Capitulū. x.LXXI
ſbidem refert beatus Gregorius d̓bearo Fortunato epiſcopo. qͥ dumdyabolum ab obſeſſo homine propuliſſet. ſero idem demō in ſpecieperegrini per plateas ciuitatis clamare cepit. O virum ſanctum Fortunatū epiſcopum. Ecce de hoſpicio me peregrinū proiecit nec vbiquieſcam inuenio. Tunc quidā cūvxore ſua ⁊ filio ſedens peregrinūinuitauit ſuum ad hoſpitiū et querendo cauſam expulſionis eſt gauiſus ſuper derogatione ſancti viri quam a peregrino ficte audiuit.Exinde aūt dyabolus puerū inuaſit et prunis iniecit ac animā eiusexcuſſit. Sicqꝫ pater miſer primuꝫquem recepiſſet hoſpitio intellexitEt de quinta cauſa proprij facinoris et magni cōmuniter tam in ſacra ſcriptura qͣꝫ in ſanctorū paſſionalibus legimus. Nam ⁊ ſic legimus primi Reg. xv. de Saul regeiſrael ꝙ inobediens deo poſſeſſuseſt a dyabolo. Que omnia vt diximus tacta ſunt ne impoſſibile cuiquam videatur ſi ob facinorū maleficarum vt aliqui etiam ad earū inſtantiam poſſideantur. Super quovt diuerſos modos poſſidendi intelligere valeamus. quo ad ſcd̓m rēgeſtam in medium producamusTempore ſiquidem Pij pape ſecundi ante iniunctū inquiſitionisofficium vni ē duobus inquiſitoribus hunc tractatum conficiētibustalis accidit caſus. Bohemus quidam de dachouo oppido filiuꝫ vnicum ⁊ ſacerdotē ſecularem ob liberationis gratiaꝫ quia obſeſſus eratromam vſqꝫ perduxit. A caſu autēdum ego vnus ex inquiſitoribushoſpicium refectiōis gratia intraſ
ſem contigit vt tanqͣꝫ cōmenſalisidem ſacerdos cū patre ad tabulaꝫpariter mecum conſederēt. Conueſcentes autē ⁊ mutuo vt moris forenſium eſt conferētes. Idem pater pluries ſuſpirans. Et ꝙ proſperum iter compleuiſſet a deo omnipotenti optabat. cui ex intimis cōpatiendo que nā ſui itineris ⁊ cauſa triſticie eēt inquirere cepi. Tūcille filio audiēte qui ⁊ mihi collateralis in menſa erat reſpondit. Heufiliū habeo a demone obſeſſuꝫ quēob liberatiōis gratiam magnis laboribus ⁊ impenſis hucuſqꝫ ꝑduxi. Et ego. Ubi naͣm filius eſſet dūinquirerē ꝙ mihi collateralis eſſetindicauit. Atterritus ego paululū⁊ diligenter ipſum intuens ꝙ cumtanta modeſtia cibuꝫ ſumeret ⁊ adqueqꝫ interrogata pie rn̄deret. Heſitare aīo cepi ⁊ ꝙ obſeſſus n̄ eēt ſꝫinfirmitatis cā ſibi aliqͥd accidiſſeobieci. tūc filiꝰ rē geſtā ꝑ ſe narrāset qͣliter qͣntoqꝫ tꝑe obſeſſus fuiſſetindicauit. Mulier inquit quedammalefica hanc mihi infirmitatē cōtulit. brigāti em̄ cōtra eam rōne cuiuſdam diſplicētie circa regimē curie cū eā durius increpaſſem quiaceruicoſe voluntatis erat dixit. ꝙpoſt paucos dies haberē intēderehis q̄ mihi ꝯtingerēt. Sed ⁊ demōin me habitās hoc idē refert ꝙ maleficiū ſub quadā arbore poſitū ſita malefica. qd̓ niſi amoueat̉ n̄ potero liberari. ſꝫ nec arborē vult indicare. At ego nec minimā ſuis dictꝭfidē adhibuiſſem niſi exꝑiētia meꝓtinꝰ ędocuiſſet. Nā interrogatuſa me de interuallo tꝑis vt p̄ter cōſuetu modū obſeſſoꝝ tāte ſue rōiseſſet capacitatis. Reſpōdit vſu rō-