aūt dn̄o: ſuꝑ numerū multiplicant̉ fideles: qꝛ nōnunqͣꝫ etiā hi ad fidē veniūt: qͥ ad electoꝝ numerūnō ꝑtingunt. Hic enī fidelibꝰ ꝑ cōfeſſionē admixti ſunt: ſed ꝓpter vitā reprobā illic nūerari in ſorte fideliū non merent̉. Hoc ouile ſancte eccl̓ie: hedos cū agnis recipit. Sed atteſtāte euangelio cuꝫVatth̓. 2º iudex venerit: bonos a malis ſeꝑat: ſicut paſtor ſegregat oues ab hedis. Neqꝫ etenī poſſunt qui hiccarnis ſue voluptatibꝰ ſeruiūt: illic in ouiū gregenumerari. Illic eos a ſorte humiliū iudex ſeꝑat: qͥſe hic in ſuꝑbie cornibꝰ exaltāt. Regnū celorū ꝑcipere nequeūt: qͥ hic ⁊ in celeſti fide poſiti: toto deſiderio terrena querunt. Et multos tales intra eccleſiaꝫ frēs chariſſimi cernitis: ſed eos nec imitarinec deſpicere debetis. Quid enī ſit hodie aſpicitisſed qͥd cras futurus ſit vnuſqͥſqꝫ neſcitis. Plerūqꝫ et qͥ poſt nos venire cernit̉: ꝑ agilitatē nos bonioꝑis an̄cedit: ⁊ vix eum cras ſequimur: quē hodiepreire videbamur. Ecce cū ſtephanus ꝓ fide moreret̉: ſaulus lapidātiū veſtimēta ſeruabat. Omniūergo manibꝰ ip̄e lapidauit: qui ad lapidandū omnes exertos reddidit: ⁊ tn̄ eūdē ip̄m in ſancta eccleſia laboribus anteceſſit: quē ꝑſequēdo martyremfecit. Duo ergo ſunt: que pēſare ſollicite debemusQuia enī multi vocati ſed pauci electi ſunt: pͥmuꝫeſt: vt de ſe qͥſqꝫ minime p̄ſumat: qꝛ et ſi iā ad fidēvocatus ſit: vtrū penni regno dignꝰ ſit neſcit. Secundū vero eſt: vt vnuſquiſqꝫ ꝓximū quē fortaſſe iacere in vicijs cōſpicit: deſperare nō audeat: qꝛdiuine miſcd̓ie diuitias ignorat. Rem frēs q̄ nuꝑcōtigit refero: vt ſi vos pctōres ex corde eē cōſpicitis: oīpotentis dei miſericordiā amplius ametis.Preſenti anno in monaſterio meo: qd̓ iuxta beatoꝝ martyrū iohānis et pauli eccleſiā ſitū eſt: frater quidā ad cōuerſionē venit. Deuote ſuſceptuseſt: ſed ip̄e deuotiꝰ ꝯuerſatus. Hunc ad monaſteriū frater ſuus corꝑe nō corde ſecutus ē. Nā valde cōuerſatiōis vitā ⁊ habitū deteſtās: in monaſterio vt hoſpes habitabat: ⁊ monachoꝝ vitā moribꝰ fugiēs: recedere a monaſterij habitatōe nō poterat: quia vel qͥd ageret vel quid viueret nō habebat. Erat prauitas eius cūctis oneroſa: ſꝫ hūcoēs eqͣnimiter pro fratris eius amore tolerabantNā ſuꝑbus ⁊ lubricus: ſi qua poſt hoc ſeculum vita ſeq̄ret̉ neſciebat. Irridebat vero: ſi quis illi hācp̄dicare voluiſſet. Itāqꝫ cum habitu ſeculari viuebat in monaſterio: verbis leuis: nutibꝰ inſtabilismente tumidus: veſte cōpoſitus: actione diſſipatus. Mēſe aūt iulio nuꝑ elapſo: huiꝰ quā noſtispeſtilētie clade ꝑcuſſus eſt. Qui adueniens vrgericepit vt aīam redderet. Et vltima iam corꝑis ꝑtep̄mortua: vitalis virtus in ſolo pectore et linguaremanſerat. Fratres aderant: eiuſqꝫ exitū inquātū deo largiēte poterāt: oratione tuebant̉. At illeſubito ad deuorandū ſe draconē venire cōſpiciēs:magnis cepit vocibꝰ clamare dicens: Ecce dracontad deuorandū datus ſum: ꝓpter vr̄am aūt pn̄tiaꝫdeuorare me nō poteſt. Quid mihi moras facitꝭ:Date locū: vt ei deuorare me liceat. Cūqꝫ hūc fratres vt ſignū ſibi crucis imprimeret āmonerēt: reſpōdebat virtute qua potetat dicens: Uolo me ſignare: ſed nō poſſum: qꝛ a dracone premor. Spumeoris eius faciē meam liniunt: guttur meuꝫ oreeius ſuffocat̉. Ecce ab eo brachia mea cōprimunt̉qui ⁊ caput meum in ſuo ore