Non ego qͣſi metuēs de exilio fuge̓ cupio. cūmihi ꝓ tuo noīe nullū ſuppliciū graue ſit. vtmulti p̄uaricaboris errore liberetur cū pn̄tēvider̄it vlcionē Hijs dixit ecce repēte oſiusreſidens faſtū qͣſi r̓galis īperij. cū ſentētiā cōnaret̉ exprime̓ os vertit diſtorquēs ꝑit̓ ⁊ ceruicē. ac deſeſſu ī terrā elidit̉ atꝫ illico exſpira-uit. Tunc āmirātibꝰ cūctis etiā clemētinꝰ illegētilis expauit. et licet eſſꝫ iudex. tn̄ timēs nein ſe ſil̓e ſuppliciū vīdicae̓t̉. ꝓſtrauit ſe ad pedes ſcī viri obſecrās. vt ſibi ꝑceret q̄ in eū d̓i-ne legis ignoracōe peccaſſꝫ. ⁊ nō tā ꝓprio arbitrio ꝙͣ mādati īperio. Inde ē ꝙ ſolꝰ gregorius ex n̄uēro vīdicātiū ītegrā fidē. nec ī fugāverſus ē nec paſſus eſt exiliū. vnuſquiſqꝫ em̄timuit de illo vlterius iudicareca ij.facius hiſpaniaꝝ ep̄us cognomēto ⁊eloq̄o clarus ſcripſit quēdā librū ſubapolegelici ſpecie. in qͦ deteſtāda priſcillianidogmata et maleficiorū eiꝰ artes. libidinūqꝫeiꝰ ꝓbra demōſtrat. on̄dens marcū quēdā mephiticū maie ſciētiſſimū diſcipulū fuiſſe ma-nis ⁊ pͥſcilliaī mgr̄m. Hic aūt cū vrſacio epōob necē eiuſdē priſcilliaī cuiꝰ accuſatoe̓s extiberāt. ecc̄īe ꝯmunione p̓uatus exilio ꝯdēpnatur. ibiqꝫ die vltimo fungitur theodoſio maiorē et valētiniano regnātibus.