cordis

65

neralia. Attendendū eſt ſi principaliter ſiſtat hic vel ille intentionē ſuam ad lucrumtꝑale nō reducendo ad finē alium principaliorem ⁊ ſpiritualem. Si ſic. certū eſt. qꝛ eſtpctm̄ ſymonie. Si vero referat ad fineꝫ vlteriorem et ſuꝑiorem ac bonū. qꝛ .ſ. iſte lucͣtꝑalia vult reciꝑe ꝓ ſuſtentatiōe ſua/ quātinus nūc et poſterius occupari poſſit circaſpiritualia et exercitia principalit̓. Hec eſtintētio cordis recta et bona. Sed attendatviligēter homo ne mentiat̉ iniquitas ſibi.Quod ex varijs ſignis poterit quis ī ſeip̄oet in alijs cognoſcere.Conſideratio. 36. LIſum eſt aliquibus. ꝙ ſi canonicꝰ vadat ad horas lucratiuasal̓s nō iturus ꝙ hoc ſit ſignumeuidens quo ad eccl̓iam ſimoniace prauitatis. ⁊ ꝙ intentio talis neq̄at eſſerecta. Attamen hoc nō optet ita ſemꝑ diciAlioquin ſequeret̉ ꝯdēnatio quaſi totiusſtatus tam clericoꝝ ꝙͣ religioſoꝝ atqꝫ ſecularium. Conſtat quippe ꝙ nonnunꝙͣ carthuſien̄. in certo conuentu ſuo/ certas dicētexequias ꝓ certo defuncto. quas ſaltem ꝓtali. al̓s nō dicerent ſi nō aliquis inde fructus tꝑalis eſſet ſecurus. Et iuſte. Sil̓r eſt d̓alijs religioſis. necnō d̓ ſecularibus canonicis et curatis. et de oī generalit̓ hoīm ſtatuin eccl̓ia dei. Sicut nec opifex ageret q̄ ſueartis ſunt ſine ſpe lucri. Pōt itaqꝫ eccleſiaſticus ad eccleſiam ire ſub ſpe lucri mō predicto etiā ꝓ tūc nō iturus ſine tali ſpe ſedin alijs ſe occupaturus dūmodo ſit intētōprincipalis directa ad finem ſuperioreꝫ vttactum eſt.Conſideratio. 36.Oteſt ꝯn̄r ex premiſſis elici qͣliter liceat hoī ſe trāſferre ad ſtatūclericalē aut religioſuꝫ/ īmo adcurā animaꝝ. aut ad p̄laturā qͣtinus poſſit habere ſuſtentationē vite ſueſine ſolicitudine tꝑalis exercitij. Ita tamēꝙ illā libertatē vl̓ ociū referat pͥncipal̓r adhonorē dei / et eius obſequiū. ſuāqꝫ ⁊ alioꝝſpiritualiū ſalutē. ¶ Et ſi opponit̉ ꝙ nullus pōt appetere p̄laturā licite ⁊ minꝰ illaꝫquerere hac rōne. Quia ad officiandū d̓bi

te in ſtatu p̄laturr. neceſſaria eſt gr̄a dei. deqͣ nō pōt certus qͥs eſſe. an habeat illā. Uidet̉ ergo p̄ſumptionis eſſe ingerere ſe? Rn̄demus ꝙ fallit hec ratio ꝙͣuis magnorumſit doctoꝝ. Qm̄ ex ſimili fieret argumentūꝙ homo nō poſſet appetere aūt querere ꝙcelebraret miſſam/ vel ꝙ euchariſtiam recipiat/ qꝛ p̄requirit̉ ꝙ hō ſit ī gratia alioqͥniudiciū ſibi manducaret ⁊ biberet / qꝛ indigne ſine gratia ⁊cͣ.Cōſideratio. 37.Ropter argumentū immediatemotū et alia p̄tacta. diſtinguen.dū eſt de certitudine ꝓut ī quo.dam tractaculo de p̄paratiōe admiſſā notatū eſt. Nā alia eſt certitudo euidentie. ſicut eſt in primis principijs ⁊ in rebus exꝑtis. Alia eſt certitudo moralis. et ēque colligit̉ et tradit̉ ex ꝓbabilibus coniecturis et ſignis. Et talis requirit̉ et ſufficitin caſibus p̄miſſis. Qua ex certitudine morali pōt homo certus eē ꝙ eſt in gratia autſufficienter diſpoſitus ad celebrationē miſſe. qꝛ videlicet diſcuſſit diligent̓ ꝯſcientiaꝫſuam nec eſt ſibi conſcius de pctō mortalineqꝫ de quocunqꝫ alio canonico impedim̄to. Sil̓r talis certitudo poteſt eē in viro eccleſiaſtico volente curā ſiue p̄laturam videlicet quia non eſt conſcius ſibi qui idoneꝰſit cum dei adiutorio ad officium tale exequendū ꝙͣtū humana ſinit fragilitas qunihil perfectum in homine ſaltem ex omniꝑte et beatum iuxta commune ꝓuerbiumadmittit. Secundus tamē ꝓhdolor ꝙ ipſa certitudo nihilominus adhuc paucorūeſt/ ꝓpterea dixerunt ſancti conſiderātes eaque vt in pluribus accidunt ꝙ videlicet intali appetitu et reqͥſitione preeſſendi ſit peccatum. ꝙͣuis in caſu poſſit eē vt deduximꝰetiam meritum magnum. ¶ Ecce patꝫ expremiſſis ꝙ ad directionem cordis ꝓficiteruditio ne per ſcrupulos nimios et irrauonabiles deijciatur ſiniſtror ſū nauis a ſuarectitudine/ vl̓ per plus debito relaxationeauertatur dextrorſum ⁊ incidat in malum