Romanoꝝ.XXX.

XXX.

eius ante eū ſtaret: eā intime r̓ſpexit⁊ ait ei. Rm̄a: nomē tuū mutabo ꝓpt̓pulchritudinē corꝑis tui. ſit non tuūamodo (dn̄a ſolatij) in ſignū huiꝰ vtoēs qͥ aduenerīt triſtes: cū gaudio vecedāt. Rex vero iuxͣ palaciū quēdā ortū pulcherrimū hēbat: in quo ſepiuscauſa ſolatij ābulauit. fecit ꝓclamariꝑ totū īꝑiū. ꝙ ſi qͥs filiā ſuā in vxorēhr̄e vellet ad palaciū ſuū veīret ⁊ infra ortū t̓bꝰ aut qͣtuor diebꝫ ſpaciae̓tDeinde rediret ſi filiā ſuā ī vxorē hr̄evellet. Facta ꝓclamatione multi adpalaciū ſuū venerūt Ortū intrabāt ⁊nūꝙͣ poſtea ſūt viſi. Et quotqͦt venerūt: nullꝰ ex eis euaſit. Erat tūc qͥdaꝫmiles in ꝑtibꝰ longinqͥs. cū audiſſꝫde clamore: ꝙ ſi qͥs ad palaciū venirꝫfiliā regis in vxorē haberet: venit adianuā palacij ⁊ pulſauit: ianitor hoſtiū aꝑuit ⁊ eū introduxit. Ad regemacceſſit ⁊ ait. Dn̄e mi. clamor factuseſt ꝯmunis vt ſi qͥs ortū vr̄m intrauerit: filiā veſtrā in vxorē hbit. ideohūc veni. Ait vex. Ortū ītrate ⁊ fi exieritis eā hēbitꝭ. Qui ait Dn̄e mmi vnūmͥ ꝯcede. Peto inſtanter an̄ꝙͣ ortū intrauero vt aliqͣ v̓ba cū puella loquipotero Ait ille. Mihi bn̄ placet. Acceſſit ad puellā et ait. Rmna: nomenveſtrū ē dn̄a ſolacij. ad hͦ tibi datuꝫ ēvt oēs qͥ triſtes ad teveniunt cū gaudio vedeant. ſꝫ ego nimis triſtis ⁊ deſolatꝰ ad te verrio prebe gͦ mͥ ꝯſiliū ⁊auxiliū quō cū gaudio recedere potero Multi ante me venerūt et ortū intrauerūt: nec vnꝙͣ āpliꝰ viſi ſūt. Siergo mͥ idē caſus cōtingeret ve mihidicere potero ꝙ ego in cōiugē te defiraui in mr̄ionio. At illa. Tibi v̓itatēdicā et tuā triſticiā in gaudiū cōu̓tāIn orto illo eſt qͥdā leo ferociſſimꝰ qͥoēs intrātes interficit ⁊ ꝑ eū oēs quiintrͣuer̄t rōnie ꝑſone mee ſūt int̓fectiArma corpus tuū totū ferro a plātapedis vſqꝫ ad v̓ticē capitꝭ ⁊ ſint ōniaarma tua cū gūmi linita. Cū vero ortū intrauerꝭ leo ſtatī in te irruet: ꝯ trͣeuꝫ viril̓r pugna. Et cū laſſus fuerit

ab eo te ſeꝑab̓. Ille vero ꝑ brachiūvl̓ pedē te tenebᵗ cū dētibꝫ intātū ꝙ ꝑarma gūmata dētes eiꝰ plene erūt ꝙte parū potei̓t ledere. Tu ꝟo cū hͦ ꝑceperis gladiū euagina ⁊ caput eiꝰ anputa Sꝫ aliud ē adhuc periculū in orto illo Eſt tm̄ vnꝰ introitꝰ et ſūt diu̓ſa diu̓ticula. ita ꝙ qͥ ſel̓ ītrauerit vixexitū inuenive poterit. Et ideo ꝯͣ illudꝑiculū dabo tibi tale remediū Globūfili tibi ꝯcrdo vt cū ad oſtiū orti pueneris. filū globi in porta liga Et ſic ꝑfilū in ortū deſcende. Et ſicut vitā tuādiligis globū fili ne ꝑdas Miles verō ꝑ ōniā adīpleuit ſicut dixea̓t puella. armatus ortū intrauit. Leo cū euꝫvidiſſet toto cōnamine in euꝫ irruit.Miles viril̓r ſe defendit ⁊ cuꝫ laſſusea̓t ſaltū ab eo fecit. leo eū ꝑ brachiūtenuit ītantū: ꝙ dētes eiꝰ gūmi pleni erāt. Miles cū hͦ ꝑcepiſſet: gladiūextraxit ⁊ caput leonis āputauit Ille vero intantū gaudebat ꝙ filū perquē deſcendit: ꝑdidit Ille vero t̓ſtisac dolēs ortū t̓bꝫ c̓cuit diebꝫ ⁊ diliget̉globū q̄ſiuit denocte īuenit. cū veroinueniſſꝫ nō modicū gaudēs ꝑ filumaſcendt qͦuſqꝫ ad portā ꝑuenit filumſoluit. ad regē ꝑrexᵗ ⁊ filiā ſuā Dn̄aꝫſolacij in vxorē obtinuit de quo ml̓tū gaudebat. ¶ Moralizatio.Ariſſimi iſte imꝑator ē dn̄s nr̄ih̓s xp̄s. filia tam pulchra dn̄aſolacij: eſt regnū eternū. Qui verovoluerit regnū eternū habere? oportet vt primo ortū huius mūdi intret⁊ per aliqua tēpora ꝙͣdiu deus volūerit ibidē exſpectet. psͣ. Conſtitui terminos eius qui preteriri non poter̄tIob. Vnꝰ eſt introitus hominum ⁊iumentorū. ſed in mundo tot ſunt diuerticula ꝑ que neſcit homo finem ſuum. nec vbi. nec quando. nec quomōnori debet. Leo vero eſt dyabolus qͥcircuit querens quem deuoret. Vridequaſi infiniti per eū ſūt occiſi. Quidergo eſt faciendūᵉ. Si volumus regnum celeſte obtinere: certe debemusbonis virtutibꝰ inſtabiliter armari