Druckschrift 
Liber sextus Decretalium
Einzelbild herunterladen
 

Extrauagantes

nō ſingulariter has vel illas: ꝑ quod cōmiſiſſe ſibi intelligit̉ vniuerſas. Siue ergo greci ſiue alij ſe dicat petro eiuſqꝫ ſucceſſoribus nōeſſe cōmiſſos: fateant̉ neceſſe ſe de ouibꝰ xp̄inō eſſe: dicēte dn̄o in Ioh̓. Unū ouile et vnicuꝫ eſſe paſtorē: in hac eiuſqꝫ ptāte duos eſſegladios: ſpūalē videlꝫ ⁊ tꝑalē euāgelicis dictis inſtruimur. nā dicētibꝰ apl̓is: Ecce gladij duo hic: in eccl̓ia .ſ. cū apl̓i loquerent̉. nōreſpōdit dn̄s nimis eſſe: ſed ſatis. Certe qͥ inptāte petri tꝑalē gladiū eſſe negat: male verbū attendit dn̄i ꝓferentis: Cōuerte gladiuꝫtuū in vaginā. Vterqꝫ gͦ in ptāte eccl̓ie ſpiritualis .ſ. gladiꝰ ⁊ materialis. Sed is quidemꝓ eccl̓ia: ille vero ab eccl̓ia exercēdus. Ille ſacerdotis: is manu regū ⁊ militū: ſed ad nutū⁊ patientiā ſacerdotis. Oportet aūt gladiuꝫeſſe ſub gladio: ⁊ tꝑalē auctoritatē ſpūali ſubijci ptāti. Nā cū dicat apl̓s: Nō eſt ptās niſia deo: q̄ aūt a deo ordinata eſſet niſi gladiuseſſet ſub gladio: ⁊ tanqͣꝫ inferior reduceret̉ ꝑaliud in ſup̄ma. Nā ẜm beatū Dionyſiū: lexdiuinitatis eſt: infima ꝑ media in ſuprema reduci. Nō gͦ ẜm ordinem vniuerſi oīa eque acīmediate: ſed infima ꝑ media: inferiora ꝑ ſuperiora ad ordinē reducunt̉. Spūalē aūt ⁊ dignitate ⁊ nobilitatē terrenā quālibet p̄cellere ptātē: oportet tanto clariꝰ nō fateri: quātoſpūalia tꝑalia antecellūt: qd̓ etiā ex decimaꝝdatione ⁊ bn̄dictione ⁊ ſanctificatione: ex ipſius poteſtatis acceptionē: ex ipſarū rerū gubernatione claris oculis intuemur. Nā veritate teſtāte: ſpiritualis ptās terrenā poteſtatē inſtituere habet ⁊ iudicare: ſi bona fuerit:ſi de eccleſia et eccl̓iaſtica poteſtate verificat̉vaticiniū Hieremie: Ecce cōſtitui te hodie ſuꝑ gentes ⁊ regna: ⁊ cetera q̄ ſequunt̉. Argo ſideuiat terrena ptās iudicabit̉ a poteſtate ſpirituali: ſed ſi deuiat ſpūalis: minor a ſuo ſuperiori. ſi vero ſup̄ma: a ſolo deo nō ab homine poterit iudicari. teſtante apoſtolo: Spiritualis homo iudicat oīa: ipſe aūt a nemine iudicat̉. Eſt aūt hec auctoritas ⁊ ſi data ſit hoīvt exerceat̉ ꝑ hominē: nō humana ſed potidiuina ptās: ore diuino Petro data: ſibi ſuiſqꝫ ſucceſſoribꝰ in ipſo que cōfenus fuit petrafirmata: dicēte dn̄o in Petro: Qd̓cūqꝫ ligaueris ⁊cͣ. Quicunqꝫ igit̉ huic ptāti a deoſic ordinate reſiſtit: dei ordinationi reſiſtit: niſi duo ſicut manicheus fingat eſſe principia:qd̓ falſum ⁊ hereticū iudicamus: qꝛ teſtanteMoyſe: Nō in principijs: ſed in principio celū deus creauit ⁊ terrā. Porro ſubeſſe roma.pon. omni humani creature declaramꝰ dicimus omnino eſſe de neceſſitate ſalutis.

