hēant comꝑatōnem. quis ergonon videatqͣꝫ delectabil̓r ſua bona tribuat ſic dilectis.De hac caritate d̓r Io. Maiorē caritatemnemo hꝫ ⁊cͣ. quod exponēs Bern̄. dicit. Tumaiorē habuiſti o bone iheſu: quia aīam tuam poſuiſti ꝓ inimicis tuis. Nam ẜm apoſtolum cū adhuc inimici eſſemus recōciliati ſumus deo ꝑ morteꝫ filij ſui. Quid mō ataliter recōciliatis cōtinere poterit aut qūovt verbis vtar apl̓i: non oīa nobis cuꝫ illodonauit. qui vt nos audaces faceret ī petendo dixit Luce. xi. Si ergo vos cū ſitis mali:noſtis bona data dare filijs veſtris: qͣꝫtomagis pr̄ veſter de celis dat ſpūm bonū pe. ſe.Aac ſi di. Si oēs pr̄es qͣꝫtumcūqꝫ crudelesimo omēs patres cupiunt filijs ſuis bona:qui pōt caꝑe capiat. quāto affectu deus pat̉velit ⁊ deſideret vobis bonū. Sed eſto ꝙ vnus hēat oīa prius dicta: ſi aūt degener ſegnis humil̓ cōditōis ſit ⁊ indignus ex hoc ſolo reſtringit̉ ⁊ ne magna poſſit facere ꝓhibtur. Quarto cōſideret̉ in deo dignitas infinita. qui tā ꝓpter ſui dignitatē qͣꝫ diuitiaruꝫimmēſitatē qͣꝫtum in ip̄o eſt nō pōt dare ꝑua. Si em̄ rex diues ⁊ inclitus rogatus ꝓmunere daret fabā valde ridiculoſum eſſetqͣꝫto magis deus cuius dignitatis ⁊ magnitudinis nō eſt nūerus neqꝫ finis. Un̄ Eſa.lxvi. Celū ſedes ⁊ ſcabellū terra eſt pedū eiꝰUnde ⁊ ſi nos indigni ſumus vt magna n̄dēat nobis dare. ip̄e tn̄ cum ſit digniſſimuſdigniſſime dabit magna. ⁊ hoc eſt qḋ d̓r Eze. xxxvi. Non ꝓpter vos ego faciā ſed ꝓpternomē meū magnū E His quatuor ꝯſideratōibꝰ deus ſanctos ſuos ita inebriat ⁊facit magnanimes. vt nō mō quecunqꝫ ſuaſed audeāt petere ip̄m deum. oīa ſua audeodicere ꝓ nihilo reputātes niſi eis tribuat ſemetip̄um. Mētior ſi hoc nō periuit moyſesExodi. xxxi. cum dicebat. Si inueni gͦrāmin cōſpectu tuo. on̄de mihi faciē tuā vt ſciāte. ⁊ ſponſa in Cā. i. Indica mihi vbi cubesin meridie. In hunc ergo affectū cū magniſancti ꝑueniūt ⁊ aliquādiu in eo decocti fuerint: vt videlicet fiant humiliores ⁊ a pulueribꝰ peccatoꝝ mūdiores tūc ruit in āplexus dicens. Ecce aſſum. Ex cuius pn̄tia deus tota tͣnitas aīaꝫ mirifice illuſtrabit. que

ſcꝫ aīma diuinitus afflata duplici affectu:vicꝫ reuerētia ⁊ amore tāqͣꝫ duobꝰ brachijſvt ait Bernardus. dilectū apprehendit amplectit̉ ⁊ ſtringit dicēs ex ꝓfundiſſima āmiratōne ⁊ ex intimiſſima dilectōis flagratōeillud quartū verbum thome quod in principio ꝓpoſuimus ſcꝫ dn̄s meus ⁊ deus meusUnde ſicut thomas ex viſu ⁊ cōtactu deumpn̄tem intelligens ineffabili gaudio repletꝰclamauit. Dn̄s meus ⁊ deus meus. ita aīaſancta vt ait Bernar. ex virtute qua īmut ar̄⁊ caritate qua inflāmat̉ deum pn̄tem intelligens ex affectu ammiratiōis ⁊ gaudij inebriata clamat dn̄s meus ⁊ deus meus: ſentiens ſibi veraciter exhiberi qḋ filius ꝓmiſit Iohā. xiij. dicens. Ad eū veniemus ⁊ māſionem apud eū faciemus. pones hec verbain plurali ꝓpter trinitate ꝑſonaꝝ. quod exponens Bern̄. dicit. Tanta eſt dignatō verbitantaqꝫ beniuolētia patris circa bn̄ affectatam ⁊ bn̄ cōpoſitam animā. vt nō modo adeam veniāt ſed ⁊ māſionem apud eam faciant tam pater enutriēs qͣꝫ filius erudiēs itavt ſingule ꝑſone in diuiuis ſingulas animeporētias illuſtrent ſua virtute pariter et immutēt. Nam ex patris preſentia voluntas amore inflammat̉. ex filij preſentia intellectꝰſapiētia illuſtratur. ex ſpirituſſancti autemdulcedine memoria dulcoratur De his tribus dicit Bernar. ⁊ primo de patre. Quideſt prēm venire ad animā? afficere ad amorēpatris enim diligere eſt. ⁊ ideo patris aduētus ex infuſa dilectōne comprobatur. De filio autem dicit. Quid eſt verbum veīre adanimam: erudire ad ſapientiam. nam ſi ſenſero mihi aperire ſenſum vt intelligā ſcripturas aut ſermonem ſapiētie quaſi ebullire ex intimis. aut infuſo lumine deſuper reuelari miſteria. aut certe exꝑandi mihi quaſi quoddam largiſſimum celi gremium ⁊ vberiores deſurſum influere animo meditationi ymbres non ambigo ſponſum id eſt filium adeſſe. verbi ſi quidem he copie ſunt ⁊de plenitudine eius iſta accipimus. Si autem perſeuerauero huic dignationi dignisſemper quantum in me eſt actibꝰ ⁊ effectibꝰreſpondere etiam manſion em̄ apud me faciet tam pater enutriens qͣꝫ filius erudiens/

b. 4