Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CCLXXXVIIr
Einzelbild herunterladen
 

De quatuor exercitijs Clxxxvij

des peccati non caueat Sed adhuc oaīa inueīes qd̓ obijcies dicēs. Mundum deſpicio. ſꝫ amicos et cognatosderelinquere non valeo Friuola o aīaeſt hec obiectio Bernar. Fidelis ſermo et omni acceptione dignus. Si īpium eſt contemnere pr̄eꝫ vel mr̄eꝫ:ꝓpter xp̄m pijſſimū ē O dirū prēm oſeuā matrē. immo n̄ parentes ſꝫ ꝑemptores. qui te malūt perire cū eis: qͣꝫregnare ſine eis Hiero. Licet ſparſocrine et ſciſſis veſtibus vbera quibꝰte nutrierat mater oſtendat. licet in limine pr̄ iaceat: ꝑ contēptam matremper calcatū pr̄em perge ſiccis oculiset ad vexilin crucis euola Solū pietatis genus ē in his fuiſſe crudelem.Chryẜ An ignoras o anima ꝙ qͥ hꝫieſum. habet patrē et matrem et oēmamicum. Quid ſequeris mortuos; ſequere viuum. et dimitte mortuos ſepelire mortuos ſuos Anima. Iamex verbis tuis o homo perpendo etex multis experimentis cognoſco ꝙetiā mundus in ſeipſo aruit Sed adhuc heu in multoꝝ cordibus floret: qͥamaritudīes mūdi diligunt: fugientēſequūtur: labentē amplectunt̉: dic̄ q̄ ētante cecitatis ratio. Homo Oanima an ignoras ꝙ tam delicata ettam nobilis es a ſponſo tuo auctoreoīm condita. ꝙ ſine dilectione eſſe nōpotes Hiero. in epiſtola ad euſtochium Difficile eſt hūanam aīaꝫ nō amare. neceſſe eſt enim vt mēs noſtra adquoſcūqꝫ trahatur affcūs Un̄ ẜꝫ bernar. etiam oportet ꝙ aut in ſummisaut in infimis delectemur Igitur ẜmGrego. in moralibus: qꝛ ſunt nōnulliqui vitā ſuam negligūt: dū tranſitoria appetūt. et et̓na nō intelligūt. velintellecta contemnūt: dolorē non ſentiunt: dū vulnerati ſunt. Unde heuſe miſeris in bonis eē putant: exiliuꝫquaſi patriam diligunt: et in cecitate

quaſi luminis claritate exultant Ecōtra electorum mentes dū cūcta tranſitoria quaſi nulla conſpiciunt: ⁊ ad qͥdſunt condite requirūt Cunqꝫ eoꝝaffectui nihil extra deum ſufficiat ī ſola contēplatione conditoris quieſcūtſupernis intereē appetūt: et adhuc īmundo poſiti extra mundū ſurgunt.Hec Grego. Idem ſupra Ezechie.Dulcedo videtur in rebus hūanis:ſꝫ eis qui nullā de celeſtibus dulcedinem experti ſunt Quia dum mens humana minus eterna ītelligit: tāto dulcius in tꝑalibus requieſcit Sed ſi qͥsiam cordis lingua guſtauerit: que ſitilla dulcedo celeſtiuꝫ premioꝝ. huicquanto dulcius fit quod intus videttanto magis in amaritudinem vertit̉omne quod foris ſuſtinet. AnimaNec queſoo hō procraſtīes mihi aliquid de mūdano ⁊ celeſti gaudio ediſcere: quatenꝰ vtriuſqꝫ natura ꝑfectiꝰcognita vnū verius deſpiciā ⁊ ad alterum exequēdum ſtudioſius me extēdam. qꝛ puto ꝙ ſicut bonū non amat̓̉niſi cognoſcatur. ita malū non deuitatur niſi intelligat̉ Hō O animaeſtimo ꝙ mundanū gaudiū. ſi tamenpoteſt dici gaudiū ⁊ nō potius flagellū īcognitū: nunqͣꝫ ꝑfecte cognoſciturniſi cū ꝑfecte deſpicit̉. Unde ſicut a ꝑfectis mūdi contēptoribꝰ tradit̉: mudanū gaudiuꝫ potiſſime ꝓpter qͥnqꝫcontēptibile ē habēdū Primo ꝙ hꝫvilitateꝫ in obiecto. Quid enī ē ſeculi iuſticia? Rn̄det Augꝰ. Impunitaneqͥtia .i. luxuriari inebriari. comeſationibꝰ vacare: vanitatibꝰ ītendere:et pro his in hac vita nihil mali ſuſtinere Putāt enī mali ſe eē in deliciis: cū nō corrigūtur ꝓ ſuis neqͥcijsEt ignorant ꝙ ſicut d̓t Angꝰ. nihil īfelicius eſt felicitate peccantiū qua penalis infirmitas nutrit̉ et mala volūtas roborat̉ Scd̓o hꝫ impuritateꝫ

P 1i