De accuſatio. Ti. ITiIIHereficis

Incipit liber quintus.De accuſationibus: inquiſitionibus ⁊ denunciationibusBonifacius. viij. Ex cōfeſſion corā delegato inquirenteſuꝑ certis criminibꝰ deputato facta punit̉ ꝯfitens: licꝫ dicat ſe prius diffamatū non fuiſſe vel inquiſitionis capl̓anō habuiſſe. h. d. Do. ca. IOſtqꝫcorā eo q̄ cotra te ſuꝑ certiſ crimībusinqͦſitor fuerat deputatꝰ eadē crimina fua iſti confeſſus: fruſtra cōfeſſioneꝫ tuā quo minus puniarisb ex ea prout iuſticia ſuadebit:eo pretextu impugnare ꝯtendis ꝙ ſuꝑ eiſdem criminibusnō fueras antea diffamatus.Uel ꝙ per eundē inquiſitorēcapitula ſuꝑ quibus cōtra tevolebat inquirere tibi tradicta nō fuerunt. Idem. Ualceinquiſitio facta ſuꝑ veritatecriminū omiſſa inquiſitioneinfamie ſi reus pn̄s tacuit. h.d. ẜm Io. ca. IIIis cui ꝯtrate cōmiſſafuerāt ſimplicit̓ inqͥſitio ſuꝑ

certis criminibꝰ faciēda: ꝓceſſerit te pn̄te nec reclamante:aut quicqͣꝫ ſuꝑ hoc excipiēteinfamie inquiſitione omiſſead veritatē eorundē criminū⁊ inquirendā ꝓceſſum hmōi exeo ꝙ nō fuit de infamia primittus inqͥſitū vlteriꝰ impugnare nequibis. Sc hereticia.Grego. ix. remenſi archiep̄o⁊ ſuis ſuffraganeis. Proptercrimē hereſis ſolus eius ep̄sclericū qͥbuſcūqꝫ ſacris ordinibꝰ ꝯſtitutū degradare poterit. h. d. Do. c. IUoniā ep̄orū nu(merꝰ ad degradationē clericorum aͦͦ canonibꝰ ꝯſtitutꝰ nō p̄t de facili ꝯuenire. Cōcedimus vt ſacerdotē vl̓ aliū clericū ſacrisī ordinibꝰ ꝯſtitutū cū ꝓ hereſig fuerit ſeculari curie relinquēdus: aut ꝑpetuo īmurādus:ꝯuocatis abbatibꝰ alijſqꝫ prelatis et religioſis perſonis aclitteratis ſue dioceſis de qͥbꝰinexpedire videbit̉ ſuus ſoluspoſſit epiſcopus degradareUlex. qͣrtus. Excōicationēincurrit ſepeliens hercticosvel corum receptatores: ocfenſores vel fautores ſciēter:

Oſtqͣꝫ. ¶ Tollit duas exceptiones inquiſitiqui ꝯfeſſus eſt crimen. Scd̓a ibi: Uel qd̓. Iſtadecre. ⁊ ſequens emanauerūt ad declarationēdecre .sͣ. e. eqͣliter. .j. ⁊. ij. ⁊. c. cū oporteat. ⁊. c. addetitionē. ibi: Iudiciariū ⁊cͣ. et corrigunt̉ opi. Hoſ. no.in ca. qualit̓. j. inj. glo. vltra vnaꝫcolunnā. ꝟ. quidſi inqͥſitor. ⁊ in. ijglo. et ꝙ no. in. c.cū oporteat. ſuꝑverbo ſubito. ꝟ.q̄rit̉ ſi inqͥſitor. ſimiliter ⁊ in ſcd̓oqͣliter ſuꝑ verbofuerit: ⁊ ſuꝑ verbo legitime: ⁊ facit qd̓ no. Guil. īSpe. ti. de inqͥſi..§. nūc tractemv. qͥd ſi inqͥſitorpermixtim Ioh̓.an. a ¶ Confeſſuſ. Nulle igiturſūt ꝑtes iudicisniſi vt ferat ſententiā: qͥd enī q̄remꝰ de infamiavel capl̓is exquoclaret de crimīe.xxiiij. q. iij. ecce.de elec. ꝑ inqͥſitionem. de cōfeſ. ſiſuꝑ. ff. de ludi. ſidebitori. Iā enīeſt notoriū crimēde coha. cleri. etmulie. vr̄a. et. ca.fi. (de reuocandaꝯfeſſione dixi intex. in pͥn. magneglo. Io. an.)b ¶ Iuſticia .ſ.imponēdo penāa iure ſtatutamvel arbitrariamſi nulla pena eſtſtatuta. sͣ. de of.deleg. de cauſis.Io. an.) Arch̓. alle. ij. q. iij. §. notandū. ⁊ de pe. di. j. menſurā. Io. an.) c ¶ Fuerūt. Si infamatꝰ nō erat ad inquiſitionē ꝓcedi nō debuit veritatis: vt in p̄dictis luribus: ſed ille debuit appellare ⁊ non rn̄dere: vn̄ imputetſibi: idē dico de capl̓is q̄ tradi debuerūt. sͣ. e. qualiter. ij.§. debet: ſi petita nō fuerūt ⁊ confeſſus eſt crimen ſibiimputet. potuit enī luri ꝓ ſe introducto renunclare: ettuc tacite renūciat: ad hͦ. ff. de ꝓcu. pomponius. §. rati.Sed Hoſti. cōtra in p̄dicta decre. qͣliter .j. ꝑ. l. ff. de procu. filius. §. inultus. ⁊ hūc dicebat caſum ipſius decre.eo. tl. ad petitionē. nā ibi pn̄te ⁊ nō ꝯtradicente illo contra quē inquirebat̉: nō fuerat ſeruatꝰ ordo qͥ debueratſeruari: vn̄ ꝓceſſus caſſari mandatur: ſed de alio ordineintelligat̉ (vt ibi no. in fi. iiij. glo. Io. an.)Iis. ¶ Nō diuidit̉ (⁊ vt dicit Io. mo. iſtius. c.H ⁊ p̄cedentis) fuerat ad petitionē aliculus: qꝛ ſi papa ꝓprio motu cōmittit inquiſitionē criminū aliculusſam illū approbat infamatū: cū ep̄s ⁊ metropolitanus

