De prebendis et dinitatibusTi.IIII
a quia foret abſurdum: ſi tamb lata noſtra impediretur poteſtas: et ſi in omnibus prouiſionum noſtrarum litteris:quas concederemus in partibus ſupradictis: oporteretnos de ſepedicta poteſtateſpecialem facere mentionem.et ꝙ decretum noſtrum predictum (maxime: hic vbi iamdictus camerarius ante dictam renunciationeꝫ per noserat Lexon̄. effectus canonicus) ſtatim ignorantes ligacuerat: cum ſuper incerto noneſſet editum: necº ex alienopenderet arbitrio vel volund tate cuiuſuis: qui acceptandi poteſtatem haberetⁱ: et idcirco per illud etiaꝫ expreſſiſſe videmur: ne alius poſſet cōferre: et poteſtatem predictaꝫquantum ad preſentem ſpecie em̄ reuocaſſe: que in hoc caſut vbi de lucro dicti. G. tantumagitur: et non de preiudicioepiſcopi memorati: ab igno-rante potuit reuocari: nec ꝑreuocationeꝫ huiuſmodi iusper eum in alium etiam ignorantem in re reuocata tranſgͦ ferri: ad inſtar etiam ſeruikalēdario prepoſiti qui poſtmortem domini preponentismutuatas pecunias accipienktes non facit: licet inter contrahentes mors domini prolpoſituꝫ reuocans fuerit ignomnrata et domini qui peculiumquod proprio ſeruo conceſſe.
rat ſtatim perimit: cum in eoſuam mutauerit voluntateꝫ:diſcretioni veſtre mandamꝰ:quatenus prefatum p̄ſbytenrum monitione premiſſa: percenſurā eccleſiaſticā compellatis: vt collatione canonicatu et prebenda predictis perdictū ep̄m ibi facta (que nulla extitit) non obſtante: dictocamerario p̄bendā ip̄am omnino dimittat: ⁊ eū ſuꝑ ea deinceps nullatenus inqͥetet.Idem. Secūdus qui impetrauit dignitatem et prebendam p̄feretur priori qui ſolūp̄bendā impetrauerat: ſi prebenda dignitati eſt annexa:al̓s nō. h. d. Io. an. ca. XUia ſepe dubitatur amultis: ſi canonicatusaliciiius eccleſie ſit collatusa ſe. apo. ſucceſſiue duobusfueritqꝫ mandatuꝫ: primo deprebenda: ſecunda vero deprebenda et dignitate: perſonatu vel officio: cum ſe facultas obtulerit ꝓuideri: qͥs ipq̄ ſoꝝ in p̄benda: q̄ cuꝫ dignitaaͣ te perſonatu vel officio vacatibi poſtmodū debeat de iurepreferri. ¶ Nos dubitationem huiuſmodi ſopire volenttes: preſenti declaramus edicto: primum (cum ſit tempovre anterior) cui per mandaxtum ſecundum preiudicari:aut ius ipſius abſorberi nondebet: exquo de intentionemandantis contraria non
beneficia impetratis generaliter non ſit verum: vt. jͣ. e. titu. ſi motu ⁊cͣ. a ¶ Abſurdum. No. bonū modū argumentandi ex ſequela abſurditatis: ſic. sͣ. de excep. cuꝫInter priorē. (ad idē. ff. de nego. geſt. pōponius ſcribit. ffſolu. ma. l. diuortio. ibi alloqͥn coactis vindemijs ⁊cͣ. delega. iij. l. offidius. de ꝯͣhē. emp.l. in lege ī fi. Io.an. (a ¶ Noſtra. papa nō dꝫiuſticiā ſuā negligere: qͥ alios inſua iuſticia fouetvt. jͣ. de immu. ec.quoniā.c ¶ Incerto. ſicut cū ſcribit̉ alicui prouideri debn̄ficio qd̓ pͥmovacabat in ciuitate vl̓ qd̓ primovacabit ī ꝓuīciavt. sͣ. e. qͣꝫuis. incertū eſt ꝙ bn̄ficiū impetrās ſithabiturus: ſed h̓certū eſt de canonicatu Lexon̄.d ¶ Acceptandi. vt. jͣ. d̓ ꝯceſ. p̄ben. qꝛ cūctis. c.ne captande ⁊cͣ.e ¶ Reuocaſſe.licet em̄ eandē retinuerit ptātē: ettn̄ maiorem .