Druckschrift 
Dialogus miraculorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Demiracul̓diſtinctōdecima

N prefata domo conu̓ſipiſam meſſuerat: que duad ſiccādum ſparſa iaceret inagro: venerūt ijdem conu̓ſi adpriorē dicētes. Niſi totus conuentus otiꝰ exeat: necnon ⁊ infirmi piſāqꝫ vertat tota ꝑibit̉Timebant em̄ pluuiam imiminentē. Et precepit prior omnibus: q̄ ire poſſent ut ſe preꝑarēt. Mox ex infirmatario conuerſoruꝫ frater quidā ſimplexexiens: ex multo feruore obedientie ante oēſ feſtinabat. Etcum agro in quo pila iacebatꝓpinquaſſꝫ illa mirum ī modūinoculiſ eius ꝑ diuerſa loca ſevertebat. Qd̓ vbi vidit: grāsages deo redijt. Cui prior occurrens: ait. Cur reuerteis frater? Rn̄dit ille. Dn̄e non ēneceſſe: ut ꝓcedatis. Quia ipſatotaliter verſa eſt. Quis inqͥtvertit illā? Rn̄dēte humilit̓ couerſo: Ille qui bene face̓ potuitPrior ut ita eē cōperit: nō abſqꝫ multa amiratione cū cōuentu reuerſus eſt. Apolloniusaꝫ nō ābigo. qui magna ſitvirtus obedientie: q̄ tāto miraculo remuneratur. CeſariꝰSicut deus obedientiaꝫ in ſb̓iectiſ: ita zelū diſcipline diligitin prelatis. Capitulum. xvi.

Mouene domo ſcīmomaliū ordinis noſtri: qabbati noſtro ꝯmiſſa eſt: anopreterito quedam abbatiſſadefuncta eſt nomine Sophiahec tā ferues ⁊ ita rigida fuit e̓ca diſciplinam: ut ſorores ſepeturbate: qd̓ erat virtutis vitiūiudicauerūt: huic aliqn̄ tēuisceruiſia eſt in vniū conuerſa.Quā etiam āgelꝰ domini quadam nocte. cū de matutiniˢ exiret. cū lucerna ancedebat Hecduo miracula in extremis confeſſa ē abbati noſtro dominoHenrico. Hic cūcanonicꝰ eētin eccleſia Bōnēſi. ⁊ ip̄a ſāctimonialis in ditkirge. que eſtdomus ingri ordinis deo inſpirāte. ille relictis omnibus conuerſionis gra ad domum noſtrā venit. ⁊ ipſa ꝓ eius ꝑſeuerētia quanto intētiꝰ potuit domino ſupplicauit. Paucis diebꝰelapſis: cū a fratribus ſuis carnalibus vi fuiſſet eductus anhabitus ſuſcepcōeꝫ. ip̄a deſperāſ dimiſit oracionem. Quamipſe mox in ſōnis ob hoc arguens: ⁊ ut omiſſas oracones reiciperet amones: adiecit Primāmiſſam meaꝫ audies in ordineCiſtercienſi. Quod ita dei nutu factum eſt. Nā ipſe ad nosredijt. ⁊ ipſa habitu mutauit