De dolo et contumacia. Tonifa. viij.Em nō nouā aggredimur neqꝫ viam inſolitā ambulamꝰ ſed anterioris iuris calcatā veſtigijs: pn̄tis&ꝯſtitutiōis indubitato roboremꝰſuffragio: ⁊ incōcuſſo munimine ſtabilimus.Eſt ſiq̄dē iā ſancitū ꝙ ꝓpoſitū publicē citatiōis edictū: eū artet qͥ impedit aut facit etiāſe celādo ne ad eū poſſit ꝑuenire citatio: appareatqꝫ ꝯtumax qͥ ſic agit: qd̓qꝫ in albo p̄toris hmōi edicto ꝓpoſita ſue iuriſdictiōi ſubiectos arceāt ⁊ aſtringāt: magꝭ qͣꝫ ſi voce p̄conia/ q̄ innōteſcit pauc̄is) vel lr̄is citaretur. Ius em̄ ꝙ talē modū citationibꝰ poſuit:violēter p̄ſūpſiſſe credēdū eſt vt q̄ in eodē albo tot ip̄iꝰ albi publicū locū frequētātiū oculis paterēt legenda: ad citati noticiā deuenirēt. Un̄ ad p̄bendā oībꝰ eorū q̄ faciūt plenā lectionē ⁊ notionē mandat̉ legem tabulisaut lapidibꝰ ſculptā ſanctiſſime eccl̓ie deſcribi porticibꝰ ⁊ affigi. Premiſſis igit̉ ī debitā ꝯſiderationē deductꝭ: ac in lance irrefragibilis rōnis appenſis. Nos qͥ vniuerſodiſponente dn̄o) p̄eſſe dinoſcimur: volentesꝑ hac nouellā ꝯſtitutionē aliqd̓ circa p̄dictaſtatutū exp̄ſſius inueniri: declaramus de fratrū nr̄orū ꝯſilio: ⁊ nihilominus hͦ edicto ꝑpetuo valituro firmamꝰ ⁊ ſtatuimꝰ: vt citatiōesaucͣtate apl̓ica: de qͥbuſcūqꝫ ꝑſonis vndecūqꝫet vbicūqꝫ ſint cuiuſcūqꝫ ſtatꝰ dignitatis velp̄eminētie eccl̓iaſtice vel mūdane: etiā ſi imperiali vel regali fulgeāt dignitate: p̄ſertim ſiimpediāt vl̓ faciāt ꝑ ſe vel ꝑ alios quoqͦ mō:ne citationes ip̄e ad eos ꝑueniāt ex quacūqꝫcā faciende: aut citandorū domicilia ſiue loca tute vel libere adiri nō poſſint (cū ꝓut ſcriptū eſt) exiſtimare debeamus an eo ire liceatvbi eſt citatio faciēda. ꝑinde ad inſtar edictorū p̄fatorū ꝓpoſitoꝝ in albo p̄toris: etiā extra ſolēnes dies in qͣbꝰ ro. pōtifices ſuos facere ꝯſueuerūt generales ꝓceſſus publice: idvobis ſpāliter et ex certa ſciētia iubēcibꝰ factein audientia lr̄arū nr̄arū: aut in aula noſtripalatij poſtmodū affigende ianuis maioriseccl̓ie loci: in quo romana cōis oīm chriſtiani ppl̓i nationū reſidebit curia: vt cūctis poſſint patere: ⁊ ita deferri citatis valeant. ac arceant citatos poſt terminū lapſum: qm̄ ꝯſiderata locorū diſtātia: volumꝰ citationibus ipſis cōpetentem apponi ſicut ſi eos ꝑſonaliterapprehendiſſent: nō ob. aliquibꝰ priuilegijsindulgētijs ⁊ litteris apoſtolicis generalibꝰaut ſpēcialibꝰ: qͥbuſcūqꝫ ꝑſonis potificali imperiali regali ve alia eccleſiaſtica ſeu mundana dignitate p̄ditis: alijſqꝫ inferioribꝰ eccle-

