Druckschrift 
Dialogus miraculorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Quarta.diſtinctōDe.

benitacōe.

Iuſtitia dū modū excedit vertitur in crudelitatē minia pietaˢin diſſolutionē. Indiſcretūu zeliſtudiū iudicaturiracundia. inmia māſuetudo ſegnitia dicit̉⁊ accidia. Sicqꝫ ſentias de ceteris. Nouitiꝰ. Puto predictu iuuene non ꝑui fuiſſe meiti que beata virgo ſic familiaiter excitauit. Moͣchus. Rnͣti fueit meriti qͣntū dilectus celeſtis patrie ciuibꝰ ſequētia declarabūt. Cū ꝓpter nimia capitis infirmitatē generalē habuiſſet in capl̓o licentia manēdide vigilijs ſolemnibꝰ quotiēsvoluiſſꝫ. vix niſi compulſus dechoro exiuit. Dictis vero matututinis infirmoꝝm oratoriumredijt ⁊ moram longiore ꝙ ordo cōcederet illic ex ꝯſuetudīefecit. Cui cum diceret die quadā dn̄s Henricus abb̓ noſtertunc monachꝰ ſimplex. bonefrat̓ Chriſtiane vos frequēternobis expoītis debilitatē capitis veſtri et tamē nō vultis vtigratia vobis indulta. Rn̄dit.Nō poſſum manere. Stas emīextra choꝝ ⁊ alios pſallere audiens. qꝛ intrare nō licet cordecrutior eo ꝙ recorder cōſolationuꝫ qͥbus deus inter illos letificat aniiā mea. Audito hͦ verbo dn̄s. Abbas de ſpiritali pre

ſumes amicicia que eſſent illecōſolationes inqͥſiuit ⁊ vt ſibidiceret cū multa precū inſtantia optinuit. Cōfeſſus eſt eiqꝫſepius ī choro temꝑe p ſalmodie beatos angeloſ videret circuire: ⁊ qd̓ multo fuit excellētius ipſū regem angeloꝝ hominē heſū Chriſtū. NouitiuſMagnā dona ꝯceſſa ſūt huiciuuem. Moͣchus. Et meītoEx quo em̄ ad ordine venit̓ nūꝙ ſine tenitatiōe fuit tu ꝓpternimiā debilitateꝫ capitis tu obdeſideriū patrie celeſtis flagellū dn̄i in tanta patiētia ſuſtinuit vt om̄s eius fratres mirarentur. Cemꝑe quodāꝫ dn̄s q̄ intenitator maloꝝ eſt gratiā lacrimaꝝ quā illi copioſe ꝯtulerat ſubtraxit vn̄ ſatis tētabat̉ Nouitiꝰ. Anteꝙͣ procedaˢnoſſe vellē cur deus huiſmodigratias viris iuſtis ſubtrahat. Mochus. Quatuor de cauſis videtur illa ſubtractio fieri.ne videlicet gratia aſſiduitatevileſcat. ne mens de vſu illiꝰ ſuꝑbiat vt cū maiori deſiderio q̄ratur ⁊ recuꝑata diligētius cūſtodiat̉. Quarta ca ē culpa vemalis. Nouiciꝰ. Placꝫ qd̓dicis. Mochus. Chriſtianus vero de amiſſa gra ſatis dolēs ⁊ peccatis ſuis hoc imputāˢ