De prebendis et dignitatibusTi. IIII

a cleſia p̄bendaꝝ collatio ꝓuloderi debebit. Al̓s facta de p̄bēda hmōi alteri collatio inillius p̄iudiciū: eo ipſo viribꝰnon ſubſiſtat. Idem. Receptus auctoritate pape etiamad mandatū alterius p̄feremdus eſt alijs in prebēda. hocdicit ẜm Zen̄. ca. XII¶ I qui aucͣte apl̓ica inaliqua eccl̓ia in canonicos ſunt recepti: debent in p̄bendaruꝫ aſſecutione ceterisanteferri: legatorū vel aliorūquorūcunqꝫ auctoritate receeptis antea in eadeꝫ. ¶ Eumquoqꝫ qui ad mandatuꝫ legati vel altētiꝰ auctoritate apo.t ſibi ſpecialit̓ in hac parte conceſſa fungentis: recipit̉ auctoritate apo. receptum eſſe dubium non exiſtit. Idem.Si poſt gratiaꝫ mihi factā apapa de canonicatu ⁊ p̄benda Bonon̄. canonici hͦ ignorantes: et ignorāti prebendāconferunt poſt vacantem: nōtenet collatio. hoc dicit Io.an. ca. XIIII poſtqͣꝫ canōicatuꝫ ing9 Ialiqͣ eccl̓ia tibi ꝯtulimꝰ⁊ de p̄benda nulli alij de iuredebita inibi proxime vacatur: mandauimus prouideri: hi

ad quos in ea ſpectat collatio prebendarum: prebendaꝫque vacauit ibi poſtmodumamotu proprio: ignorantes tibi gratiam factam: alij duxerint conferendam: talis collatio in tuum preiudicium attēptata: nullam obtinet firmitatem. ¶ Nam eo ipſo ꝙ canonicus auctoritate apo. fuiſti effectus: ius ad obtinēduꝫl p̄bendaꝫ ꝓximo vacaturamibidē tibi acqͥſituꝫ extitit: eandēqꝫ qͣꝫcito vacauit (exqͦ nulli alij debebat̉) iuſte petere potuiſti: ⁊ iō a p̄dictis (lꝫ igͦratinibus) alteri cōferri nequibit.Idē. Si papa det licētiā legato ſuo recipiēdi aucͣte apoſtolica reſignationes bn̄ficiorum legationis ſue libere inmanibus ſuis factas ⁊ bn̄ficia ꝯferēdi. Scd̓o papa de īdicta ptāte nō habita mētione canonicatū ⁊ p̄bēdā ſi vacat vl̓ quā pͥmo vacauerit inaliqua eccleſia legatiōis mihi cōferat. Tertio canonicusip̄iꝰ eccl̓ie renūciet: et legatetiā ignorās collationē mihi factā ꝯfert tibi p̄bendā p̄dictā nō tenet collatio legatiſed mihi illa prebēda debet̉.h. d. Io. an. ca. XIIII.

Prouiderꝭ .ſ. de p̄benda de qua ſcriptū noah ¶ Debebit. idē dicebāt olim in decre. sͣ. e. li.dele. ſi ſuꝑ. vt ibi dixi. Io. an. c ¶ Subſiſtatgas niſi etiā negligens eſſet in ip̄a petēda: qꝛ turet ius in illa. (remanet tū ſibi ius ſalnū in tertieffectu decreti ẜmArchi. Io. an.ſicut ⁊ in ſuꝑiorbus caſibꝰ dictūē. No. igr̄ ꝙ plenior eſt gr̄a ſcd̓ireſcpͥti qͣꝫ primi.Scd̓us gͦ negligēs in p̄bēda nōꝓpterea amittitcanonicatū queꝫiā habuerat: ſedamlitit potioritatem in p̄bēda reſpectu apl̓icoꝝduplici iure iuuatur: nō aūt reſpectu aliorum vt vidiſti.I qui au.Sunt(duo dicta q̄ ſatispatent. primumdiffinit de prerogatiua receptoꝝſcd̓o de ipſorumqualitate. Scd̓mibi: Eū quoqꝫ (⁊dicit Archidi. ꝙprimum dictumfuit ſumptum dedecre. Alexandriexecrabilis. Io.an.)o ¶ Hi qui. decre. iſta emanauit ad declarationem eorum q̄ no.Innocen. ⁊ Hoſtien̄. et modernisͣ. e. relatum. B.⁊ Cōpoſt. sͣ. de reſcrip. capitulum.in glo. magna. §.item ſi vnus primo. (⁊ Abb. sͣ. eo. īter cetera. ⁊ Guil. in Specinūc tractemus. ver. de illo. Io. an.) ⁊ ꝓbabat̉ ſper decre. de accu. accedens. in parte deciſa: ⁊ tibatur: de conceſ. preben. e ¶ Antea. Nota ꝙla: qui prior eſt tꝑe potior eſt lure: locū habet iipar eſt cauſa: quod probatur. ff. de regū. iur.vtriuſqꝫ. et dixi. jͣ. de regu. iur. qui prior. ad hoc.cui. ſi autem diſpar eſt cauſa non habet locuꝫ rhic: hinc eſt qd̓ lex dicit priullegia conſiderari.ex tempore qͣꝫ ex cauſa. ff. de priull̓. credi. l. priuſcreditrix dotalis prefertur quibuſdam creditoram anterioribus: non tamen filijs ex priori matqui agunt de dote materna. C. qui po. in pigno.vlti. vbi de hoc. f ¶ Specialiter. auctorithulus ſpecialis mandati fingitur potius deleglegatus: et ſic delegantis auctoritate videtur eſptus. Sed tempore Alexandri quidam contrar

