¶ Sermones beati Bonauenture
gimus ꝙ ratione originis amabilisamandus eſt omnis homo et teneturquilibet homo alium honorare. vndeapoſtolꝰ Honore inuicem p̄ueniēteset reddite omnibꝰ debita: cui honorēhonorem: et iterum. Nemini quicqͣꝫdebeatisª: niſi vt inuicem diliga. Dꝫhomo aliuꝫ diligere bene volendo: qͣꝫtum ad affectum: qͣꝫtum ad effectum:qͣꝫtum ad ſignum. Habet autem iſtadilectio ordinē: qꝛ debemus diligereẜm rōnem ꝓximitatis: ſcd̓m rōnemſimilitudinis. et ſcd̓m rōnem obligationis. ¶ Primo dico debemꝰ diligere ẜm rōneꝫ ꝓximitatis. et ẜm hocmaiorem amore debemus domeſticisqͣꝫ extraneis. et amicis plꝰ qͣꝫ inimicisSecūdo habet dilectio ordinē ẜmrōnem ſimilitudinis. qꝛ aliquibus debemus rōne ſimilitudinis maiorē dilectionem qͣꝫ alijs. Sic tenemur rōneſimilitudinis in forma ſpecifica diligēbonū ẜm ſimilitudinē rōnis cōuelentie in fide. et ſic debemꝰ plus diligerexp̄ianum qͣꝫ iuden ⁊cͣ. Secūdo rōe ꝓfeſſionis in collegio. maxime debemꝰdiligere. ſicut religioſus frēm ⁊ vnꝰcanonicus concanonicū ſuū. Tertiorōne obligationis debemus diligereet tenemur obedire: et ſic aliquibusplus tenemur qͣꝫ alijs. Teneor enimalium diligere et eum honorare rōneprecepti tm̄. teneor plus rōne precepti et beneficij .i. ſi accepi beneficium.teneor maxime diligere alium et eumhonorare rōne precepti. beneficij. etrōne ꝓmiſſi .i. illum de quo eſt mihi p̄ceptum et recepi beneficium. et feciꝓmiſſum. Patet modo ꝙ in verbisiſtis Honora ⁊cͣ. tangitur p̄ceptum etquomodo ſcd̓o redditur promiſſum.ibi. vt ſis longeuus ⁊cͣ. Deinde quomodo intelliguntur ẜm intelligentiālitteralem: et quomodo ẜm ſpūalem:et vt melius teneatis in mente. Die
cam vobis duo exempla vnum bonūde illo qui patrem et matrem honorauit. et aliud malum et crudele de illoqui patrem non honorauit Dicam pͥmum de bono Fuit quidaꝫ magiſtermagnus et famoſus pariſius et a multis notus et dilectus. hec audiēs mater ſua paupercula cogitauit ire ad filium ſuum. Accepit baculum: et ī tunicella de burello venit pariſius et q̄ſiuit a qͥbuſdā dn̄abus pro tali mgr̄o.Dixerūt ille matrōe Quid vultis eiꝰrn̄t Ego ſū mr̄ ſua Tūc ille matroneduxerūt eā in domū ſuam. et refocillauerūt eā. poſtea cogitauerūt ꝙ ille bonus homo verecūdaretur: ſi videreteā in tali ſtatu. et induerunt ip̄am bn̄et dederunt ei mantellum: ⁊ iueruntſecum ad magiſtrum. Tunc illa dixitEgo ſum mater veſtra. reſpondit magiſter. vere ego non credo: quia mat̉mea eſt paupercula ⁊ conſueuit habere ſolum tunicellam de burello: et cūnullo modo vellet acquieſcere verbiseius: reduxerunt eam in domum ſuāet reddiderunt ei tunicellam ſuā ⁊ baculum Tunc iſſa acceſſit ad filium ſuum in cōgregatione multoꝝ. et cū vtderet matrem ſuam in tali habitu venientem: depoſuit capucium ſuum etamplexatus eſt eam et dixit. mō ſcioꝙ eſtis mater mea. hoc fuit diuulgatūꝓ villam: et reputatum eſt ei pro magno bono: et poſtea factus eſt epiſcopus pariſienſis ¶ Aliud exemplū dicam maluꝫ de eo. qͥ non honorauit patrem ſuum. vidi illum qui nouit illuꝫcui hoc accidit: Fuit quidam homopauper qui per induſtriam ſuam multa bona acquiſierat. et habebat vnicūfilium: et videntes quidam nobiles fecerunt ꝙ contraxit cum filia cuiuſdānobilis. et tunc illa que fuit pulcra etnobilis incepit abominari patrem. etfecit tantū cū marito ſuo: ꝙ pat̓ ſuus