V

catorem apud deū ꝓmoueant acuētes ⁊ aſſuefaciētes deuotōem ſuam ⁊ diſcant in mequomō in temꝑe iracūdie recōciliare peccatores debent apud deum. Ꝙ aūt ſanctꝰ Nicolaus in tꝑe iracundie apud deum ſit ⁊ fuerit efficax reconciliator patet tam ex crebraſupplicātium inuocatōe qͣꝫ miraculoꝝ exhibitione. Nam de primo .ſ. crebra inuocatōedicit Beruar. Poſt memoriam virgīs glorioſam tam dulcis pietas tā pia dulcedo incordibꝰ fidelium obſeruat̉. vt in die tribulatōnis nomen nicolai teneat̉ in ore reqͥeſcat īcorde. Si choruſcatōes fulgurāt ⁊ ꝓcell̓ tonantibꝰ de ſuꝑius vindicta timet̉. nicolauſin patrocinium aſſumit̉ ⁊ dulciter acclamatur. Si tempeſtas ſeuiens ⁊ crudelitas maris magni nauigātibꝰ mortem intendat: nicolaus fidel̓r exorat̉ vt audiat. ſupplicit̓ īuocatur vt veniat. miſericorditer acclamat̉ vteruat. Secundo idem patet ꝙ ſit efficax recōciliator ex crebra multiplicium miracl̓oꝝexhibitōe vt patet ex eius legenda¶ V De ſancto Thoma ſermo primusOmine neſcimus quo vadis ⁊ quomodopoſſumus viaꝫ ſcire. Uerbaſunt apl̓i thome Iohan. xiiiC Dicit ſapiēs Salomō Eccle. xij. Uerba ſapiētium ſicut ſtimuli et quaſi claui ī altum defixi que ꝑ magiſtroꝝ conſilium dataſunt a paſtore vno. his amplius fili mi neinquiras. Uerba iſta ſcd̓o loco ꝓpoſita huicgl̓oſo principi thome poſſunt non incōgrueadaptari. qui vnus de cōcilio .i. de conuētumagiſtroꝝ .ſ. apoſtoloꝝ accepit cū alijs apoſtolis copiam ꝓfunde ſapīe ab vno paſtoreſcꝫ iheſu xp̄o. qui cum ab ip̄o paſtore ſuo ſapiētiam nō eam que md̓i eſt ſed etiā deſurſum eſt deſcendens a patre luminum didicerunt. Ideo verba eoꝝ per eēs ad nos trāſlata nobis debent eſſe tanqͣꝫ ſtimuli ⁊ eis tāqͣꝫ claui in altum defixi. Nobis inquam debent eſſe tanqͣꝫ ſtimuli per que ſtimulamurvt ſequamur dn̄m ⁊ apl̓os. ⁊ eis ſunt tāqͣꝫclaui ꝑ quos in ꝓfundum eternitatis cū domino ſunt cōfixi. igitur gl̓oſus iſte princepſfonti dīne ſapīe: ⁊ paſtori iheſu xp̄o familia

riter adherens ⁊ veram ab eo ſapīam hauriens. exquo veraciter ſapiēs factus quattuorverba loquit̉ in ſcriptura. que deuote intellecta tanqͣꝫ ſtimuli mouere nos dn̄t vt ad dominum cōuertamur ⁊ nichilominus in eiſdem verbis inſtruimur quibꝰ exercitijs et qͣvia hoc facere dēamus vt tādem aliquādoꝓmouente gracia nos ſicut nūc eos tanquāclaui cōnectant dn̄o in eternum. ita vt eadēverba in hac via qua ambulamus ſint nobis ſtimuli ⁊ in patria fiāt claui. Primumergo verbum thome ponit̉ Io. xiiij. vbi dicitur. Dn̄e neſcimus quo vadis ⁊ quomodopoſſumus viā ſcire. Scd̓um ibidem. xi. Eamus ⁊ nos moriamur cum ip̄o. Terciū īterum Iohan. xx. Niſi videro in manibꝰ fixuram clauoꝝ ⁊cͣ. Quartum ibidem. dn̄s meꝰ⁊ deus meus. Hec quatuor verba tam profundas cōtinent ſnīas vt ſi premantur ſtudio diligēti. eliquat̉ ex eis doctrina q̄ omībꝰimitātibꝰ ſufficiat ad ſalutem Primū eniꝫverbum docet nos de vie dei inquiſitōe. Secundum de inuēte vie ꝓgreſſione. Terciuꝫmonet nos de magnanitatis cōtētōe Quartum de termī ꝓuentōne ſiue premij aſſecutione. In virtute hoꝝ quatuor verboꝝ/ beatuſthomas in hac via ⁊ vita ꝑfectiōem vite attingebat ⁊ in patria ad ſupremū cumulumgl̓e perueniebat. In quoꝝ verboꝝ virtute ⁊nos ſupremā vite pn̄tis ꝑfectōem ⁊ in futuro magnam cōſequimur gl̓ificanōem. Hecergo quatuor ꝑ ordinem ꝓſequētes: primodicimus ꝙ primū verbum nō tꝑe ſed ordīehic ꝓpoſito eſt illud Dn̄e neſcimus quo vadis ⁊ quō poſſumus viam fcire. qd̓ non deſperando ſed inquirēdo dixit. In quo verbobeatus thomas primū inquiſiuit de via perquam eundum foret ad deum inſinuās nobis in eodem ꝙ ante omīa inquirēdum eſtnobis de via que ad deuꝫ directo itiere nosꝑducat. eo ꝙ hoc ſit nobis ſumme neceſſarium ad ſaluteꝫ ꝓpter infinita deuia q̄ dn̄s vocat latam viam que ducit ad perditōnem ſinon cognoſcamus deuia vt ea declinamusſed arripiētes rectam viam vt in ea ambulemus. quia ſicut ꝓuerbio. xvi. d̓r Eſt via qͦvidet̉ homī recta ⁊ nouiſſima eius ducunt̉ad mortem Item Ecelę. iiij. Uidi impios