Ti.VIIDe renunciatione

a tionē aūt hmōi noīatim vbi ēcoelectus: vel apparet oppoſibto: al̓s generalit̓ in eccl̓ia inqua electio facta eſt: vt ſi quicſint qͥ ſe velint opponere cōꝑadreāt aſſignato ꝑemptorio tere mino cōpetēti faciēdā eſſe cēf ſemus. Que etiā ſi electio inꝯcordia celebrata fuerit: voglumus obẜuari. De renūciatione. Fonifacius octauus.Romanus pontifex poteſt libere papatui renunciare. hocdicit ẜm Zen. ca. I

Uoniā aliqͥ curioſi diſceptantes dehis q̄ non multuꝫieO expediūt ⁊ pluraſapere qͣꝫ oporteat (ꝯͣ doctriknaͣ apl̓i) temere appetētes: inldubitationē ſollicitā: an ro.N pon. maxīe cū ſe inſufficientēagnoſcit ad regendā vniuerſalē eccleſiā: ⁊ ſummi pontificatus onera ſupportanda: renūciare valeat papatui eiuſqꝫoneri ⁊ honori: deducere mipnus ꝓuide videbant̉. ¶ Ce-

veꝝ dicebat. ⁊ ſic ſeruabat̉ p̄ter illa loca quibus per ꝓuincialia vel ſynodalia ſtatuta erat prouiſum contrarium: vt Bonon̄. Io. an.) Sed hodie non valet confirmatio ſine vocatione huius decre. vt hic vides. Quidſi ſic confirmatus adminiſtrat: ſatis crederem ꝙ ſi errauit in facto: quiacredidit vocationem factam quefacta nō erat: excuſet̉ a pena decret̉. sͣ. eo. auaricle. ⁊. c. qualiter.maxime cum vocatio et citatioiſta ſit ſuperioris officiū ⁊ nonpartis: ſed ſi errauit in iure: a dicta pena nō crederem excuſari:ad hoc. jͣ. de reg.iur. ignorātia. cūſuis ꝯcor.a ¶ Nominatī.Sil̓e. jͣ. de ſen. excō. ſtatuimus. b ¶ Generalit̓. Et publice: qꝛ talia edcta in publico ꝓponi debēt: de poſtul̓. c. j. ⁊ eſt ꝯͣ illos qͥadhuc fraudē faciūt ꝯſtitutioni faciendo hanc vocationem fieri corā certis amicis. (Concor. ꝙ no. in Cle. eo. ti.cauſam. §. veꝝ in. iiij. glo. Io. an. c ¶ Opponere. Neelectus ꝯfirmet̉. d ¶ Peremptorio. Nunqͥd poſt hūcterminū veniēs audiret̉: ſuꝑ hͦ dic vt. sͣ. qͥ ma. acc. poſ.cū in tua. (Olde ſcd̓aꝫ q̄ſtionē quā poſui ſuꝑ ſcd̓a mora. jͣ. de reg. iur̄. ⁊ ſcripſi in Spe. ⁊ cita. §. vlſo in princi.Io. an.) officiū tn̄ iudicis in his nō qͥeſcit: vt. sͣ. eo. cumnobis olī. e ¶ Cōpetēti. ẜm locoꝝ diſtantiā ꝑſonaꝝ ⁊negocij qͣlitate Io. an. f ¶ Que .ſ. dicta de vocationibus faciendis: ⁊ ꝙ non valēt confirmatio aliter factag ¶ Obẜuari. Quid in ꝓuiſiōibꝰ vl̓ collatiōibꝰ: nunqͥdin eis habebit fieri hec vocatio: tutū puto ⁊ in his hecfieri: nō tn̄ credo de verbis vl̓ mēte huius lurꝭ hoc eſſe:⁊ facit. jͣ. de p̄bē. cū in illis. ⁊ optīe eo. ti. lꝫ ep̄us. Io. an.PUoniam. ¶ Diuidit̉ in tres ꝑtes ẜm Io. an.In prima ponit̉ cauſa ꝯſtitutionis Celeſtini.In ſecūda ip̄ius ꝯſtitutionis mens. ibi: Celeſtinus. In tertia ex duplici cauſa illā inter has ꝯſtitutiones interſerit ibi: Nos igitur. Io. an. Caſus quoniā:quia quidam plus qͣꝫ expediret curioſi referebāt in dubiū an papa poſſit renūciare papatul. Celeſtinus qͥntus dū p̄ſideret eccl̓ie romane regimini: ſtatuit de conſilio ⁊ aſſenſu ſuoꝝ fratrū ꝙ ſummus pōtifex libere poſſit renūclare papatul: qd̓ ſtatutū ne obliuioni daretur⁊ ne de p̄dicto caſu dubitet̉ vlterius: inter alias huiusſexti libri ꝯſtitutiones de fratrum ſuoꝝ ꝯſilio dn̄s Bonifacius hic redegit ad ꝑpetuam rei memoriā. Io. an.h ¶ Curioſi. Qui maiores curas exhibere volūt qͣꝫ resexigat. ad hoc. iiij. diſ. deniqꝫ. de ꝯſe. diſ. v qͥnqꝫ modis.(⁊. ff. de noua. l. doli in fi. xlix. diſ. c. j. ꝟ. paruo aūt naſo.⁊ sͣ. eo. ll. de poſtu. c. j. in pͥn. Io. an.) i ¶ Expediūt.Qd̓ faciendū nō eſt. C. de ſum. tri. l. nemo. jͣ. de here. c. ij.⁊. jͣ. de re iudi. abbate ad finem. k ¶ Apoſtoli. Pauliin epiſtola ad Romanos. ca. xij. ⁊ habes eadem verbaxliiij. di. ſitꝭ rector. l ¶ Sollicitā. Unde. jͣ. deducere minus ꝓuide videbant̉. m ¶ Maxime. Comꝑatiuū: vnde etiam ſi ſufficiens ſit renuciare poterit: vt ꝑ inferlora patebit. n ¶ Inſufficientem. ꝓpter hoc tamen nōpoſſet deponi: quia ꝓpter ſolam hereſim deponit̉. xl. di.

