¶ Prologus Ceſarij ciſterciēſis monachi ī Heyſterbachoin dyalogū miraculorum Incipitfeliciter.Olligite fragmētane ꝑeant. Cū ex debito iniuncte ſolicitudinis aliqͣ ex hijſq̄ in ordine nr̄o: noſtris tꝑibꝫmiraculoſe geſta ſūt ⁊ qͦtidiefiūt: recitare nouicijs. rogatꝰſū a qͥbuſdaꝫ cū īſtatia multaead̓ ſcripto ꝑpetuare. Dicebat̉em̄ irrecuꝑabile fore dānum:ſi ea ꝑiret ꝑ obliuione: que poſteris eē poterat ad edificatōeꝫCū ad hoc minus eem ꝑatus:tu ꝓpter latini ſermonis īopīatu propt̓ inuidoꝝ detractione.Acceſſit abbatis mei imꝑium:necnō ⁊ abb̓is loci ſācte Marie cōſiliū: qͥbus condicere licitu nō ē. Memor etiā p̄dicte ſēbentie ſaluatoris: alijs panesītegros turb̓ fragentibꝰ .i. fortes ſcripturaꝝ q̄ſtiōes exponētibus: ſiue excellētioa̓ modernitꝑis acta ſcribentibus: ego incas decidētes colliges propt̓ inopes nō gra ſꝫ lratura: duodeciex eis ſportellas īpleui. Totideem̄ diſtīctōnibꝰ oē opꝰ diuiſi¶ Prima diſtinctō agit de ꝯu̓ſione. ¶ Secūda de ꝯtritōne
¶ Tertia de ꝯfeſſione. ¶ Qrͣ.ta de tētatiōe. ¶ Qn̓ta de deonibꝰ ¶ Sex de virtute ſimplicitatis ¶ Septiā de bt̄a virgine Maria ¶ Octaua de diuerſis viſiōibꝰ. ¶ Ndͣ de ſacramēto corꝑis et ſāguinis Chriſti.¶ Deciā de miraculis ¶ Vndecia de moriētibus ¶ Duodeciāde pea ⁊ gl̓ia mortuoꝝ. Vt atcōpetētiꝰ exēpla ordinarē. more dyalogi duas īduxi ꝑſonaˢnouicij videlicꝫ īterrogatis. ⁊mochi rn̄dentis. qꝛ dū dictātiſnomē pagnnia ſupprimit: detrahentis lingua citiꝰ deficit ⁊ areſcit. Attn̄ qui nomē eiꝰſcire defiderat: pͥma diſtinctōnū elemta cōpingat. Plurimia etiā inſerui: que extra ordinē ꝯtigerūteo ꝙ eſſent edificatoriā ⁊ a viris religioẜ ſic ⁊ reliqͣ mihi recitata. Teſtis e mihi dn̄s: necvnū quidē capitulū in hͦ dyalogo me finxiſſe. Qd̓ ſi aliquaforte aliter ſūt geſta. ꝙ a meſcripta: magis hijs vid̓r īputadū eſſe a qͥbus mihi ſūt relataEt qꝛ ꝯtinentia hꝰ dyalogi ſatis ima̓culoſa ē: nomē ei indāt̉dyalogꝰ miraculoꝝ. Eſt ⁊ rōqͣre diſtinctōes ſic ſūt ordīateVia cōuerti qͦs pōt exteriꝰ ſine cōtritōe. Prīa diſtinctio loqͥtur de conu̓ſione.