Romanoꝝ.113LxIij.

obtinebimꝰ. Reſpōdit cecꝰ. Om̄e cōſiliū quod ē nob̓ vtile ſū paratꝰ adimplere. Ait claudꝰ. Tu es fortis ⁊robuſtꝰ in corpore ego ꝟo debilis qꝛclaudꝰ. me ſuꝑ dorſi tuū portabis.ego v̓o te ī viā dirigā qꝛ ſatis clare video ⁊ ſic ambo ad ꝯuiuiū veniemꝰ ⁊mercedē ſicut ceteri obtinebiꝰ Ait cecus. amē dico tibi optinū ꝯfiliū eſt.ſtatī aſcēde dorſū meū Et ſic factū eſtclaudus viā ei oſtēdit ⁊ ipſe eū portauit. Et ſic ābo ad cōuiuiū venerūt⁊ diuitias inter alios receperūt.Moralizatio.Aiſſimi iſte rex ē dn̄ſ nr̄ ih̓ſ xp̄ſqͥ ꝓ oībꝰ nob̓ ꝯuiuiū eternū p̄parauit. Iuxta illud. Erat qͥdā hō qͥfecit cenā magnā. Ad illud ꝯuiuiummulti ſūt vocati. ⁊ qͥ ibidē accedit diuitias et̓nas poſſidebit: Cecus iſte ēqͥlibꝫ diuēs ac potēs huiꝰ ſeculi qͥ fortis eſt ⁊ potens in corꝑe .i. diuitijs ⁊mūdi potētia. Vn̄ ceci ſūt quantū advitā eternā Ignorāt ea q̄ ſūt ſalutꝭſicut talpa bene videt ſub terra ⁊ habet multa diu̓ticula ſꝫ ſupͣ cecus efficitur nec ſcit ſeipſū iuuave Sic ⁊ diuites ſatis clare vidēt in tꝑalibꝰ. ⁊ ceci ſūt in ſpūalibꝰ. Claudꝰ ꝟo ē bonꝰveligioſus qͥ claudicat ī vtroqꝫ pede..ſ. nihil in cōmuni aut ꝓpͥo poſſideretn̄ videt talis ſatis clare viā v̓ſus cōuiuiū et̓nū Si gͦ vos diuites ac mūdi potētes intēditis ad illud ꝯuiuiūaccedere ⁊ p̄mia ibidē acciꝑe neceſſevobis erit velegioſos ac ceteros paupes ſuꝑ dorſa veſtra portare. Sꝫ diligēt̓ ē adu̓tēdū qūo diuites dn̄t portae̓ pauꝑes: Certe elemoſinas eis dādo. in eoꝝ neceſſitatibꝰ ſubueniēdohͦ ē pauꝑes portare ⁊ fideliter viriseccleſiaſticis decimas dare. Si ſic feceritis: nos viri veligioſi tenemur vobis viā ſalutis on̄dere qūo poteritisad vitā eternā ꝑuenire. Precones qͦillud ꝯuiuiū clamabāt ſūt ſacre pagine doctores ſcꝫ doctores p̄dicatores⁊ cōfeſſores qͥ hn̄t nos īſtruere publior ⁊ pͥuabe qūo ad eternū cōuiuiū

poterimus peruenireDe īgratoꝝ trucidacōe C. lxxijEgit̉ de qͦdā r̄gē qͥ filiū vnicūhēbat. Quē multū dilexit acbenerrime nutriuit. Cū aūt puer adetatē legittimā ꝑueniſſꝫ: de die in diērege īpulſabat vt regnū ei dimitte̓tco ꝙ impotēs eſſꝫ ⁊ ipē potēs Rex ꝟoait. Rm̄e ſi ſecurꝰ eſſē ꝙ me beiuole⁊ cū hōre tr̄ctae̓s toto tꝑe vite tue tibi iᵈ ꝯcederē ⁊ oēꝫ hūaītatē quā pr̄ tonet̉ filio tibi p̄ſtarē At ille. Dn̄e corāſatrpis ⁊ nobilibꝰ īpij iuramētū p̄ſtabo ꝙ nullū defc̄m hēbitl̓ ſꝫ ī maiorihpre ꝙ meipſū vos hēbo. Rex ꝟo credēs dictꝭ eꝰ r̄gnū ei dedta nihil ſibiipſi r̄tinuit Cū ꝟo coronatꝰ eſſꝫ ⁊ ī ſoliopoſitꝰ vltrͣꝙͣ credi p̄t cor eiꝰ ē eleuatūꝑ aliqͦs annos pr̄eꝫ ſuū ī hōre hēbat⁊ pꝰ hͦ nec aliqͣ boͣ ei dedᵗ Ille ꝟo cepᵗſapiētibꝰ r̄gni cōq̄ri ꝙ filiꝰ eiꝰ pactūn̄ benebat Sapiētes v̓o qͥ ſp cū dilexerūt regē arguebāt ꝙ male pr̄eꝫ fuūfr̄cta vet. Rex hͦ audies furōe̓ vepletꝰpr̄eꝫ ſuū ī qͦdā caſtro īcluſit. vbi nullꝰ acceſſū hr̄e potea̓t ad eū In qͦ locofamē ⁊ multas miſerias patiebat̉.Accidit eodē tēꝑe ꝙ rex ī eodē caſtello ꝑnoctabat. Pat̓ v̓o ad eū acceſſit⁊ ait. O fili miſere̓ pr̄i tuo ſeni te genūᵗ ⁊ oīa dedᵗ ī hͦ loco famē ⁊ fitī patior iā ſū ī gͣui īfiriitae poſitꝰ. ⁊ hauſtꝰ vini me cōfortaret. Ait rex. Ignoro ſi ſūt vina in caſtro iſto. Ait nlle. Immo fili qͥnqꝫ dolia vini ſine ſcitu vr̄o ſeneſcallꝰ huiꝰ caſtri nō audet ꝑfoa̓re ea ⁊ mͥ hauſtū dare. rogofili des mͥ de pͥmo dolio. Ait rex. Nonfaciā qꝛ inuſtū ē nec valꝫ ꝓ ſeībꝰ. Atille dixit Des mͥ gͦ de ſecūdo dolio Quiait. Hoc nō faciā. hͦ ꝓ corꝑe meo cuſ.todiā ⁊ ꝓ iuuenibꝰ qͥ mecū ſūt. Atille. Des gͦ mͥ de t̓cio. Qui ait. Nō faciā. qꝛ vinū forte e⁊ tu es debil̓ ⁊ īfirmꝰ: poſſꝫ eē cā mortꝭ tue. Ait ille Desmͥ de qͣrto dolio. Qui ait Nō faciā qꝛnimis vetꝰ ⁊ acētoſū ē ⁊ nō multūvalet. et precipue pro complexionee. iij.

e. iij.