Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis : P. 1.2
Einzelbild herunterladen
 

Cxxij

pierate veſtitum. Eſt ergo terra illa tribulationis et anguſtie quando rector eſtleena per ꝯcupiſcentiā. leo per ſuꝑbiam.Uipera per aſtutiā et diſcordiam. Regulus per ſeueritatē. qui em̄ tales ſunt ꝟgines corrumpunt. ad vxores alienas accedunt potentia minores ſubuertunt maiores aſtutia deprimūt. et ſic ad modū tandem reguli in om̄es deſeuiunt et venenainfundūt vel diffundūt E Secūdo noſtri maiores alios inficiunt ignorantiā. dum docent hom̄ies ſubditos falſam doctrinā. qua eoꝝ corrumpūt intelligentiam Nam regulus emittit ex oculisradios venenoſos quibꝰ vniuerſa corrūpit que oculis cernit. et ideo aues aeravolantes ſuo viſu inficit et occidit Siciſti venenoſos radios emittunt ab eisverba erroris ꝓcedunt. quibꝰ etiā auesvolantes id eſt viros ꝯtemplatiuos inficiunt et regulus in hoc vino aſſimilat̉ qꝛſicut vinū exterius per pulcritudinē allicit. ſed potatum interius mentem leditSic baſiliſcus et nos in viſu inficit et occidit. et ꝓpterea dictū eſt Prouer. xxiijNe intuearis vinū quando flaueſcit.ſplenduerit in vitro calor eius. ingredit̉em̄ blande ſꝫ in fine mordebit vt coluberet ſicut regulus venena diffundit. Talesergo om̄es ſunt qui verba dulcia ꝓferūtquibus alios latenter inficiūt et ad errorem ꝑducunt. Nam venenū maſculinūpeius eſt qͣꝫ femininū. et venenū ſerpentinū veterū peius qͣꝫ iuuenum. et peius ēilloꝝ ſerpentū qui habitant in ſiluis. qͣꝫhabitant iuxta aquas. Et peius eſt venenum qd̓ funditur a ieiunijs qͣꝫ qd̓ funditura repletis. Sic et om̄ia heretici plus nocent maſculi qͣꝫ femine heretice. magisantiqui qͣꝫ iuuenes. et amplius illi qui videnturmagis religioſi et magis pallidi.et ieiunio magis afflicti: om̄es tamē ſuntreguli om̄es venenoſi et om̄es vitandi.Nam his dictū eſt Iſa. lix. Qui comederit de ouis eoꝝ morietur. et qd̓ ꝯfotū ē

erumpet̓ in regulum. Qua reguloꝝ ſuntverba hereticoꝝ que interiꝰ ſumpta hominē occidunt et regulū eum eſſe alijsfaciunt FTercio maiores noſtricorrumpūt alios ſuam infamiā et malam ſuam vitam. dando ſubditis praueꝯuerſationis exempla. Nam regulus eſttante virulentie exiſtēs in corpore ſerpentis om̄e ſuper quo incedit adurit. qͣrein circūitū eius nihil oīno vireſcit quidqͥdſibi ꝓximū fit inflatur et ſtupeſcit et viremittit et mox occūbit. immo venenumhuius ſerpentis tante eſt fortitudinis.ſi quis haſta eum tetigerit. ip̄m tenēteminfecta haſta occidit. vnd̓ narrat Auicēna. qͣdam miles cum lancea tetigitet mox cum equo mortuus cecidit Talesergo ſunt maiores noſtri. et hereticorumepiſcopi. q̇dquid tangūt adurunt. viriditatē fidei in ſiccitatem cōuertunt. oēsſibi approximantes inficiūt et ſepe remotos per interpoſitas ꝑſonas occidunt. etꝓpterea dictum eſt. Iſa. xiiij. De radicecolubri egredietur regulus et ſemen eiusabſorbens volucrē Coluber dyabolus ēqui regulū generat. quando aliquē pctōrem vl̓ aliquē praua ſentientē in aliqua ciuitate ꝓcurat. quē mala exempla malam doctrinā ſemīat. et ſic volucremſolum hom̄ies cōmunes. ſed etiam ꝯtemplatiuos abſorbet. G SequiturCuius filius infirmabat̉ In quo notaturdefectus virtutis ex parte ſubdite plebis ſicut maiores noſtri patres poſſuntdici. ſic et ſubditi poſſūt dici filij. ſed infirmi non in gratia ſolidi ſi culpa fuerint infirmati. Nota ergo ſicut infirmitas naturalis ſic et infirmitas ſpūalis. tria maxime mala facit Nam infirmitas corporiscutem deformat ſanguinē diminuendo.Depauperat carnē ꝯſumēdo. Debilitatvires ſubtrahendo. Dico primo infirmitas corꝑis eſt cutis deformatiua. dumem̄ calor innaturalis mēbra inuadit. ſanguinem inficit et etiā imminuit a quo