Titulus. VI.

ſiliali ꝗ .ſ. docet non penā ſed offenſā patris timere. Et mandata eius obẜua .i. ob ip̄m ⁊ ꝓpter ip̄ꝫſerua non ob aliud. Et ſubdit cām. Hoc eſt .n. oīshō. i. ad hoc factus eſt oīs hō: vt deū timeat ⁊ mādata eius ẜuet. Uel ſic: hoc eſt oīs hō. i. per hancformā .ſ. ꝑ timorem dei ⁊ obẜuatōem mandatoꝝ:hꝫ homo eē gratie ⁊ demū glorie: quod eſt ꝑfectius qͣꝫ eē nature. Uel ſic. Hoc ē oīs hō. i. hoc ſoluꝫrequirit̉ ab oī hoīe ⁊ per hoc beatificat̉. Uel ſic.Hoc eſt oīs hō i. totus ⁊ ꝑfectus hō. Si .n. alterūdeeſt .ſ. vel declinare a malo vel facere bonuꝫ: di.§. V.midius non totus eſt.De vtilitate timorista ꝙ nihil vtilius īcipienti: nil vtilius ad ꝑfectionem peruenienti: nil vtilius oī ſtatui vel ſexui timore dei. Unde Eccleſiaſti. xxiij. Nil melius qͣꝫtimor dei. Quod patet diſcurrendo per fingula.Eſt enim vtilis peccantibus: penitentibus: tribulatis: tentatis: ⁊ contemplatiuis. ¶ Primo eſt vtilis peccantibus inquantum ad ſtatum penitētieadducit ⁊ tranſfert. Sicut enim latro videns iudicem inſequentem ſe: pre timore iudicis timet ⁊ſe reprehendit: dicens: heu quid feci: ſe iudicandum affligit: dicens heu tu ſuſpenderis ⁊ rem furatā ſi pōt ꝓijcit. Sic peccator conſiderans futurū iudiciū: pre timore cor ſuū pͥmo redarguit: cōſiderando debitā penā: peccata dimittit ꝯſiderando dei miſericordiam. ¶ Eſt ſecūdo timor vtilispenitentibus. Inducit .n. ad ꝯtritionem: ꝯfeſſionem: ⁊ ſatiſfactōem: vnde dicitur eccleſiaſtici .i.Sine timore dn̄i non poterit quis iuſtificari. Iuſtificatur enim homo per penitentiam per quamde impio ſit iuſtus. Unde ⁊ publicanus qui cuꝫtimore iuit adorandū ad tēplum:: reuerſus ē domum iuſtificatus. ¶ Tertio eſt vtilis tribulatis.Sicut .n. infirmꝰ timens mortē corporis libenterſumit potiones amaras ⁊ medicinas. Sic timēsmortem aīe ⁊ ſeꝑari a deo: libenter gaudet in tribulatōibꝰ: longanimiter ſuſtinet. Un talis tīmorfacit tribulatum patientem: gaudentē ꝯſtantem ītribulationibꝰ: vn̄ eccl̓a. ij. Sta in iuſticia ⁊ timore ⁊ p̄para aīam tuam ad tentatōem. Unde ſanctigaudebant in aduerſitatibus ⁊ eas affectabant:qꝛ ſꝑabant in euadere penas futuras: ⁊ ſeꝑatōeꝫa deo quem timebant. Et ideo Aug. dicebat. Dn̄ehic vr̄e: hic ſeca vt in futuro parcas. ¶ Quartoeſt vtilis timor tentatis: ſicut enim pugnāti ꝓ ſuahereditate timor incutit ſolicitudinem in aggrediendo: ꝑſeuerantiā in pugnando: ⁊ ꝯfidentiamin vincendo. Sic timor dei facit diligenteꝫ in pugna ſpuali Eccleſiaſtes. vij. Qui deuꝫ timet nihilnegligit .ſ. eorū que oportet facere ꝓ vīcendis vicijs. Facit ꝑſeuerantem in diligentia Eccl̓.xxvij.Niſi tenueris te inſtanter in timore dn̄i: cito ſubuertetur domꝰ tua. Facit ⁊ timor tentatum ꝯfide̓tem de victoria: ꝓuer. xiiij. In timore dn̄i fiduciafortitudinis: qꝛ .ſ. tanto quis fortius mundū deſ

