.iij.Beſta

que ſepius incarceratum viſitatumiuit ac conſolabatur. Sed ille tātumdeſolatus erat ꝙ nullam conſolationē recipere poterat̉ ſꝫ ſuſpiria ⁊ gemitus ꝯtinue emittebat. Accidit quodādie ꝙ cū puella eū viſitaret. ait iuuenis ei. O bona puella vtinā velles ꝓmea liberatione laborare. Que ait.Quō potero hoc attēptare. pr̄ tuusqui de genuit non vult te vedimereego v̓o cū ſimi tibi extranea: quō deberem hͦ cogitare. ⁊ ſi liberare: offenſionē patris mei incurrere. qꝛ tuā redēptionē pderet pater meus. Verūtamēmichi vnū concede. ⁊ liberabo te. Atille. O bona puella pete a me quid tibi placuerit: ſi michi ē poſſibile egoconcedam. At illa Nichil aliud petoꝓ tua liberatōe. nͥ ꝙ me in vxorē ducas tꝑe oportuno. Qui ait. Hoc tibifirmiter ꝓmitto. Statī puella patreignorāte ipſū a vicul̓ liberauit ⁊ cūeo ad pr̄iā ſuā fugit. Cū ꝟo ad patrēſuū veniſſꝫ. ait ei pr̄. O fili de tuo aduētu gaudeo. ſꝫ dic michi qͣlis ē iſtapuella quā tecum duxiſti? Ait ille. Filia regis ē quā in vxorē hēo. Ait pr̄.Sub pena amiſſionis hereditatꝭ tuenolo ut eā in vxorē ducas. At ille. Opr̄ quid dicꝭ?. Plꝰ ei teneor quā tibiqn̄ captus erā in manꝰ mimici ⁊ forfiter vinculatus. tibi ꝓ mea redeptione ſcripſi. noluiſti me redime̓. Ipſavero non tātū a carcere. ſꝫ a periculomortis me liberauit. ideo eā in vxorēducere volo. Ait pr̄. Fili dico tibi ꝙnō poſſis in ea confidere ⁊ ꝑ ꝯſequēsnullo mō in vxorē ducere. pr̄eꝫ ꝓp̓uꝫdecepit qn̄ ipſo ignorāte te a carcereliberauit. ꝓ qͣ liberatōe pr̄ eius multa ꝑdidit qͥ ꝓ tua redēptōe habuiſſꝫergo videtur ꝙ tu nō poterꝭ in eā ꝯfidere ⁊ ꝑ cōſequēs nullo mō in vxoreꝫducere. Itē alia rō eſt. Iſta licet teliberauit hͦ fuit cauſa libidīs vt poſſet de in viꝝ hr̄e. ⁊ ideo qꝛ eius libidoerat cauſa liberatōnis tue: nō michividetur ꝙ vxor tua erit. Puella audiens iſtas ratōes ait. Ad pͥma rn̄deo

qn̄ dicꝭ ꝙ ego decepi patrē meū ꝓp̓uꝫꝙ nō eſt verū. Ille decipitur qͥ in aliquo bono dimniuit̉. ſꝫ pr̄ meus tā locuples eſt ꝙ alicꝰ auxilio nō indigetcū hͦ perpēdi iuuenē iſtū a carcere liberauia ſi pr̄ meus ꝓ eo vedēptōꝫ accepiſſꝫ nō multū ꝓpter hͦ ditior fuiſſꝫ. ⁊tn̄ ꝑ redēptōꝫ depauꝑatꝰ eēs. ergo iniſto actu te ſaluaui ꝙ redēptiōꝫ nō dediſti ⁊ prī meo nullā iniuriā feci. Adaliā rationē qn̄ dicꝭ̓. ꝙ ego ex libidīehoc feci reſpondeo hͦ nullo mō p̄t fieriqꝛ libido aūt ē ꝓpter pulchritudinē a̓ꝓpt̓ diuitias aūt ꝓpt̓ honoe̓s a̓ ꝓpterfortitudinē. ſꝫ filius tuus nullū iſtoꝝhabuit. qꝛ pulchritudo eiꝰ ꝑ carcereerat ānichilata. Nec diues fuit. qꝛ n̄habuit vn̄ ſeipſū redimeret Nec fortis. qꝛ fortitudinē ꝑdidit ꝑ carcerismaceracōꝫ Ergo ſola pietas me mouebat ꝙ ipſū liberaui. Pater hͦ audiens nō poberat filiū arglie̓ vlteiꝰ. Filius gͦ cū magͣ ſolēnitate eā in vxorēduxᵗ ⁊ ī pace vitā finiuit Moa̓lizaAriſſimi: filius captus a piratꝭerat totū genꝰ humanū captuꝫꝑ peccatū primi parētis in carcere demonis .ſ. in eiꝰ ptāte. Pater qͥ noluiteum rediniere eſt mundꝰ iſte qͥ nullomodo volebat hominē iuuare a carcere diaboli ſꝫ potius eū tenere. Filia q̄euꝫ in carcere viſitauit eſt diuinitasanime coniuncta que hūano genericompatiebatur. que poſt paſſionemſuam ad infernū deſcendit ⁊ hominēa vinculis dyaboli liberauit. Patervoro celeſtis de noſtris diuitijs nonindiget qꝛ ſuper ōnia eſt diues ⁊ fūme bonus. Ideo criſtus motus pietate ad nos de celis deſcendit. nos viſitauit quādo carne noſtram aſſumpſit et tn̄ nichil aliud petijt ꝓ noſtravedēptōne niſi ꝙ ſit homini deſponſatiis Iuxta illud oſee. ij. Deſponſaboeam michi in fidē. Verūtamē paternoſter mūdꝰ cui multi obediūt: ꝯͣ hocſꝑ murmurat ⁊ allegat. Si deo adhereas: hereditatē meā . mūdanā nonhabebis. qꝛ impoſſibile ē deo ſeruire