XC

nec ſinit neglecte perire quod eſt. qui etiamhoc qd̓ non fuit. benigne curauit. vt eſſetSit ergo ſemꝑ noſtra conſideratio ꝙ nihiliniuſte patimur. quia ſi deo auctore ſumusqui nihil fuimus deo regnante nō affligim̄iniuſte qui ſumus. Secundo iudicemꝰ noſmetipſos. attribuentes nobis in omnibꝰ vilitatem. ⁊ luce diei iudicantes nos indignoſſicut abraham loquens ad dn̄m dixit. loqͣrad dn̄m meum cum ſim cinis ⁊ puluis: p̄eMiſer factus ſum ⁊c̄ vſqꝫ tota die cōcriſtatus ingrediebar. Itē. ij. Eſd̓. viij. peccata noſtra multiplicata ſunt ſuper capita noſtea ⁊iniquitates noſtre exaltate ſunt vſqꝫ ad celum. Ad hoc iudicium nos trahere cupiebatdn̄s cum Mat. dicebat. Cū feceritis omniaq̄ p̄cepta ſunt vobis. dicite ſerui inutiles ſumus. quod debuimus facere non fecimushinc bern̄. Diligit deus animā que in conſpectu eius ſine diſſil̓atione diiudicat ſemetipſam. idqꝫ iudicium non niſi ꝓpter nos anobis exigit. quia ſi noſmetipſos diiudicauerimus nō vtiqꝫ iudicabimur. Tercio iudicemus oēm proximum in deuota pietateoīa proximoꝝ facta pie ⁊ caritatīe interpretantes ⁊ in bonam partē diiudicantes. in qͦferuabimus nature ⁊ ſcripture mandatumquod de proximo nobis precipitur obſeruādn̄. ſ quod tibi non vis fieri alteri ne faciasqꝛ ſi proxīm vt nos diligimꝰ. hunc in bonisſicut nos iudicari cupimus iudicamus. vn̄in lege precipitur. Equalis ponderis eruntoīa vt vicꝫ in bonis iudicemus proximumſicut nos. ⁊ in malis iudicemus nos ſicut ꝓximum iudicamus Si ergo ſeruabimꝰ iuſtum iudicium inter nos ⁊ deum inter nos⁊ nos. ⁊ inter nos ⁊ proximū regulā d̓ini iudicij ꝓ noſtra poſſibilitate obſeruātes merebimur ſedere in thronis cum dn̄o de quo legitur. Deus qui ſedes ſuꝑ thronos ⁊ iudicas equitatem. Item eſt aliud iudicium qͦmerebimur ad thronorum conſortia ſublimari. ſi ſcꝫ ꝑ ſpm̄ veritatis tanto ſumus veritatis ſuie illuſtrati vt profunda queqꝫ velex defectu vel profectu hoībus prouenietiaſcimus per diſcretionis ſpiritum ſapienterdiſcutere ⁊ veraciter diiudicare. quod ꝓpriead rectores eccleſie pertinet quoꝝ iudico ſta

tur ⁊ per omnia conſenticur vnde eiſdem rectoribus precipit̉. Leuit. x. vbi d̓r. ꝙ debeāthr̄e ſcīam diſcernēdi inter ſanctū ⁊ ꝓphanāinter pollutū ⁊ md̓m. nam vt ait apꝰ .i. coꝝij. Spiritus omnia ſcrutat̉ etiā ꝓfunda d̓ide his ergo qui ad ordinē thronoꝝ veniuntdi. greg. Sunt nōnulli qui dum ſe vigilanti cura diiudicant dum ſe ſollicita intentiōediſcutiunt. hoc in munere accipiunt vt iudicare recte olios poſſint. quoꝝ ꝓfecto mentibus dū d̓ina cōtemplatio preſto eſt in hisvelut in throno ſuo dn̄s preſidens alioꝝ facta per eos examinat ⁊ cuncta mirabiliter d̓ſua ſede diſpenſat Quid ergo iſti niſi thrōiſui conditoris ſūt. vel quo niſi ad ſupernoꝝſedium numerū aſcribuntur per quos dumſancta eccleſia regit̉ pleꝝqꝫ de quibuſdā ſuiſinfirmis actibus alij iudicantur ASequitur octauus ordo .ſ. cherubin ſurſumaſcendendo qui plenitudo ſcientie interpretatur in quē a thronis illi homines ꝓmouētur qui per gratiam ꝓmouentem ⁊ per affectum intime deuotionis conantē. ad plenā⁊ perfectam ſcīam promouentur. plenā aūt⁊ perfectam illam ſcientiam dicimus quādo omnia execcitia ad deū pertinentia ſcimꝰad faciendū ⁊ cū hoc afficimur ad volendū⁊ ad ſupremum dei beneplacitum exercēdūverbi gratia. Si contingat eſſe in delitijs īdiuitijs in paupertate in humilitate in action in tribulatione in obedientia in patienria hec omnia ad perfectam dei volnntatem⁊ ad ſupremum eius beneplacituꝫ faciamꝰHanc ſcientiam paulus gloriatur ſe habuiſſe ad Ephe. iiij. ſcribens cum dixit. Egodidici in quibus debeam ſufficiens eſſe.ſcio enim humiliari. ſcio abundare vbiqꝫ inomnibus inſtitutus ſum. ſcio ſatiari ⁊ eſurire ⁊ abundare ⁊ penuriam pati. omnia eniꝫpoſſum in eo qui me confortat. Notabiliterautem hec duo ſimul coniungo ſcilicet ſcire⁊ velle facere ⁊ afficere quia multi multa ſciunt ad que tamen facienda non afficiuntur⁊ idcirco talis ſcientia non eſt plena. de quibus iterum dicit Apoſtolus. i. Corin. viij.Qui ſe putat aliquid ſcire ⁊ nondum ſcitquomodo oporteat eum ſcire. Ac ſi dicatillius vana ⁊ inutilis eſt ſcientia. In his gͦ