ſ. reuocandi etiā tacite vt h̓ vides.f ¶ Lucro. dedāno em̄ eiꝰ nonagit̉: qꝛ ſi dimiſit pͥora bn̄ficia:recuꝑat illa ẜmformaꝫ decre. jͣ. e.ſi beneficia.g ¶ Ad inſtar.co adiuuat proximam rōnē ꝑ duolegalia argumēta: ſic. jͣ. de cōceſ.prebē. qꝛ cunctꝭ.de ſenten. excom.ſi ludex.h ¶ Serui. habes hͦ. ff. ſi certūpe. l. eiꝰ qui in ꝓuincia. h̓ em̄ nonagit̉ de dāno ſerui: ⁊ ſic ab ignorāte ſeruo ptās reuocat̉.ſic inducit ad ꝓpoſitū. i ¶ Kalendario .l. noībus faciendis. ff. de lega. iij. qͥ filium. (⁊. l. vxorem. §. ligauerat.Archi.) k ¶ Non facit debitorē tn̄ ſoluentē ſibi ⁊ hͨignorantem liberat: vt in p̄dicta. l. eius qͥ. ⁊. ff. de ſolū. ſiquis ſeruo. ⁊. l. cū qͥs. §. j. i ¶ Reuocās. ſic. sͣ. eo. lib.de reſcrip. ſi gr̄oſe. jͣ. rn̄. vbi de hͦ. jͣ. ne ſe. va. c. vno in fi. ff.loca. l. iiij. inſti. mā. §. recte. m ¶ Et domini. repete: adinſtar. ⁊ habes hͦ. ff. d̓ pecul. l. nō ſtatiꝫ. ff. d̓ opti. le. apd̓aufidium (⁊. ff. de manu. vin. ſi pater. Archi.) Et eſt hͦ
caſu qd̓dā ſpāle ꝯͣ regulā. sͣ. de reg. iu. c. j. ff. e. l. nllii. qꝛpeculiū re n̄ tm̄ ꝟbis ꝯſtituit̉. ff. d̓ pecul. l. ſi peculiū. §ſi ꝟbis noīa: ⁊ tn̄ ꝟbis tollit̉ vt hic. ⁊ in p̄dicta. l. nonſtatim. n ¶ Premiſſa. ſemꝑ em̄ p̄cedere dꝫ. xij. q. ij.indigne. sͣ. de ſen. excom. ſacro cum ſi.Oia ſepe.Primoponit dubiuꝫ qd̓ſcd̓o diſtinguendo declarat ibi:Nos dubitationē. Et ſcd̓m mēbꝝ ibi: Niſi. Iohan. an.o ¶ Quia. Emanauit aūt hec decre. ad declarationē et correctionē eoꝝ q̄ no. Inno. ⁊ Hoſti. s. e.ti. c. vl. ⁊ sͣ. d̓ malo. ⁊ obe. ſtatulmꝰ. ⁊ Cōpo. de reſcpͥ. capl̓m ī glo.magna. §. vnumcaſū. et reprobata ē opīo Inno.⁊ Cōpo. qui dicebāt. lꝫ p̄bēda nōeēt annexa dignitatē hn̄tē p̄ferri⁊ ſic dicebat Cōpo. ſe de mādatopape ꝓnūciaſſe īBon̄. eccl̓ia. ī dignitate archlpreſbyterali. approbata eſt aūt opi.Hoſt. (qͦ ad no.in p̄di. decre. ſtatuimꝰ. facit hecdecre. ꝑ Inno. etꝯͣ Hoſti. tenuitem̄ Inno. d̓ duobꝰ īpetrātibꝰ primū p̄ferri ſcd̓o qͥē maior ī ordīe ꝑrōnē quaꝫ ponithec lr̄a. ſꝫ Hoſt.ꝯͣ. ⁊ ibi ſcpͥſi ī gl.loquit̉ Io. an.)Dubitat̉. ⁊merito fuit declaratio eoꝝ facienda: ſic. sͣ. e. lib. deelec. qꝛ ſepe. sͣ. vtli. n̄ ꝯte. qm̄. Dubitabat̉ aūt ꝓpt̓ varias opīones qͣs. sͣ. vldiſti. ⁊ fuitetiā hec dubitatio nr̄is tꝑibꝰ ī Bon̄. eccl̓ia. q ¶ Prebēda. tm̄. r ¶ Officio. ꝑpetuo ī eccl̓ia: vt. sͣ. d̓ ꝯſue. c.j. (⁊ vi. ꝙ ibi ſcpͥſi ſuꝑ ꝟ. ꝑſonatꝰ. Io. an.) s¶ Dacat. morte: renūciatiōe: vl̓ ꝓnūciatiōe illiꝰ qͥ dignitatēhabebat ⁊ p̄bēdā. t ¶ Declaramꝰ. no. qꝛ ius nouuꝫnō fac̄ ſꝫ vetꝰ declarat. fac̄ qd̓ dixi. sͣ. ti. ꝓxi. c. vno.v ¶ Anterior. ⁊ ſic ē iure potior: qꝛ exqͦ p̄bēda nō eſtannexā: vtriuſqꝫ qͦ ad hͦ ē par cā: ſecꝰ cū ē annexā: ⁊ fac̄qd̓ dixi. sͣ. eo. hi qͥ.¶ Preiudicari. gr̄a em̄ ſcd̓o fa-
ad.
Diuiſio
Ad.
Ad.
Ad.
id.