Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſubtiliter Ros enim ad caloreꝫſolis ſine motū ſēſibili ſurſū trāhit̉ Sic̄ etiā ſol iuſtitie iterioranoſtra furſū trahit. Cercio rosfructificat vtilit̓. qꝛ plātas ⁊omia terre naſcētiā vegetat Sicros gratie poſtqͣꝫ conſēſerimuſoī a interiorā nr̄a fructificat adſalutē. ita vt oīa nob̓ ſiue bonaſiue mala nr̄a vel aliena cooperēt̉ in bonū. dicēte Apl̓o Ro.viij. Scimꝰ quonā diligētibꝰdeum oīa cooperant̉ in bonūX Scd̓o poſt roris caſū oritur ſol. Sic poſt roris gratiamorit̉ in nob̓ ſol iuſtitie criſtusdeus noſter ſplēdore ſuū proiciēs ſuper faciē terre .i. terrene conſcīe Per hūc ẜplendore cognitione accipimꝰ. per cuiꝰ ſplendorem ſtatim cognoſcimꝰ mala.De hoc ſplēdore cognitiōis di.Sapi. xvi. Statiꝫ ab exigūoradio ſol̓ calefactū ſcꝫ peccatuꝫtabeſcebat. De quo Apꝰ. Corin. Deꝰ qui dixit lumen de tenebris ſplendeſce̓. illuxit ī cordibꝰ noſtris ad illuminationeſcīe claritatis dei. Dinc Ber.Signa ſalutis cognitio pcciIn hoc ſplēdore tria cognoſcūtur Primo ſcilicet qd̓ egeris.quia pcca peſſima Scd̓o quidmerueris quia penas inferni amariſſīas. Tercio quid perdideris. quia regnū celorum et ōma bona eius dulciſſīa. Doruꝫergo omniū conſiderationē perterritus tranſi ad penitentiāTercio ergo ſol dudū ortꝰ īduit ruborem. Sic̄ poſt predictaſol dudū in nobis ortus induitnos rubore. per que vera penitētia deſignatur. Nullꝰ enim ſe apenitentia cōtinere poterit. quiex priore ſplēdore mala cogitatque commiſit Dicit enim btūsBer. ꝙ cognitio ⁊ pma ita ſūtconuigabe. vt neo poſſit cognoſce̓ niſi peībeat. et nēo penitereiir liniſi cognoſcat Qd̓ autnrueꝑ rubore conueniēter pͥma expmit̉ Sciendū ꝙ ex triplici cahoīes rubore ſuffundūtur. ſciꝫex verecūdia. iracundia. et terroris vehemētiā. q̄ tria ſi cōfluxerīt vera penitētiā et perfectāperficiunt. Verecūdia enim afficimur ex dei offenſione. iracudia ex dapni illacone. terroreex ꝓpria dehoneſtat iōe. Cū ergo ex ſplēdore cognitioīs deuꝫnos cognoſcimꝰ offendiſſe merito ſuffundimur. conſiderātesꝙ tam glorioſū deū tā viles v̓iiculi ꝓpter tam vilia et fedapeccata offēdimꝰ. Qua cōfuſiōē affectus ē Os cū dicit Tota die verecūdia mea cōtra meeſt ſemper. et ꝯfuſio faciei meecooꝑuit me. De qͦ Bern̄. Cogitati michi qꝛ patre offēderiē certe qd̓ pudeat Ip̄e enī ſe inihi pr̄em exchibuit. ſꝫ nō ego meilli viciſſiꝫ ī filiū ⁊cͣ Scd̓o merito nob̓ iraſcimur ⁊ iraſcendo