Fo.CCXV

nire plerūqꝫ ſolet vt nō amiſſa charitate ⁊ īimici nos ruina letificet. ⁊ rurſum eiꝰ gloriaſine inuidie culpa nos ꝯtriſtet dū ⁊ ruēte eoquoſdā bene erigi credimꝰ ⁊ ꝓficiente eo pleroſqꝫ iniuſte opprimi formidamꝰ.Idē inpaſtora. Diſcordes ⁊ ſi boni oꝑis fructus īſuis actionibꝰ ꝓferūt. profecto nulli ſunt. qꝛnō ex vnitate charitatis oriunt̉ Idē. Sepe dū quoſdā maior ſciētia erigit. a ceteroꝝſocietate diſiungit. ⁊ quaſi quo plꝰ ſapiunt.eo a cōcordie virtute deſipiūt Idē in dialo. Prauis moribꝰ ſemꝑ grauis eſt vita bonoꝝ Idē in omel̓. Quiſquis malos nontolerat. ip̄e ſibi ꝑ intolerantiā teſtis eſt quiabonꝰ nō eſt. Abel em̄ eſſe renuit quē Eaynmalicia nō exercuit. Hiero. in epl̓a. Nihiltam cōtrariū. nihil tā execrabile deo. qͣꝫ aliquē velle ledere vel odiſſe. nihil tam ꝓbabile qͣꝫ omēs publice accuſare Idē in ome.Quomō cōcordia parue res creſcūt. ſic diſcordia maxime collabunt̉. Simile in gloſ.Ecc̄i. j. a. Idē in origi. ſuꝑ Mich̓. Ubiqꝫinſidie. vbiqꝫ fraudulentia. innoxiꝰ ſanguīseffundit̉ p̄ auaricia. ⁊ libidine germanitasignorat̉. Auguſtinꝰ de verbis dn̄i. Nonpoterit habere cōcordiā cū xp̄o qui diſcorsvoluerit eſſe cū xp̄iano Idē. Quid tibi cōmune cū diſcordia chriſtiane. quid ſimultates amas que deo tuo nō placēt. In initionāqꝫ inimicicias in protoplaſtū dū ſerpenſexerit interficit̉. dū homini inuidet in ſe proſternitur. dū Adā cupit deciꝑe ipſe pͥmitꝰ iugulatur. Idē in epl̓a. Facile eſt atqꝫ procliue malos odiſſe qꝛ mali ſunt. rarū autē ⁊piū eoſdē diligere qꝛ homines. vt in vno eodemqꝫ ſimul ⁊ culpā improbes ⁊ naturā ꝓbes Idē de cōfeſſione. Sicut amici adu̓lantes ꝑuertūt. ſic ⁊ inimici litigātes plerūqͣꝫ corrigūt. Amb̓. de virgi. Quot homines tot ſentētie. Iſidorꝰ in ſyno. Odiuma regno dei ſeꝑat. a celo ſubtrahit. a paradiſo eijcit. nec paſſione adimit̉. nec martyrioexpiatur. Idē de ſum. bono. Amicicia inrebus tantū bonis habēda eſt. Nam qͥ ea īmalo vtunt̉. nō ſibi amici ſed inimici exiſtūtIoh̓ Chryſo. in ſermone. Zelant̉ māſuetum inuidi. modeſtū ſuꝑbi. probū improbimitē tumidi. inimica emulatōne laceſſunt.Idē ſuꝑ Matth̓. Malos qui monet offendit. incurrit odiū qui arguit criminoſosIdē. Inimicꝰ manifeſtꝰ. Infra de ſimulatione. Idē. Si inimicicie ſemel. Infra

de credulitate. Bern̄. in epiſtola. Ueritaſnōnunqͣꝫ odiū ⁊ diſcordiā parit. Idē ſuꝑcantica. Oratio peccatoris execrabilis erit.fruſtra quoqꝫ offeret munꝰ ſuū ad altare. qͥconſciꝰ eſt ſibi ꝙ frater ſuus habet aliqͥd aduerſum ſe. Deniqꝫ nō reſpexit dominꝰ ad cayn munera. eo ꝙ nō recte ambularet cū fratre ſuo. Glo. j. Ioh̓is. iij. In perpetuū cūCayn damnabit̉ qͥ hoc genere homīcidij tenetur vt diſcordet a fratribus. Ibidem.Om̄is homicida eſt qui vel ferro percutit.vel odio inſequit̉. Boetius de cōſolatiōeQuem felicitas amicū fecit. infortuniū faciet inimicū. que vero peſtis efficacior ad nocendum qͣꝫ familiaris inimicus. Multa ſupra libro ſecūdo de ira.De maliciaCapitulū. xxiij.Regoriꝰ in dyalogo. Sunt nōnulg Vli qui idcirco bona facere ſtudēt. vtgratiā aliene oꝑatiōis obnubilent.nec paſcunt̉ bono qd̓ faciūt. ſed laude boniqua ceteros p̄mūt Idē. Malicia remanētium meret̉ vt hi qͥ ꝓdeſſe poterāt feſtine ſb̓trahantur. ⁊ cū mundi finis appropinquatelecti tollunt̉ ne deteriora videat. Idē inmorali. Iniquorū hominū mentes cū quedam a proximis bene geſta ꝯſpiciunt. in extenſo liuoris ſui aculeo torquetur. ⁊ graueꝫmalicie ſue penā ſuſtinent. cū bona in alijstabeſcendo vident. Idē. Ab omnipotētemunus ex manu nō accipitur. quod cordeobligato in malicia profert̉. Idē. Habethoc prauorum malicia. vt cū vera in ſe fleremala renuit. fingat aliena. Nam quaſi ſolacio facinoris vtitur. ſi falſis vocibus ⁊ vitacorripiētis inquinetur Idē. Mens praua ſemper in laboribus eſt. quia aut molitur praua que inferat. aut metuit ne hec ſibi ab alijs inferantur. Idem in paſtorali. Fruſtra indignatō clamor ⁊ blaſphemiaab exterioribus tollitur. ſi in interioribusviciorū mater malicia dominatur. ⁊ in caſſum foras nequitie ramus incidit̉. ſi ſurrectura multiplicius intus in radice reſeruatur. Ambroſius de fuga ſeculi. Ubi inimicicie ſunt. diſcordia eſt. nocendiqꝫ ſtudium. vbi nocendi ſtudium. ibi ponitur malicia Auguſtin. in ſermone. Benefacere deus ſemper paratus eſt. ſed hominum malicia prohibetur. que a domino deo ſib̓idari vult omnia. et non vult de his que

H 5