: quinqꝫ ſtultenon facile indagari poteſt. Uerūtamen ẜm ea que continet ipſa lectio:que charitati veſtre de euāgelio hodie eſt recitata: qͣꝫtum mihi dominus intellectumdonare dignatur: non mihi videtur iſta parabolavel ſimilitudo ad eas ſolas pertinere: que proprieexcellentiori ſanctitate virgines in eccleſia nominantur quas etiam vſitatiori vocabulo ſanctimoniales appellare ꝯſueuimꝰ. Sꝫ (niſi fallor) hec ſimilitudo ad vniuerſaꝫ eccl̓iaꝫ ꝑtinet: qͣꝫuis ⁊ ſi illas ſolas intelligeremꝰ q̄ ſctīmoniales vocant̉: nūquid decē ſunt? Abſit vt tāta ꝟginū ml̓titudo: adtam exiguū numerū reuocet̉. Forte aūt dicat aliquis: Quid ſi multe ſunt nomine: ⁊ tā pauce ſuntin veritate: vt vix decem inueniantur. Non eſt itanam ſi ſolas decem vellet intelligi bonas: non ibioſtenderet eſſe quinqꝫ fatuas. Si em̄ multe ſuntvirgines que vocantur ⁊ vere decem virgines inueniuntur: quare contra quinqꝫ oſtia domus magne clauduntur? Intelligamus ergo chariſſimi:ad omnes nos. id eſt. ad vniuerſam eccl̓iam iſtaꝫ