abſorbuit. Cūqꝫ hecpallēs ⁊ tremens ⁊ moriens diceret: ceperunt frēsUn̄ica in ſeptuageſimavehemētius orationi inſiſtere: ⁊ oppreſſum draconis pn̄tia ſuis p̄cibꝰ adiuuare. Tū repēte liberatꝰmagnis cepit vocibus clamare dicens: Deo gr̄as:ecce diſceſſit: ecce exijt: ante orationes vr̄as fugitdraco qui me acceꝑat. Mox autē ſeruituꝝ ſe deobet eſſe monachū deuouit atqꝫ a temꝑe illo nunduſqꝫ febribus premit̉ dolore fatigat̉. Morti quidēſubtractus eſt: ſꝫ adhuc plenius vite reſtitutus nōeſt. Quia enī longis ⁊ diuturnis iniqͥtatibus preſſus eſt: longo lāguore fatigat̉: et durum cor ignispurgatiōis durius ꝯcremat: qꝛ diuina diſpenſation agit̉: vt ꝓlixiora vicia egritudo ꝓlixior exuratQuis vnqͣꝫ illū ſeruari ad conuerſionem crederet:Quis tantam dei miſericordiā conſiderare ſufficiat? Ecce iuuenis prauus draconē vidit in morte:cui ſeruiuit in vita: nec vidit vt vitā funditus ꝑderet: ſed vt cui ſeruierat ſciret: ſciēdo reſiſteret: ip̄mqꝫ reſiſtendo ſuꝑaret: et eū quo non prius tenebat̉vidit poſtea ne teneret̉. Que ergo lingua narrareviſcera diuine miſericordie ſufficiat? Quis ſpiritus ad tante pietatis diuitias non obſtupeſcat:Has diuine pietatis diuitias cōſiderauit pſalmiſta cū diceret: Adiutor meus tibi pſallā: qꝛ tu deꝰ Psͣ. 58.ſuſceptor meus: deus meus miſcd̓ia mea. Ecce ꝑpendēs in qͥbus laboribus humana ſit vita ꝯſtituta: deū appellat adiutorem. Et qꝛ a tribulationep̄ſenti: in requiē eternā nos ſuſcipit: appellat etiāſuſceptorē. Sed ꝯſiderās: ꝙ mala noſtra aſpicit ⁊portat: culpas nr̄as tolerat: ⁊ tn̄ nos per patiētiāad p̄mia reſeruat: noluit deuꝫ miſericordē dicere:ſed hunc ip̄am miſericordiā vocauit dicens: deusmeus mi ſcd̓ia mea. Reuocemꝰ ergo an̄ oculos mala q̄ fecimus: penſemus ex quāta dei benignitatetoleramur: ꝯſideremus q̄ ſunt pietatis eius viſcera vt nō ſolū culpas indulgeat: ſed celeſte regnumpenitētibꝰ etiā poſt culpas ꝓmittat: atqꝫ ex oībusmedullis cordiū dicamus ſinguli dicamus oēs:dęus meus miſcd̓ia mea. Tu aūt.De eadem dn̄ica Sermo beatiIohanis chriſoſtomi quō primushomo toti p̄latus ſit creature.Ignitas hūane originis facile agnoſcitur: ꝯſiderata ſublimitate auctoris. Neqꝫ enī facile poterat eſſe vel leue: qd̓ manus ſacra ꝯfinxit: ⁊ celeſtis flatꝰ in vitalem ſubſtantiā aīauit: maxime cū idē artifex deusptātem ſuā in oēm fabricā eidē homini fuerat traditurꝰ: vt quē ſcd̓m p̄ſidē poſt ſe facere diſpōebateūdē faceret plenū atqꝫ ꝑfectū: habētē in ſeſe ⁊ dignitatē qua p̄celleret: ⁊ ptātem qua cūctis animātibus īperaret: ſoli ſeruies illi a quo ei cuncta fuerant ſubiugata: vt imperaret mūdo: ſeruiret deo:creatorē ſuſpiceret: creaturā ſibi parere cōpelleret:tantūqꝫ ditionis ſeſe dn̄o debere ꝑſpiceret: qͣntuꝫipſe a creatura exigeret: hn̄s in propria ptāte ⁊ obedientiā ⁊ cōtemptu: obedientia qua viueret: ꝯtēttū quo digne ꝓ meritis interiret. Un̄ effectuꝫ eſtvt cōtemnēdo mortē incideret: qui obediendo viuere poſſet. Un̄ ptātem cōceſſam dū in cōtemptūꝓtulit: ⁊ vite priuilegiū ꝑdidit: ⁊ mortis ſibi ſentetiā acqͥſiuit. Et tn̄ adhuc creatura eius ſeruat imperiū: licet ipſi creatori ſuo denegaret obſequiumUnde apꝑet quid ſue felicitati detraxerit cū peccatorū merita eius ſtatū adhuc mutare non poſſintGrauaris homo: iuſte grauaris: et inexcuſabili