Romanoꝝ.L Cviij.

nꝰ toͣl̓r mūdo deditꝰ. intātū: ꝙ cū ꝑ diuinā inſpiratōꝫ aliqn̄ opꝰ aliqd̓ boᵐinceꝑit ꝓpt̓ mūdi vanitatē cui deditꝰē ꝑfice̓ nō p̄t: ita ꝙ ꝓpt̓ mūdana ſepevitā ſua amittit Dyabolꝰ em̄ qꝛ hūano gn̓i ſꝑ inimicꝰ ē plꝰ de ꝑficiēdo aliqd̓ bonū nos ſb̓trahit: ꝙͣ ad iniciād̓hͦ adducit. Cōſiderat nāqꝫ. ꝙ in finevictorie ꝓ virili pugͣdat̉ palma gl̓eſꝫ dn̄s hꝰ caſtri ē diſcretꝰ ꝯfeſſor: qͥ cūvidei̓t dn̄aꝫ ſuā oue ſibi in eccīa cōmiſſā errare ⁊ p̄ceptꝭ eccīe nō velle obedire. ſꝫ pꝰ euāgeliū ⁊ ad monitōeꝫfrat̓nā exire eccīaꝫ hͦ ē qͣndo ſac̓dos etꝯfeſſor tuꝰ tibi viā ſalutꝭ pandit ⁊ inſtruit ⁊ tu errās attēdere ſpns: c̓te ꝑmīſtros .i. eccīaſticas cenſuras ⁊ excōicatōꝫ publicā de īuito ad obedīaꝫintroducet Sed ſi tūc v̓ba ꝯſecratōisaīe tue ſalutē ſuſtine̓ nō poterꝭ̓: ſpiritu dyabolico leuaberꝭ̓ ⁊ ad inferminouiſſiā ꝯu̓olabis vbi erit fletꝰ ⁊ ſtridor dētiū Verba ſalutꝭ nrē ſūt verbap̄dicatōis ⁊ bonē exhortatōis q̄ cōtidie ⁊ p̄ſertī in diebꝫ feſtis ꝓferūt̉ Sedſūt aliqͥ ita ſpū dyabolico inflati: ꝙcū ad ẜmonē pulſū audiūt iā prīo ſead reqͥem ī lecto ponūt ⁊ tūc pͥus dormire incipiūt cū totā noctē in vanitatibꝫ ⁊ laſciuijs alijſqꝫ ꝯmeſſatōibꝫdeduxerīt. ita ut de ill̓ merito Iob dicat. Noctē verter̄t in di ē. Et ſūt aliqͥqͥ dū mane ſurgūt ad eccīam nō ꝓ audiēdā miſſa ā̓ ẜmonē p̄dicatōis ītelligēdo ꝓperāt: ſꝫ eorū inercācijs a̓ c̓tefabul̓ intēdēdis plꝰ feſtināt. Et ſuntaliqͥ. qͥ dū corꝑe pn̄tial̓r in ecc̄ia cōſiſtūt: cordis tn̄ ſolicitudines: ad exteriorā vagātes: ad deū placādū n̄ dirigūt Alij ſūt qͥ dū ecc̄aꝫ intrātes miſſā audire incipiūt. ſꝫ euāgelio lectomore iſtiꝰ dn̄e eccīam exeuta in cimiterij ꝯfinibꝫ ⁊ murꝭ ſe ponūt ut ẜmōefinito ad cāpane ſonitū ne p̄dicatōꝫaudiāt ad eccīaꝫ recurrāt ⁊ cito recedāt Hos diſcretꝰ ꝯfeſſor admonitōep̄habita:īuite venitētes ab eccīe gremio ut p̄dictū ē dꝫ amputare. ⁊ dyabolo dū nō pēituerint ꝯmendare. Ne

ipſe c̓mībꝫ eoꝝ qͣſi ꝯſentiēdo reꝰ a dn̄oiudicet̉ qn̄ dicet̉ ip̄ẜ Itē maledcī ⁊cͣt¶ De deo ꝓ ſuis bn̄ficijs ſemꝑCa. clxi.regratiando.N regno anglie mōticl̓s qͥdāeſt ī nemoroſo ſaltu ad ſtaturā hoīs ī apicē ſurgēs In quēmilites alijqꝫ venatores aſcēde̓ ꝯſueuer̄t: cū eſtu ⁊ fiti fatigati aliqd̓ īſtācie ſue q̄rebāt venediū Veꝝ ex loci⁊rei cōditōe velictis a lōge ſocijs: ſolꝰqͥſqꝫ aſcēdit. Cūqꝫ ſolꝰ qͣſi ad alteruꝫloq̄ns dice̓t ſitio ſtatī ex īprouiſo ē late̓ ꝓpīator aſtabat. celebri cultu. vultu hylari. maū expoſita cornu grādegeſtās auro gēmiſqꝫ ortū ſic̄ qͦrūdāvſqꝫ hodie moris ē vice calicl̓nectarꝭigͦti ſꝫ ſuauiſſimi ſaporꝭ offe̓ba? quohauſto totꝰ caleſcētꝭ corꝑis eſtꝰ: etlaſſitudo fugiebat. ita ut nō laboāſſeſꝫ laborē arriꝑe velle qͥs crede̓̉ Sꝫ ⁊ ſūpto nectare mīſt̓ linthrolū mūdiſſiᵐad oā ficcāda porrigebat Et expletoſuo mīſte̓io diſꝑuit. nec mͥcedē ꝓ obſeqͥo nec ꝓ īqͥſitōe colloqͥū expectabatHoc multꝭ ānoſitatꝭ ātiq̄ curriculisapd̓ vetuſtiſſiōs celeb̓riᵐ ac qͦtidiaᵐagebả deniqꝫ venator qͥdā miles venādi cā locū dc̄ꝫ acceſſit. ⁊ poſtulatopotū ac ſūpto cornutn̄ iᵈ ut ꝯſuetudinis ⁊ vrbanitatꝭ eāt pine̓ne r̄ſtituit ſꝫad ꝓpͥū vſū retīuit. Veꝝ dn̄s ꝯꝑta reiveītate p̄donē dānauit ⁊ cornū̓ agloꝝregi hinrico vetuſtiori douit. ne tāticrimīs fautor fuiſſe cenſeret̉.m̄i?nemoroſus ſaltꝰ regᵐ celoꝝeſt ⁊ mōticl̓mmūd̓ hūc eē intelligimꝰ. qm̄ in mūdo teſte psͣ: reptiliaſūt qͦꝝ n̄ ē nu̓s Venator ē hō qͥ qͦtidieī hͦ mūdo venatur ⁊ ſingul̓ dieꝝ curſibꝫ vnā dietā ad mortē venādā mōtēiſtū aſcēdit. Sꝫ cū ī iſta venatōe nil nͥreptilia t̓bulatōis ⁊ aīalia diabolicedeceptōis īuene̓it: eſtu d̓ini ardorꝭ etſiti remūeratōis ad cornu olei mīaꝝaccedat qd̓ te fōte ſue benigͥtatꝭ oībꝫeffluēt̓ t̓būᵗ a n̄ īpropea̓t. cornu filiꝰdei eſt qͥ nectar iᵈ ſalutae̓ ſuauiſſimi