ſi papa. ſed alij prelati ꝓpter inſufficientiam bene deponunt̉ ⁊ eccleſiaſti ⁊ ſeculares. xviij. q. ij. ſi quis abbas.xv. q. vj. alius. ⁊ propter negligentiam. lxxxj. di. dictuꝫ.sͣ. de hereti. excōmunicamus in fi. Et no. ꝙ licet omnisſufficientia eſſe dicat̉ in papa: ita ꝙ omnia iura in pectoris ſcrinio habeat. sͣ. de conſtitu. c. j. tamen interdum inſufficiens eſſe poteſt vthic. ⁊ interdumeum fallit obliuio. xxiij. di. p̄terea. vbi de hoc.ſic ſedes ip̄a autſanctuꝫ inuenit:aut ſanctū facit.quis em̄ ſanctuꝫdubitet quē apextante ⁊cͣ. xl. di. nōnos. (Et hic adde ꝙ ibi no. Io.an.) ⁊ tamen hereticus poſſet eſſe: ⁊ propter hereſim deponi. eo. ti. ſi papa. ⁊ poſſet ex multis inſurgereinſufficientia hec: vt eo. defectu litterature. ex ſenectute: ex infirmitate: vel ſimilibus. Ioh̓. an. o ¶ Regendam. Ad quod ex officio tenet̉: vt in ꝓemio huiꝰ libri.p ¶ Uidebant̉. Et erat ip̄oꝝ rō motiua: qꝛ qͥ renūclatrenuciare dꝫ in manibus ſuꝑioris: ⁊ aliter matrimonium ſpirituale nō diſſoluit̉. sͣ. eo. de renū. admonet. ſedpapa ſuꝑiorē nō hꝫ. ergo renūciare nō pōt. Itē fungit̉vice dei: quas vices ſic videt̉ oſſibꝰ hr̄e annexas ꝙ a ſeabdicare nō poſſit. ad hoc de ſta. mona. cū ad monaſterium in fi. Multe alie rōnes inducunt̉ vt .ſ. qꝛ papatus a ſolo deo eſt. ⁊ q̄ a deo ſunt vl̓ cōmittunt̉: ab inferiori tolli nō pn̄t. Ergo papalis dignitas a deo cōmiſſaaliculus inferioris auctoritate dimitti vel tolli nō pōt.Item nullus pōt auctoritatē vel ptātē auferre qͣꝫ ꝯferre nō pōt. ſed papalē auctoritatē nullus ꝯferre pōt: niſideus. ergo nec ea auferre ꝙ fieret ſi valeret renūciatio.multas alias rōnes vide hic ꝑ Io. an.) Sed ꝯͣriū veꝝeſt vt hic vides. ⁊ ꝓbat̉ ex eo: qꝛ Marcellinus renūciauit papatui: cui ſb̓ſtitutus fuit Marcellus. xxj. diſ. nūcaūt. Itē Clemēs renūciauit papatui cui ſucceſſit Linꝰ:⁊ eo mortuo Cletꝰ: ⁊ illo mortuo iteꝝ ſucceſſit Clemensvt in chronicis. ⁊ vide de hoc. viij. q. j. c. j. hinc diſputathic mūdus ⁊cͣ. ⁊ hāc opinionē approbauit Io. vij. q. j.ca. nō aūt. ¶at̉ certū exemplū de Cyriaco papa de quolegit̉ ꝙ cum Orſula ⁊. xj. milibꝰ ꝟginū martyrizatus ē.ſcribit̉ em̄ d̓ ip̄o ꝙ ſibi nocte qͣdā reuelatū eſt ꝙ eſſet cūillis vitginibus palmā martyrij recepturus. Tunc congregatis clero ⁊ cardinalibus oībus inuitꝭ ⁊ p̄cipue cardinalibus corā ip̄is renunciauit dignitati ⁊ officio. Sꝫiſte Cyriacus in cathalogo ro. pōtificū nō denominat̉:qꝛ creditū fuit ꝑ cardinales ꝙ nō ꝓpter deuotionē ſedꝓpt̓ oblectamenta virginū papatū dimiſiſſet. Io. an.)Ad id qd̓ dicit̉ ꝙ renūciatio fieri dꝫ in manibus ſuꝑioris: fateor id veꝝ vbi eſt ſuꝑior: ſed hic ꝓpter impoſſibilitatē ius illud ſeruari nō pōt: ⁊ facit optime. sͣ. titu.ꝓxi. indēnitatibus. §. pe. ⁊ s. eo. lꝫ de vitāda diſcordia.in fi. (Io. mo. alle. ff. de his que in teſta. deleg. l. ꝓxi. melius fac̄ ti. ſe. de here. inſti. ⁊ hͦ tiberius. Dicit etiā ꝙ ſic̄ppl̓s ro. penes quē erat ſūma ptās lege lata. illā trāſtulit in pͥncipem: inſti. de iur. natu. §. ſed ꝙ principi. Sic⁊ papa qui hꝫ poteſtatis plenitudinē hac lege lata ce-

Ro. 12. a

Additio

Additio

Additio

Additio

Diuiſio

Caſus

AdditioOrſula

Curloſi

Additio

Addi.

uare pa poſſiteponi