Carmen
Decliuis ſtolidam vix bene viſit humumEſt domini pietas in ꝓgenies timoratasContritis grauibus/ dat leue ſuaue iuguꝫrācia ꝓgeniē pietas germana coarIflere tua/ ꝙ eā dura māꝰ cruciat tatꝑmittēte deo frācoꝝ nobile regnuꝫTur tot ab erumnis hactenus atteriturScire volēs/ vt cura ſolet diſtēdē mētes AHumanas noſſe conſilium dominiScripturas ſcrutare ſacras ſcrutare ꝓph̓asHis velut in ſpeculo qd̓ petis inueniesEffectus ſimiles cauſe ſimiles operanturErgo hieroſolimam cernito cur perijtMittit̉ hanc contra diuini virga furorisAſſur/ qui plenam flagitijs adimatNōne pares/ pudꝫ heu/ cauſas in pariſiēſiUrbe fuiſſe diu vidimus excidijErrores cecos pplo/ p̄ſeudoqꝫ ꝓphetisPompoſoſqꝫ ſtatus vnde rapina venitIndeqꝫ ſeditio/ pauꝑtas publica cedesMembris in ꝓprijs hoſtibus inualidaO nimis erratū eſt/ tādem vexatio nobisIntellectum det/ preteriti pigeatErtet ꝓ pr̄ia/ ꝓ iuſtis legibus oīsc Uerꝰ fracus. erit laus ſibi cū merito¶Prodigꝰ atqꝫ rapax lux piger exuPriſci cā mali ſeditiōe potens let oīsFeda libido ꝓcul qualē vel dicere turpeArſit que quondā ſulphure pentapolimA populo dn̄i moderata ſtipendia querātFinis ⁊ hic ſit ne publica res pereatUt corpus nerui ſic vectigalia regnumSuſtentant/ apte diſtribuenda tamenExpedit et populo p̄ſumere nō dominariExperti ſumus ⁊ tradit areſtotilesCuria cum paſtore tuo romana mementoDe te quid totiens francia ꝓmeruitRedde vices fer opē letalia dogmata damQue vitas hoīm fedus ⁊ om̄e necāt nesNulla fides det̉ mendoſis aure ſuſurrisScire cur nolunt nil rationis habentRegnet iuſticia/ vigeat prudentia ſacrumProle noua creſcat pariſij ſtudiumors miſerāda nīs te frācia diua fatiplꝰ ꝙͣ cuiuſuis vox reſonar̄ q̄at gatOlim ꝑſcriptos ꝓ libertate tuēdaProqꝫ fide paſſos mos releuare tuusSenſiſti thoma ꝓprijs dum truſit arborisAnglia te crebro ſenſit ⁊ eccleſiaHeupietas heu priſca fides/ cogūt̉ alūni
Francigene/ mortes exilium ve patiSūme deꝰ/ ꝓ lege tua/ quā ſub decacordoMentibus imp̄ſſam ſcribis/ et in tabulisO quot theologi quot pontifices perireCarcere quos clauſos dira necat rabiēsEffugit altera pars alienis incola terrisTutior exilio ſed ſpoliata bonisAuſtria tu felix/ felix ſtudioſawviennaDux quibus eſt talis traditus in regimenZelo qui fidei feruens ob eam fugitiuoOffert doctori ſponte refrigeriumSis ſua magna ih̓s merces/ ꝓ cuiꝰ honoreDoctorem recipit diſcipulumqꝫ tuūIſpſit dn̄s vana d̓ ſede ſuꝑbosd ¶ Mete ſui codis vita nec apta māet.Turb̓ curaꝝ lacerata rotat̉/ et ē parPulueribus turbo quos violentus agitSede ſedet nulla ſtabili nec conuenit vlliDiſſidet et ſecum/ turbida mens hominisNuſꝙͣ vita malis eſt ſolitaria/ ꝙͣuisDeſertis heremi ſit religata locisMilibus hec ſi ſit hoīm circūdata turbisNuſꝙͣ ciuilis nec ſocialis eritMens humilis ſimplex ⁊ ſolitaria ſecumPetre nixa manet concomitata deoSola ſimul ſocialis et eſt vbicūqꝫ loceturDiſſidet hec nulli conuenit ip̄a ſibiSola quidē minime cui v̓tus ſit comes oīSit licet extremis finibus acta marisSola tamen ſecum nūꝙͣ ſe deſerit/ ⁊ ſiMultus ei populus cingat vtrunqꝫ latusEſt vicina deo quē iugiter aſpicit eſt ſpesAnchora ne fluitet/ perſtet amatur/ amatMꝑat vnit̉ ſecura/ ſerena/ ſuauisPulchra videns/ fini ꝯſociata ſuoConſcia ſecreti diuini/ ſicut amicaSicut dilecti ſponſa columba ſororHas dat theorice laudes ſapientia viteSolitarius eſt ſolus amicus eiNec ſolus tn̄ eſt/ ꝙͣuis locꝰ ⁊ manus ⁊ pesOſqꝫ vacent animus omnibus obſequit̉Proficit hic ⁊ nūc veꝝ ſcrutando/ ſalubreScribit que ſenior poſteritas relegatNulla licꝫ ſcribat nil p̄dicet ore/ peroratMoribus exemplis voce loquens operūEſt ſolitudo precioſum crede talentumTerrenis caueas dum datur infoderePoſſe vacare ſibi nō gr̄a parua/ videreQuā ſuauis dominus gratus ea fruereMartha ſit intēdēs ml̓tꝭ/ ſinat ipſa ſororꝭ