cebant dicentes ꝙ ſpeciale mandatum legato direectursnon inducit nouam auctoritatem pape: ſed veteris poteſtatis legati ꝓrogationē. arg. ff. de p̄ca. ſed ſi manente. vn̄ pͥmo receptꝰ tali aucͣte legati ꝓrogata receptꝰvidet̉. In eo ꝟo ꝙ faceret vt legatꝰ delegatꝰ eēt potior. de of. leg. ſtuduiſti. Io. mo.vn̄ pꝰ ponit̉ ſcd̓orecepto aucͣte pape: ⁊ hͦ videbat̉dicere ꝯſtō Alex.execrabil̓. Sꝫ ꝯͣriū ē veꝝ: vt hicvides: nec ob. l. ſꝫſi manēte. que loquit̉ eum pͥma etſcd̓a ꝯceſſio ſunteiuſdeꝫ nature etforme: ſed hic poteſtas legationiseſt per ſe: et ptāsꝓuidendi ⁊ cōferendi aucͣte apoſtolica poſtea cōceſſa eodē modoper ſe: ⁊ gratioſadata vl̓ fauore legati: vel eiꝰ proquo ſcribit̉ cōſtitutio execrabilisvl̓ loq̄bat̉ in ſuocaſu ſpāli: cuꝫ .ſ.ꝓuidit vltra quaternariū numeꝝ(hoc intelliges ꝑid qd̓ ſcripli ſuꝑfine p̄alle. ꝟ. de illo. Io. an.) vl̓ inlegato cardinaliqui cōferebat iure legationis velAt correcta. sͣ. inin fi. proe. huluslibri.CI poſtpo.Primodiffinit caiū. Secundo rōnem reddit ibi: Nā eoip̄eIo. an.Sipꝰ qͣꝫ. nō gͦ ꝙ ſufficit ſic̄ inſpicit̉ tp̄s date qͦ adſcd̓m īpetrātē a papa. sͣ. e. eū qͥ. ſic etiā inſpicit̉ qͦ ad illū qͥ poſtmodū recipit a capl̓o etiā ignorant̉. Io. an.Idē Archi. h ¶ Cōtulimꝰ. qͥd ſi non ꝯtulit ſꝫ ꝯferrimādauit? dic vt. jͣ. de ꝯceſ. p̄bē. ſi capl̓o. ⁊. c. ſi ſoli. (dicitArchi. ꝙ fortiꝰ ī ill̓ ꝓcedit hͦ ꝙ dic̄ ꝑ hūc tex. clare patere: vi. ꝙ no. ī Cle. vna. d̓ ꝯceſ. p̄bē. ī gl. h̓ determīabat.Io. an.)1 ¶ Poſtmodū. Quid ſi tūc tꝑis vacabatp̄bēda q̄ pꝰ modū fuit collata: videt̉ ꝙ teneat collatio:qꝛ mādabat̉ de pͥma vacatura ꝓuideri: ſꝫ illa iā vacabat gͦ n̄ debet̉: vt. c. ſi clicꝰ ī fi. sͣ. e. ⁊ iō ē ſtilꝰ curie: p̄bēdā ſi qͣ vacabat: vl̓ qͣꝫ pͥmo vacauerit ⁊cͣ. Satꝭ credoidē ꝑ rōnē q̄. jͣ. ſeqͥt̉. nā eoip̄o ⁊cͣ. ad hͦ. jͣ. e. ſi bn̄ficia. Io.k ¶ Motu ꝓpͥo. qꝛ ſecꝰ ſi ꝯtuliſſent expectāti aucͣtepapali. jͣ. e. c. ꝓx. l ¶ Dacaturā. ml̓to fortiꝰ gͦ vacātē:qꝛ difficiliꝰ ius ꝯſtitult̉ ī vacatura qͣꝫ ī vacāte. sͣ. d̓ ꝯceſ.p̄bē. nll̓a. sͣ. e. tl. dliectꝰ filiꝰ. T. m¶ Nequit. ille tn̄ cu-

ad. 1

Ad.

ila

Ii.

Ad.

Plulllo

Id.

ar

Ad.

Queſtio