ꝓcedant: etiā ad inqͥſitionē omiſſo tali articulo. ij. q. v.oībꝰ. sͣ. e. ti. ſicut olim. ſed ſi ad petitionē alteriꝰ cōmiſerit tunc prius inquiret inquiſitor de infamia: hoc tenetInno. sͣ. eo. ti. cū oporteat. Quid ſi ille qui litteras inquiſitionis impetrat ſit excommunicatus? dixi. sͣ. de reſcrip. c. j. ⁊cͣ.d ¶ ReclamāteDicebat Hoſtien. ī ſupradictisglo. ꝙ taciturnitas habebat̉ hicꝓ diſſenſu ⁊ contraditiōe: ꝙ nō ēveꝝ vt hic videsīmo tacendo tacite iuri ſuo renūciat. jͣ. de reg.lu. qͥ tacet. ⁊ dixide hoc. eo. ti. is qͥtacet. Reclamare igitur debuit⁊ petere prius inquiri ſuꝑ inquiſitione infamie:et ſi hoc non fieret debuit appellare vt dixi. sͣ. c.ꝓxi. e ¶ Primitus .i. anteqͣꝫq̄ret̉ de veritate.f ¶ Ne qͥbis. Nōqͦ ordo iſte ita eſtde ſubſtātia (vi.ꝙ dixi. sͣ. ca. ꝓxi.ſuꝑ vlti. glo. Io.an.)ꝙ eī renunciare non poſſitfacit. sͣ. de fer. c.vlti. et quod no.sͣ. de offi. dele. decauſis.UoniāPremittſt cam iurisnoui. ſtatuit̉ ibi:Concedimꝰ. Incipiebat ⁊ ſi contra. et breue demedietate decurata eſt. g ¶ Canonibus. xv. q. vij. ſi quis timidus. etduobus. c. ſe. ⁊ debent eſſe. vj. in degradatione preſbyteri: tres in degradatione diaconi: ⁊ ita de ſubdiacono vtdetur: vt. sͣ. de ſer. non or. miramur. hͦFacili. Beneeſt poſſibile ſed non facile: lex enim non debet eſſe impoſſibilis. iiij. di. erit autem. i ¶ Pro hereſi. In alijsigitur criminibus ſi īmineret degadatio facienda: ſeruentur antiqua iura: quia in hoc crimine hoc introductum eſt ſpeciale: ad idem. jͣ. eo. in fidei k ¶ Relinquēdus. Quod dic vt. sͣ. de verbo. ſignifi. nouimus: et. jͣ. depe. c. ij. l ¶ Immurandus. sͣ. eo. excōmunicamus. ij.(in fi. ⁊. jͣ. eo. accuſatus in fi. ⁊. c. vt cōmiſſi. ꝟ. ⁊ illorum.Io. an.) m ¶ Solus ep̄s. Excludit ep̄os non capl̓mſuum (Idē Ioͣ. mo. ſed Arch̓. intelligit hoc verū in exminatione et diffinitione cauſe in actu degradationisſufficiat ſeruare ꝙ hic dicitur: circa hoc vlde ꝙ ſatis dicam in decre. ij. jͣ. de pe. ſuꝑ. ꝟ. numero. Io. an.) ad idem

Diuiſio

Additio

Auditlo-

Diuiſio

t Qui ſint ileli canones⁊ qͥs numerus reqͥrat̉

Additio

aditis

Additlo

s iij