xxxiij
multis miſerijs. ecce vite calamitas. quiquaſi flos egreditur et ꝯteritur ⁊ fugit velut vmbra. ecce vite noſtre vanitas. etnunqͣꝫ in eodem ſtatu ꝑmanet. Ecce ſtatus varietas vel cōmutabilitas pͣs. Mane ſicut herba tranſeat. veſpere decidatinduret et areſcat; Quid igitur hō carnalis in corona vaniſſima gloriaris. qͥdde tanta varietate letaris Nonne videsꝙ conſtanter celeſtia corpora ſtant. quattuor elementa ſtant. metalla multa et talia. tu vero totus vanus vt vmbra velocius tranſis. qͣꝫ fumꝰ et herba feni NamNero imꝑator q̄ totus fuit ſeruus carnispublice ſeruiens laſciuijs. ſepe ferens ſerta de roſis dum vanitatē hominū nō cognouit. dum ſe diu r̄gnare poſſe crediditiudicante deo in quem ipſe non crediditmanu ꝓpria fuſte ſe per ventrem tranſfodit. hanc coronam apl̓us ſibi non poſuit.ſed coronam potius caſtitatis. Probatem̄ Ualerius maximꝰ multis et varijs exemplis ī vno eodēqꝫ ſtatu neminem poſe ſtare. Quia hi mores fortune ſunt hosdeijcere. illos eleuare. ſūma imis. et imaſummis euertere. Unde dicit ꝙ quidamſaruiorū tyrannus bonis om̄ibus fuit plenus. et om̄ibus videbatur fortunatiſſimꝰNam omne quod deſiderabat ſibi veniebat. ſicut volebat ita vt omne quod vellet quaſi ſibi efficeret Nam ſemel vt dicitur q̄dam anulum quēdam ſibi cariſſimūin mare ꝓiecit ad videndum ſi ſibi fortuna mutaret aſpectū. quem continuo recuꝑauit. capto maxīe piſce q̇ anulū deglutiuit et reſtituit. Sed fortuna hec ſic gratain principijs non ſic ꝑſeuerauit. ſed faciēeidem mutauit quē captū a prefecto darij. cruci affigifecit. Vnde ꝯcludit idē Ualerius fortunam diuitiaꝝ loquens caduca nimiū inquit et fragilia ſunt hec bonatemꝑalia. que ſubito adueniūt. ſubitoqꝫrecedunt. ⁊ in nullo loco nullaqꝫ perſonaſtabilibus radicibus fixa ꝯſiſtunt. Sed illos quos in ſublime aliqn̄ extulerunt im-
prouiſe deſtructos in miſerabile ꝓfundūdemergūt. ob quā cauſam narrat idem.Rex qͣdam ſapiens fuit. cui dum coronaregia eſſet oblata vt capiti īponeret. illeeā manu retenta diud̓r reſtitiſſe et tandēdixiſſe. O corona magis nobilis qͣꝫ felixquā ſi qͥs vere cognoſcat qͣꝫ multis curismultiſqꝫ ꝑiculis et multis miſerijs plenaſit. nemo hanc tollere vellet iacentē Hecoīa dum ſanctꝰ iſte apl̓us ꝯſiderauit propter xp̄m oīa dereliquit. ¶ C Terciacorona qua a dyabolo coronamur. eſt corona ſuꝑbie Ip̄e em̄ dyabolus eſt rex ſuꝑbie. ſic̄ d̓r Iob. xlj. Hec aūt corona ē vana et ſuꝑ vano fundata. et id̓o ſemꝑ ruineparata. domꝰ em̄ alta nō in petra. ſed inarena ſundata ſemꝑ minat̉ ruinā. et tātomaiorē quāto ſitum obtine alciorē. qͣntoem̄ lapis a ſublimiori cadit. tāto fortiꝰ terram petit. Nā et arbor qͣnto eſt alcior. tāto eiꝰ caſus grauior ergo corona ſuꝑbietemꝑaliter alta. cū ſit ſemꝑ ad ruinam parata. nullomō eſt appetēda. Nam Iſa.xxviij. De hac corona ſic d̓r. Ue inquitcorone effraym et flori decidēti glorie exultatōnis eius. qͣſi diceret. Ue eternū eritcū ſuperbia coronato. cū corona talis ſitſicut gloria floris ad modicū decidentis.Unde ſtatim ſubditur ibidem. pedibꝰ cōculcabitur corona ſuperbi. hebriorum effraim. ⁊ erit ſicut flos decidens gloria exultationis eius. propter quod damnatidicunt illud Sapien. v. Quid nobis profuit ſuperbia ⁊c̄. Iulianus apoſtata in tātum aſcendit ꝙ ſe ꝯtra xp̄m dei filiumſeerexit. ita ꝙ ſignū crucis vbiqꝫ locoꝝ deſtruxit. Sed du vincere perſas credidit amilite inuiſibili victꝰ fuit et dū ꝯfirmari īregno ſperauit. in quo tm̄ īperauerat tribus annis. tunc ſubito lancea peforatꝰ interijt. ⁊ vellet nollet ꝙ chriſtus de eo triūphauerit ore maledicto coram omnibusconfeſſus fuit. ꝓpterea ſanctus hic apoſtolus coronam ſuperbie procul abiecit. ⁊dum coronā hūilitatis accepit. ad regnū
E ij