diſtinctio decimade miraculis
v̓tus fidei iā illuꝫ clauſa fornace eduxerat De ſpe ī ſupeioībꝰml̓ta d̓cā ſūt Virtutē vero caitatis ſeqnciā decla̓būt ca. viijBbas quidā ordiniſ nōſtri mocho ſuo īfirmo p̄cepit carnes manducare. Illemox obediens licet inuitus abbati rn̄dit dicens. Ego vos rōgo in caritate eadē: vt mecuꝫ illas comedatis Qui ſtatim deprecati ꝯſenciens reſedit: morcellū de ſcūtella mochi tulit ⁊cōmedit Sequenti die ſi benememini in eccīā vbi homo a demonio vexabatur deueīt rogatus a circūſtantibus vt demōeꝫadiuraret in hec verba prorūpit Adiuro te minūde ſpītusin hac caritate q̄ pridie ꝓptermonachu meū carnes ꝯmediut exeas abhͦ homīe Qui moxad ideꝫ verbū exiuit ⁊ fugit Acſi caritatis ncendiū ſufferren̄poſſꝫ Quātū deo caitas placeat ex iobinā plēiꝰ on̄dit / ca. ixLius quidā abbas cumDhaberet monachuꝫ infirmū ut ad recuꝑacione viriumcarnes coederꝫ p̄cepit. Sed ille pertinax minis ꝑ recipientinon acquieuit Vt autem deus on̄deret meliorem eſſe obedienciam ꝙͣ ſtultoruꝫ victīasinobediens monachus ipx in
rabiem verſus in agrū cucurritubi caneꝫ mortuum inueniēscarnes eius fetentes auidiſſime comedere cepit Et quiamcarnibus peccauit in carnibuspunitus eſt quidde eo poſteaactum ſit ignoro Hec duo iniracula mihi narrauit magiſterIohannes decanus Aquenſisaſſerēs ſibi illa vea̓citer recitata Audiat hec moͣchi ⁊ obediat neqꝫ mꝯdita abſtinenciamcaritati preponant Aliud adhūc referaꝫ exemplum per qd̓cognoſces ꝙ bona ſit vtus caritatis ⁊ ꝙ periculoſum viciuꝫinobediencie caxVbilem quandam feminam in Saxomadyabolꝰ obſidens duriſſime vexauitQuāduꝫ ꝓ remedio ſanitatisad diuerſa ſanctorum liminaminiſteriales eiꝰ duxiſſent diequadā ſacerdos quidaꝫ ſuꝑuemens forma quideꝫ deſpectusſed gratia dei preditus vexacōni illius cōpaſſus ē Ex multaem̄ caitate dn̄ꝫ exoras demoniueiecit feīaꝫ ſāitati reſtituēs Cuidedit ī mādatiſ ut ꝑ t̓gita dieī eod̓ loco manes qͦtidie ꝯicae̓t⁊ ſingulas hoa̓s canōīcas p̄dictorū dieꝝ ꝑaudie̓t Ad̓ cū feciſſꝫ noue diebꝰ nihil maliſui deinceps ſuſpicates abduxer̄t ea