Romanoꝝ.Li.

benedicti pr̄is mei ꝑcipite r̄gnū qd̓ vobis ꝑatū ē Ad qd̓ nos ꝑducat ih̓s ⁊cͣDe mirabili errātiū reuocatiōe ⁊afflictoꝝ pia cōſolatiōe C. cx.Raīanꝰ īꝑator regͣuit in cuiꝰimꝑio erat quidā miles noīePlacidꝰ: qͥ erat ingr̄ milicieex ꝑte imꝑatoris. Iſte erat ī oꝑibꝰmiſericordie vaſde aſſiduꝰ ſꝫ tn̄ ydoloꝝ cultui deditꝰ. Habebat autē vxore eiuſdē ritꝰ ⁊ mīe exn̄tē duoſqꝫ filios ex ea ꝓcreaūᵗ qͦs iuxͣ ſuā nobilitatē magnifice educari fecit. Et qꝛ mieoꝑibꝰ ſedule inſiſtebat: ad viā veritatꝭ̓ meruit illuſtrari. Quadā enī diecū venacōi inſiſteret gregē ceruoꝝ rep̄perit int̓ qͦs vnū ceterl̓ ſpecōſiore ⁊maiorē ꝯſpexit qͥ ab alioꝝ ſocietadediſcedēs in ſilua vaſtiore ꝓſilijt. vn̄cū alij milites circa r̄liqͦs c̓uos occupati eēnt Placidꝰ illū toto niſu in ſeq̄batur ⁊ ipſū caꝑe nitebat̉ Quē cumtotis viribꝰ inſeq̄ret̉: ceruꝰ tāde ſuꝑquādā rupis altitudine ꝯſcēdit ⁊ placidꝰ appropias qͣliter eū caꝑe poſſꝫ inaīo ſedule cogitauit Qui cū ceruū diliget̉ inſpiceret: ⁊ vidit it̓ cornua eꝰformā ſancte crucꝭ̓ ſupra ſolis claritatē fulgētē ⁊ ymaginē Iheſu xp̄i quiper os cerui ſicut olim ꝑ aſinā balaāſic ei locutꝰ eſt dicēs O placide qͥd meīſeq̄ris? Ego tui gͣtīa ī hͦ aīali apꝑuitibi. Ego ſū xp̄s quē tu ignorās cōlis. Elemoſine tue corā me aſcēderūtEt ob hͦ veni vt ꝑ hūc ceruū que venabaris ego qͦqꝫ venarer teipſū Alijtn̄ dicūt ꝙ ipſa ymago q̄ nnt̓ cornuac̓ui apꝑuit hͦ v̓ba ꝓtulit. hͦ audiēs placidꝰ mimio terrore correptꝰ eſt De e qͦin t̓rā cecidit. ⁊ poſt vna hora ad ſerediēs de t̓ra furrexit ⁊ ait Reuela mͥqͦd loqueris. ſic creda in te Et ait xp̄sEgo ſū xp̄s placidē. qͥ celū ⁊ t̓rā creaui qͥ luce oriri feci ⁊ a tenebris diuiſiqui tꝑa dies ⁊ ānos ꝯſtitui qͥ hoīeꝫ delimo t̓re formaui qͥ ꝓpter ſalutē hūani gn̓is in t̓ris ī carne apꝑui Qui cru

cifixꝰ ⁊ ſepultꝰ ⁊ t̓cia die r̄ſurrexi Audiēs hͨ placidꝰ iteꝝ ī t̓rā cecidit ⁊ aitCredo dn̄e ꝙ tu es qͥ oīa feciſti. ⁊ qͥ errātes cōu̓tꝭ. Et dixᵗ ad eū dn̄s. ſi cred̓vade ad ep̄m cītatꝭ ⁊ facias te baptiſari Tui placidꝰ Vis dn̄e vt hͨ eadē vxori mee nūciē et filijs: vt ⁊ ipſi ꝑit̓ inte credāt̉. Cui dn̄s. Nūcia ill̓ vt ⁊ ip̄iparit̓ tecū mūdē? Tu qͦꝫ die crͣſtiā hūcvonias vt tibi rurſū appareā ⁊ q̄ futura ſūt pleniꝰ pandā. Cū ergo placidꝰ domū veniſſꝫ ⁊ hͦ vxori in lecto venūciaſſꝫ: exclamauit vxor eius dicēsDn̄e mi ⁊ ego alia nocte trāſacta vidi dicētē mihi. Cras tu ⁊ vir tuꝰ ⁊ filij tui ad mevenietꝭ Et nūc cognouiꝙ ipſe eſt xp̄s. Perrexerūt ergo media nocte ad epiſcopuꝫ ciuitatꝭ romēqui eos cū gaudio magno baptizauit. ⁊ placidū vocauit euſtachi. vxore theoſbitā Et filios eꝰ theoſbitū ⁊agapitū. Mane facto Euſtachiꝰ ſic̄cōſueuerat ad venacionē ꝓceſſit ⁊ ꝓpe locū veniēs milites ſuos quaſi ſb̓obtētu inueſtigāde venacōnis diſꝑſit. ſtatīqꝫ in loco formā pͥme viſiōisaſpexit. cadēſqꝫ in t̓rā in faciē ſua. dixit. Supplico dn̄e vt manifeſtes queꝑmiſeras ẜuo tuo. Cui dn̄s Btūs eseūſtachi qͥ accepiſti lauacrū gre meeqꝛ mō diabolū ſuꝑaſti Et mō eū qͥ tedeceperat cōculcaſti. mō apparebit fides tua. Dyabolꝰ enī eo ꝙ ipſū dereliqͣſti. cōtra te ſeiriet ⁊ varijs moīs armat̉ Oꝑtꝫ enī te multa ſuſtinere vtaccipias cōronā victorie Oportet temulta pati vt de alta ſeculi vanitate humilieris ⁊ rurſus ſpūalibꝰ diuitijs exalteris Tu ergo ne deficias necad gloriā priſtina rſpicias qꝛ ꝑ tēptacōes oportet be alterum Iob demōſtrari ſed cū humiliatꝰ fueris veniāad te ⁊ in gloriā priſtinā te reſtituāDic ergo in ſi tēptacōnes mō vis ſuſtine̓ aūt ī fine vite tue? Dicit ei euſtachius. Dn̄e ſi oportet ita fieri mō iube tēptacōnē accedere ſed v̓tutē patientie tribue. Cui dominus. Forteseſtote qꝛ gͣtīa mea cuſtodiet animasiiij.

g. iiij.