Deus aliquando venit ad animaꝫ vt viator qui ītinerantibꝰiocundiſſimis confabulationibus ſuis de labore vie omnemreleuat cogitatum. ¶ Scd̓oviā breuiat. dimittens ſimſtralatam ⁊ ſpacioſam q̄ducit adydicōeꝫ. ¶ Duo igit̉ gene̓aſunt que noſtraꝫ viam breuiātvt videlicet circuitus deuitemꝰet per directam viam feſtineꝰDoc ꝓmittit nobis dominusin Prouerbijs dicens. Ducamte per ſemitas eqͥtatis. ecce circuitus euitatio. quas cum īgreſſus fueris non artabūtur egreſſus tui ⁊ currens non habebisoffendiculum. ecce predeſtinatio. ¶ Tertio a via non deuiat ſed recto itinere dirigit greſſus noſtroꝰ. ⁊ mirabiliter deducit nos dextera eius ne in manꝰlatronum nobis inſidiantiumincidamus. quod non niſi duce poſſemus.¶ ESunt autem tres latrones mūdus. caro. ⁊ hoſtis. Si enima via dei propter carnem deuiamus. inficimur. Si vero propter mundum decip̄imur Si aūtperſuaſione dyaboli interficim̄Scimus autem ꝙ nec infectinec decepti nec īterfecti vie terminuꝫ conſequemur. Quod reuera eſt mirabile. vt cuꝫ corpꝰſit vicinum. mundus magnꝰ.hoſteˢ multi. ꝙ inter mille declinet vnus homo a deuio¶ FLLQuod autem dominus ſuo ducatū per has vias mirabiles duces a deuijꝰ predictis nos defēdat patet in veteri teſtamēto.vbi patres de egipto ꝑ tres vias mirabiles ad terram promiſſiom̄s deducebat. ſcilicet per mare rubrum. per deſertum. ꝑ iordānem. Quid per mare rubrūniſi caro. quid per deſertum inſi mundus quem in cordibus electorum ſuorum tanquam deſertum abhominabilem facit.quid per iordānem niſi chriſtꝰſacramento baptiſmatis intinctꝰ deſignat̉? Sicut igitur perhas vias mirabiles populum ſuum dominus perduxit. ſic nōminus mirabile eſt ꝙ per marerubrum carnis ⁊ ſanguinis. ꝑhuius mundi deſertum. ⁊ periordanem id eſt chriſtum tinctuꝫ in iordāne per inſidias demonuꝫ ſine periculo nos perducit. Quia igitur velociter curretes ſepe laſſamur. ne cuꝫ populo iſrahelitico incipiat eum tedere itineris ⁊ laboris. deꝰ mutatvultum ſuum veniens tanquaꝫrex magnificus. vt per oſtenſionem glorie ſue ne in via deficiat recreetur. ¶ Quartovenit vt rex oſtendens animeſue tanquam alter aſſuerus diuicias glorie regni ſui. vt ꝑ hecanima ſācta refocilletur et r̄creata ad laborādū āpliꝰ ꝓuocetur On̄dit att̓ a ſcꝫ diuitias