De doloooninma. . f vijEm nō nouā aggredimur neqꝫ viam inſolitā ambulamꝰ ſed anterioris iuris calcatā veſtigijs: pn̄tis&ꝯſtitutiōis indubitato roboremꝰſuffragio: ⁊ incōcuſſo munimine ſtabilimus.Eſt ſiq̄dē iā ſancitū ꝙ ꝓpoſitū publicē citatiōis edictū: eū artet qͥ impedit aut facit etiāſe celādo ne ad eū poſſit ꝑuenire citatio: appareatqꝫ ꝯtumax qͥ ſic agit: qd̓qꝫ in albo p̄toris hmōi edicto ꝓpoſita ſue iuriſdictiōi ſubiectos arceāt ⁊ aſtringāt: magꝭ qͣꝫ ſi voce p̄conia/ q̄ innōteſcit pauc̄is) vel lr̄is citaretur. Ius em̄ ꝙ talē modū citationibꝰ poſuit:violēter p̄ſūpſiſſe credēdū eſt vt q̄ in eodē albo tot ip̄iꝰ albi publicū locū frequētātiū oculis paterēt legenda: ad citati noticiā deuenirēt. Un̄ ad p̄bendā oībꝰ eorū q̄ faciūt plenā lectionē ⁊ notionē mandat̉ legem tabulisaut lapidibꝰ ſculptā ſanctiſſime eccl̓ie deſcribi porticibꝰ ⁊ affigi. Premiſſis igit̉ ī debitā ꝯſiderationē deductꝭ: ac in lance irrefragibilis rōnis appenſis. Nos qͥ vniuerſodiſponente dn̄o) p̄eſſe dinoſcimur: volentesꝑ hac nouellā ꝯſtitutionē aliqd̓ circa p̄dictaſtatutū exp̄ſſius inueniri: declaramus de fratrū nr̄orū ꝯſilio: ⁊ nihilominus hͦ edicto ꝑpetuo valiti no firmomꝰ ⁊ ſtatuimꝰ. vt citariꝯes2 gpl̓ica: de qͥbuſcū ſauis vndacūqꝫet vbicūqꝫ ſint cuiuſcūqꝫ ſtatꝰ dignitatis velp̄eminētie eccl̓iaſtice vel mūdane: etiā ſi imperiali vel regali fulgeāt dignitate: p̄ſertim ſiimpediāt vl̓ faciāt ꝑ ſe vel ꝑ alios quoqͦ mō:ne citationes ip̄e ad eos ꝑueniāt ex quacūqꝫcā faciende: aut citandorū domicilia ſiue loca tuto vel libere adiri nō noſſint (cū nut ſcriptū eſt) exiſtimare debeamus an eo ire liceatvbi eſt citatio faciēda. ꝑinde ad inſtar edictorū p̄fatorū p̄poſitoꝝ in alho p̄torisꝫ etiā ertra ſolēnes dies in qͣbꝰ ro. pōtifices ſuos facere ꝯſueuerūt generales ꝓceſſus publice: idvobis ſpāliter et ex certa ſciētia iubēcibꝰ factein di ntia lr̄arū nr̄arū: autinaulo noſtepalatij poſtmodū affigende ianuis maioriseccl̓ie loci: in quo romana cōis oīm chriſtiani ppl̓i nationū reſidebit curia: vt cūctis poſſint patere: ⁊ ita deferri citatis valeant. ac arceant citatos poſt terminū lapſum: qm̄ ꝯſiderata locorū diſtātia: volumꝰ citationibus ipſis cōpetentem apponi ſicut ſi eos ꝑſonaliterapprehendiſſent: nō ob. aliquibꝰ priuilegijsindulgētijs ⁊ litteris apoſtolicis generalibꝰaut ſpēcialibꝰ: qͥbuſcūqꝫ ꝑſonis potificali imperiali regali ve alia eccleſiaſtica ſeu mundana dignitate p̄ditis: alijſqꝫ inferioribꝰ eccle-

Io. 10. d

Luc̄. 22. d

Mat. 26. e

Ro. 13. a

Hlere. .1. b

1. Co. 2. d

Mat. 16. .