XVI

amplexibus amoris intus teneor: et neſcioquid id ſit: ⁊ tn̄ retinere id ſemꝑ ⁊ nunqͣꝫ ꝑdere coto niſu laborare. luctatur quodāmodo delectabiliter animꝰ ne recedat ab eo qd̓ſemꝑ amplecti deſiderat: qͣſi in illo deſideriorū omniū finē inuenerit. ſūme ⁊ ineffabiliter exultat vt nihil amplius q̄rens. nihil vltra appetens: ſemꝑ ſic eſſe volens. Nūquidille eſt dilectus? Uere ip̄e eſt dilecus meuſqui viſitare me venit. Non vt totū infūdatſe intus: ſed vt guſtandū prebeat ſe: non vtimpleat deſideriū: ſed vt trahat affectū. Ethoc eſt qḋ maxime ꝑtinet ad arram deſponſationis. ꝙ ille qui in futuro ſe tibi videndū⁊ perpetua poſſidendū dabit. nūc aliquādovt qͣꝫ dulcis ſit agnoſcas: ſe tibi guſtanduꝫprebet qui viuit ac regnat ⁊c̄.XVI. ¶ De ſancto fabiano ⁊ ſebaſtiano.Uſti autem inperpetuū viuent. Sap̄. v.Dicit beatꝰ Augꝰ. Iuſticia eſtvirtus general̓ cōprehendens totiꝰ anīe rectitudinē: que ꝯſiſtit in dicta ordinatiōe hominis ad deū: ad ſe ⁊ ad ꝓximū. Ex qͦ patetꝙ om̄e quod ſortit̉ veraciter rōeꝫ boni in virtute iuſticie ꝯtinet̉ Et qꝛ iuſticia eſt optimiin merito. iō promittit̉ ei optimū in p̄mio:ſcꝫ vita eterna. inxta illud pͣs. Dn̄e quis habitabit in tabernaculo tuo ⁊c̄. vſqꝫ. qui oꝑatur iuſticiā. Ꝙ aūt vita eterna ſit optimuꝫin premio. on̄dit Bern. ſic dicens. Homīesdeſiderant aurū ⁊ argentū: ſuꝑ om̄ia auteꝫhec deſiderant vitā. Om̄ia enim q̄ ſunt: naturali deſiderio vitā cupiūt. Ꝙ ſi vitā hancmiẜaꝫ oīa deſiderāt. qͣnto deſiderio āplectenda eſt vita beata: in qͣ nulliꝰ rei ē penuria ineternū. Ad quā vitā eternā per meritum iuſticie ꝑuenit̉. ſicut ptꝫ in verbo ꝓpoſito. Iuſti in perpetuū viuent ⁊c̄. ac ſi dicatur. Quivitam eternā que eſt ſūmū bonū deſiderat:fiat iuſtus. qꝛ ad hanc ſolū ꝑ iuſticiā ꝑuenitur. qd̓ ꝯſiderantes glorioſi iſti martires iuſticiam ad deū: ad ſe ⁊ ad proximū ſtrenueexercebant: dantes deo ſincerā charitatem:ſibi durā ⁊ amaram penalitatē: ꝓximo veritatem. oſtendendo ei verbo ⁊ exemplo viaꝫveritatis. ⁊ hec ꝓ memoria ſctōꝝ: dātes alijſ

occaſionē diffuſius loquēdi dicta ſufficiantUerbū ꝓpoſitū prout̓ nr̄e edificationi expedit: qͣntū dn̄s dederit exponentes. In quibꝰduo intelligimus: ſcꝫ merituꝫ ⁊ premium.Meritū in eo ꝙ dicit: iuſti. premiū in eo ꝙſubiūgit in perpetuum viuent. Sed qꝛ ẜmgregoriū nemo infima deſerens repente fiſūmus. ſed velut quibuſdā aſcenſorijs gradibus ꝑ incrementa ꝓfectuū quotidie ꝑuenitur quouſqꝫ tandē aliqn̄ ad perfectōis celſitudine aſſurgamꝰ. y Ideo ſcienduꝫꝙ ad perfectionē iuſticie attingendā ſepteꝫgradibꝰ ꝑuenimus: ſcꝫ fidei aſſertione. ſpeierectione. fideli ꝯfeſſione. ſtrenua exercitation. elemoſinarū largitionē. mandatoꝝ executione. iuſticie oꝑatione. Hec per ordineꝫꝓſequētes primo dicimꝰ ꝙ iuſti erimus ꝑvere fidei aſſertionē. Notabiliter aūt vere fidei dicimus ad excludendū fidem mortuaꝫſiue ficta. Fidem aūt mortuā dicimꝰ illam:que fidei oꝑa nō adiungit. dicente Iaco. ij.Quid prodeſt ſi fideꝫ quis dicat ſe habere:opera aūt nō habet. Nunquid fides poteritſaluare eū: nā ⁊ demones credūt ⁊ ꝯtremiſcunt. Sicut em̄ corpus ſine ſpiritu mortuum eſt: ita ⁊ fides ſine oꝑbus mortua eſt.Hinc gregorius. Fidei noſtre veritatem invite noſtre ꝯſideratiōe debemus agnoſcereTunc enim vere fideles ſumus ſi quod verbis ꝓmittimus oꝑbus adimplemꝰ. Fictāetiā fidem illā dicimꝰ: que ⁊ ſi oꝑa habeat:charitatem tn̄ nō adiūgit. Illud em̄ fictumdicimꝰ qd̓ apparet ⁊ nō exiſtit. Illam gͦ fidēfictam dicimꝰ q̄ per fidei aſſertionē ⁊ oꝑationem apparet: ſed ꝑ dilectionem non exiſtitOportet ergo fidem verā ⁊ viuā per dilection ⁊ operationē ꝑiter ⁊ aſſertionē exiſtere:que duo tangit apl̓s ad Gal̓. v. cum dicit.Neqꝫ circūciſio aliquid valet neqꝫ prepucium: ſed fides q̄ dilectionē operat̉. Per talēenim fideꝫ xp̄s habitat in cordibꝰ nr̄is. ex cuius pn̄tia erimus ſtatim iuſti. Ꝙ aūt per talem fidē iuſticiā ꝯſeqͣmur ſcripturarū teſtimonio atteſtatur. Dicit̉ em̄ Gen̄. xx. Crediditc abraam deo ⁊ reputatū eſt ei ad iuſticiāItem abachuc. ij. Iuſtus ex fide ſua viuit.⁊ paulus Ro. i. ⁊ ad Hebre. x. Iuſtus meꝰex fide viuit. Uerū qꝛ talis nō fruſtra credit

.d.