¶ De quatuor exercitijs¶ Clxxxvij
des peccati non caueat Sed adhuc oaīa inueīes qd̓ obijcies dicēs. Mundum deſpicio. ſꝫ amicos et cognatosderelinquere non valeo Friuola o aīaeſt hec obiectio Bernar. Fidelis ſermo et omni acceptione dignus. Si īpium eſt contemnere pr̄eꝫ vel mr̄eꝫ:ꝓpter xp̄m pijſſimū ē O dirū prēm oſeuā matrē. immo n̄ parentes ſꝫ ꝑemptores. qui te malūt perire cū eis: qͣꝫregnare ſine eis Hiero. Licet ſparſocrine et ſciſſis veſtibus vbera quibꝰte nutrierat mater oſtendat. licet in limine pr̄ iaceat: ꝑ contēptam matremper calcatū pr̄em perge ſiccis oculiset ad vexilin crucis euola Solū pietatis genus ē in his fuiſſe crudelem.Chryẜ An ignoras o anima ꝙ qͥ hꝫieſum. habet patrē et matrem et oēmamicum. Quid ſequeris mortuos; ſequere viuum. et dimitte mortuos ſepelire mortuos ſuos ¶ Anima. Iamex verbis tuis o homo perpendo etex multis experimentis cognoſco ꝙetiā mundus in ſeipſo aruit Sed adhuc heu in multoꝝ cordibus floret: qͥamaritudīes mūdi diligunt: fugientēſequūtur: labentē amplectunt̉: dic̄ q̄ ētante cecitatis ratio. ¶ Homo Oanima an ignoras ꝙ tam delicata ettam nobilis es a ſponſo tuo auctoreoīm condita. ꝙ ſine dilectione eſſe nōpotes Hiero. in epiſtola ad euſtochium Difficile eſt hūanam aīaꝫ nō amare. neceſſe eſt enim vt mēs noſtra adquoſcūqꝫ trahatur affcūs Un̄ ẜꝫ bernar. etiam oportet ꝙ aut in ſummisaut in infimis delectemur Igitur ẜmGrego. in moralibus: qꝛ ſunt nōnulliqui vitā ſuam negligūt: dū tranſitoria appetūt. et et̓na nō intelligūt. velintellecta contemnūt: dolorē non ſentiunt: dū vulnerati ſunt. Unde heuſe miſeris in bonis eē putant: exiliuꝫquaſi patriam diligunt: et in cecitate
quaſi luminis claritate exultant Ecōtra electorum mentes dū cūcta tranſitoria quaſi nulla conſpiciunt: ⁊ ad qͥdſunt condite requirūt ¶ Cunqꝫ eoꝝaffectui nihil extra deum ſufficiat ī ſola contēplatione conditoris quieſcūtſupernis intereē appetūt: et adhuc īmundo poſiti extra mundū ſurgunt.Hec Grego. Idem ſupra Ezechie.Dulcedo videtur in rebus hūanis:ſꝫ eis qui nullā de celeſtibus dulcedinem experti ſunt Quia dum mens humana minus eterna ītelligit: tāto dulcius in tꝑalibus requieſcit Sed ſi qͥsiam cordis lingua guſtauerit: que ſitilla dulcedo celeſtiuꝫ premioꝝ. huicquanto dulcius fit quod intus videttanto magis in amaritudinem vertit̉omne quod foris ſuſtinet. ¶ AnimaNec queſoo hō procraſtīes mihi aliquid de mūdano ⁊ celeſti gaudio ediſcere: quatenꝰ vtriuſqꝫ natura ꝑfectiꝰcognita vnū verius deſpiciā ⁊ ad alterum exequēdum ſtudioſius me extēdam. qꝛ puto ꝙ ſicut bonū non amat̓̉niſi cognoſcatur. ita malū non deuitatur niſi intelligat̉ ¶ Hō O animaeſtimo ꝙ mundanū gaudiū. ſi tamenpoteſt dici gaudiū ⁊ nō potius flagellū īcognitū: nunqͣꝫ ꝑfecte cognoſciturniſi cū ꝑfecte deſpicit̉. Unde ſicut a ꝑfectis mūdi contēptoribꝰ tradit̉: mudanū gaudiuꝫ potiſſime ꝓpter qͥnqꝫcontēptibile ē habēdū Primo ꝙ hꝫvilitateꝫ in obiecto. Quid enī ē ſeculi iuſticia? Rn̄det Augꝰ. Impunitaneqͥtia .i. luxuriari inebriari. comeſationibꝰ vacare: vanitatibꝰ ītendere:et pro his in hac vita nihil mali ſuſtinere Putāt enī mali ſe eē in deliciis: cū nō corrigūtur ꝓ ſuis neqͥcijsEt ignorant ꝙ ſicut d̓t Angꝰ. nihil īfelicius eſt felicitate peccantiū qua penalis infirmitas nutrit̉ et mala volūtas roborat̉ Scd̓o hꝫ impuritateꝫ
P 1i