XXIIII.

Hiere. xvi. Ue mihi mater mea. vt quid genuiſti me virū rixe ⁊c̄ lu. xv Pater peccaui īcelum ⁊ coram te vſqꝫ. fac me ſicut vnuꝫ demercenū̄. ⁊c̄. ac ſi dicat Quia ex feditate peccatoꝝ degener factꝰ. dignitatē filiatiōis male viuēdo ꝑdidi. rogo vt ponas me in extremū ſtatū ẜnoꝝ vt ſic ſaltē ſim de nūero tuorū. C Ad hanc ꝓfundā eſtimatiōeꝫ inducere nos voluit dn̄s cū dixit Iere. ij. Trāſite ad inſulas ⁊ ꝯſiderate vehemēter ⁊ videte. ſi factū eſt huiuſcemōi: ſi mutauit gensdeos ſuos ⁊ certe ip̄i nō ſunt dij. Populusvero meꝰ mutauit gl̓am ſuā in ydolū. obſtupeſcite celi ſuꝑ hoc ⁊ porte celi deſolamini vehemēter. Hec aūt eſtimatio in triplici dr̄naexerceat̉ .ſ. in dei offenſiōe. damnoꝝ nr̄oꝝ cumulatiōe ⁊ nr̄a vilifactiōe. Primo dico exerceatur eſtīatio in dei offenſiōe: ponderantes qͣꝫ maximuꝫ ſit ꝓ vilibꝰ pctīs offenderedeū noſtrū. nā ſi om̄ia alia mala ex pctīs noſtris incurrimꝰ: eſſent diſſimilanda. hoc ſolū ſuꝑ om̄ia mala peſſimū vicꝫ ꝙ deū prēꝫnoſtrū: bn̄ factorē noſtꝝ offendimꝰ cōuincitnos peſſime egiſſe ⁊ pct̄a maxīa commiſiſſede quo eſt iā ſupͣdicta autoritas Iere. Hociudiciū cū eſtimatiōe bern. tranſfigurauit inſe dicens. Deꝰ ſe prēm mihi exhibuit: ſednō ego me illi viciſſim in filiū: qͣ naͣm fronteattollo iam oculos ad vultū patris tam boni tam malus filiꝰ? pudet tanto patri vixiſſe degenerē. exitus aqͣrū deducite oculi mei.operiat ꝯfuſio faciē meā. vultū meū pudorſuffundat. Prochpudor: quē fructū habuitunc in quibꝰ nūc erubeſco? Quid caducavana ⁊ ꝓpe nulla: quoꝝ finis mors eſt. infelix ⁊ inſanus p̄ferre non erubui eterni patriamori ꝑiter ⁊ honori. ꝯfundor audire: ſed ⁊ſi pater nō eſſet obrueret me bn̄ ficijs. inſtaurat aduerſuꝫ me teſtes: vt alia innumera taceam huiꝰ corꝑis victū ⁊ vſum tꝑis huiusſed ſuper om̄ia hec ſanguineꝫ dilecti filij ſuꝫclamantē de terra pudet ingratitudīs quaqͣꝫ ad ꝯfuſionis cumulū arguat etiā reddidiſſe mala pro bonis ⁊ odiū pro dilectioneqꝛ quāto de illo benignius tanto de me indignius ſentire cogor Hec ſancta diſceptatio⁊ deuota vtriuſqꝫ ꝑtis allegatio: conuincitnos peccata noſtra maxima eſtimare: ⁊ hoc

eſt qd̓ dicit Gre. in ſententia ſupͣ poſita vbiait: ꝙ in deuota eſtimatione debemꝰ cauſasnoſtras apud deū ⁊ cauſas dei ꝯtra nos ſolicite eſtimare. qꝛ quāto maiora bona a deoaccipimus: tanto nr̄a mala q̄ in eū cōmittimus erūt ſine dubio grauiora. D Ꝙſi quis de numero ſtultoꝝ dicat. Ego noncapio hoc verbū. quō peccata mea: nec multa nec maxima poſſim tam grauiter eſtimare? Ad qd̓ non ego ſed bern. rn̄det dicens.Qui ꝑfecte examinando ſeip̄um intelligit:ſuo peccato nulliꝰ pct̄m par eſtimat. qd̓ nōintelligit ſicut ſuū. Un̄ qd̓̇ de nobis vidimꝰhoc veraciter teſtamur: ſed de alijs nihil ſcimus. ꝙ ſi vidimus ab aliquibꝰ homīcidia.neſcimus tn̄ ſi cōpuncti ſint veniā cōſecuti.Quō ergo tu o frater leue audes dicere inquo offenditur xp̄us. hinc iterū dicit. Ꝙ tuip̄a leuia eſtimas: ideo eſt: qꝛ nec deum magnū nec damna magna q̄ ex peccato incurris ꝯſideras nec actendis ac ſi apertis ocul̓cognoſceres ꝙ ad iracundiā ꝓuocaſti eumqui reſpicit terram ⁊ facit eā tremere. tangitmontes ⁊ fumigant. peccata in euꝫ cōmiſſanec ꝑua nec leuia reputares. Scd̓o eſtimāda ſunt damna q̄ ex peccatis incurrimꝰ queſunt ſimiliter iufinita. Nam regnū celoruꝫperdidimꝰ. infernū meruimꝰ. diuitijs honoribus ⁊ vita nos priuauimus: ⁊ vt breuiterꝯcludamus. om̄e qḋ ſorcit̉ rationē mali incurrimus ex peccatis: ⁊ omne quod ſortiturrationē boni ammiſimus que ſi omnia magna imo maxima ſunt iudicemus illud maximum ex quo nobis mala hec omnia ꝓuenerunt: quod eſt quodlibet peccatuꝫ mortale. hinc Pſalmiſta iuſtus eſtimator rerumvocat omne peccatum mortale maximū dicens. Si mei non fuerint dominati vſqꝫ: ⁊emundabor a delicto maxīo ſcilicet peccatomortali. Quod ideo maximum dicitur: qꝛinfert omne malum ⁊ maximis bonis priuat. Tertio eſtimandum eſt qͣꝫ viles ⁊ abominabiles ex peccato facti ſumus. nam qͣꝫdiu ſumus ſine peccato mortali: dignioresſumus oībus inferioribꝰ creaturis: ſed poſtqͣꝫ iugo peccati ceruicē dedimꝰ eis oībꝰ viliores ſumꝰ. de pctōribꝰ enim dicit̉ Sap̄. xvLuto vilior eſt vita eius. ⁊ in pͣs. Homo cū