picit qͣꝫto plus timet deū. ¶ Quinto eſt vtilis timor contēplatiuis. Sicut .n. ẜuus dn̄o cui ſeruitaſſiſtit ſepius: obſequitur humilius: alloquiturdulciꝰ. Sic facit timor dei contemplatiuis. Naꝫpͥmo ſubleuat ad aſpectum ſumme veritatis. Eccleſia. x. Qui deū timet .ſ. vt filij erunt in ocul̓ eiꝰ.i. bn̄ placebunt ip̄i deo: ſicut oculi matris ſuꝑ filium ſunt vbicūqꝫ vadit: qꝛ vbi amor ibi ocl̓s. Utſic exponitur. Erunt in oculis eiꝰ .ſ. p̄lati ꝗ dicỉoculus dei .i. cognoſcit a p̄lato. Scd̓o timor humiliat ꝯtemplatiuos ad obſequꝫ diuine maieſtatis. Eccl̓. viij. Ego cognoui ꝙ erit bonū timenti d̓um qui veretur faciem eius. Tertio p̄parat adguſtū ſumme bonitatis p̓s. Quam magna multitudo dulcedinis tue dn̄e: quā abſcondiſti timentibꝰ te. vn̄ Eccl̓. xxv. Zimor dn̄i ſuper oīa .ſ. bonatanqͣꝫ cuſtos eoꝝ ne amittantur. Uel ſuꝑ oīa mala tanqͣꝫ rep̄ſſor ne ingrediantur. Uel ſuꝑ oīa trāfitoria: tanqͣꝫ prudens ꝯtēptor: ⁊ vt ꝑuipendāturEt iō dr̄ eccl̓. xxv. Beatus vir cui datū eſt hr̄e timorē dn̄i. Ubi tria notari pn̄t. Prīo hītꝰ v̓tuoſusibi hr̄e timorē dn̄i. Scd̓o donū gratioſuꝫ: ibi cuidatū eſt .ſ. a deo. Tertiū ē p̄miū gl̓ioſum: ibi beatꝰ⁊cͣ. De ſeptē ſpebꝰ timoris: ⁊ de timore ꝓut eſt donum ſp̄s ſācti infra in. iiij. ꝑte.¶ De vltima paſſione que dicit̉ Ira: ⁊ cā eius etmultiplicitate. Capl̓m. xi.Ltima paſſio eſtira: que dici pōt paſſio generalis: nōqꝛ cauſet oēs paſſiones: nam iſto mōamor eſt paſſio generalis: ſed inqͣꝫtum ex ꝯcurſumultarū paſſionū generat̉: dr̄ generalis. Nō .n. īſurgit motꝰ ire niſi ꝑꝑ aliquā triſticiā illatā: ⁊ niſi adſit deſideriū ⁊ ſpes vlciſcendi. Appetit .n.tus vindictā vt ſibi poſſibilē. Un̄ ſi fuerit muexcellens ꝑſona que nocumentū ītulit non cāturira ſꝫ triſticia. Denoīat̉ aūt vis iraſcibilis ab ira:non ꝙ oēs motus eius ſint ira: ſed qꝛ ad irā terminant̉ oēs motꝰ illiꝰ potētie: ⁊ īter oēs alios motꝰ eſt manifeſtior. ¶ Motꝰ aūt ire tendit ī duo .ſ.in ipſam vindictā quā appetit ⁊ ſꝑat: ſicut qd̓dbonū: vn̄ ⁊ d̓ ipſa delectatur. Tendit ēt in illuꝫ.quo querit vindictam. Et qꝛ circa vtrūqꝫ ira reꝗrit qͣꝫdam arduitatem: non .n. ſurgit motus ireniſi cum quadam magnitudine: qꝛ nihil eſt modca valde nullo digna non eſtimamꝰ. Hincpꝫ ꝙ ēin potentia iraſcibili: cꝰ obiectum eſt ardū. ¶ Eſtaūt duplex drīa attendenda circa hoc ire ad odium ⁊ ad amorem. Quarū pͥma eſt: ꝙ ira ſemperreſpicit ad duo obiecta: amor vero ⁊ odium qn̄qꝫreſpiciunt vnū obiectū tm̄. Sicut cū dicitur aliꝗs amare vinum vel aliꝗd hiꝰ vel etiam odire.Scd̓a eſt qꝛ vtrūqꝫ obiectorum quod reſpicitamor eſt bonum quando .ſ. duo reſpicit. Uult .n.amans bonum amico ⁊ hoc tanqͣꝫ ſibi conuenien-