Soliloquiū ſcī Boaueture
ſubtilitatibus preditū agnoſcis. HecLeo papa ¶ Anima Nunc videoiā primitus recognoſco ꝙ ſicut dicitAugꝰ. Conſuetudo peccati eſt ꝙ nōfacile cognoſcitur ab eo qui ipſo premitur: ſed mox cū ceperit ſe quis abillo alienare: tunc demū cognoſcit inquanta feditate iacuerat. Igitur quiaiā aliqualiter me ip̄aꝫ a peccato alienare incipio: ⁊ ꝑ hoc me ⁊ peccatuꝫagnoſco. me ampliꝰ a planctu continenon valeo. O dn̄e deꝰ meꝰ tū īpreſſiſtimihi amabilē imaginē tuā: ⁊ ego ſuꝑinduxi odibilem imaginē diabolicamHeu heu miſer homiicio: ꝙ demōisimaginem ſuperimpreſſi ſuper imaginem dei. Cur non odi eius imitationem: cuius abhorreo nomen Ille ſpōte cecidit: ego volens corrui Ille nulla p̄cedēte vindicta peccauit ſuperbiens: ego viſa eius pena peccaui cōtēnens. ille ſemel innocentia eſt inſtitutus: ego multotiens ſum reſtituta. ille ſe erexit contra eū qui ſe fecit: egome erexi contra eum qui me refecit.Ille deū dereliquit ꝑmittentē: ego fugi deū ꝑſequentē. ille perſtat in malicia deo reprobante: ego curro a deomiſericorditer reuocante. Et ſi ambocontra deū: ille tn̄ non cōtra reqͥrentēſe: ego vero cōtra morientē pro me.Ecce cuiꝰ imaginē horrebā: tn̄ in multis me inuenio horribiliorē. Fuge fugea me o horribilis ſubſtātia. Si mevideo: eſt horror intolerabilis: ſi nonvidero eſt mors ineuitabilis. O qͣꝫ felix qͥ ſibi ē horribilis: ſed tn̄ multo infelicior cui mors eterna ſenſibilis. anſelmus. O pater patientiſſime: o rexclementiſſime. tegere non valeo: excuſare nequeo: et tn̄ confiteri non modicū erubeſco. Iā cām tantoꝝ maloruꝫinuenio. iā qd̓ prius latuit agnoſco.Bernardus ī meditationibꝰ Cor me
um miſerū dū futuꝝ non curauit gaudiū: nec diuinū q̄ſiuit ꝯſiliū: a ſe ip̄o fuit elongatū ⁊ ī amore terreſtriū occupatū: dūqꝫ elapſum fuit ab illis ⁊ inuolutū in iſtis: vanitas ip̄m recepit:luxuria polluit curioſitas abduxitcruciabat̉ īuidia: torquebat̉ iracūdia:diuidebatur auaricia: anxiebat̉ acidia.ſic qͣꝫ īmergebat̉ omnibꝰ vitijs: quiavnū bonū qd̓ ſibi ſufficere potuit dereliquit Hec bernardꝰ Abeant ergomitiſſime deꝰ in obliuionem coraꝫ teom̄ia male conſumpta mea tꝑa. ⁊ ꝯcede vt hoc tꝑis mei reſiduum forte nimis breue et momentaneū ſit tibi honorificū: mihi fructuoſuꝫ: ⁊ proximoedificatoriū. Iā pijſſime deus propt̓magnitudinē dāni quod infelix ⁊ miſera miſerabiliter incurri video ⁊ recognoſco ꝙ meipſaꝫ et peccatū menꝫſufficienter vt merui deplangere nōvaleo. ſi tāta debet eē nō īmerito peccati deteſtatio: qͣnta fuerit in miſeravoluntate delectatio. ¶ Homo Oanima ſi per te vt aſſeris non potesnec ſufficis delictuꝫ tuū deplangere:neceſſe habes te ad aliquē ſanctorumconuertere. An ignoras ꝙ ẜm Bernarduꝫ: ſecurū habes acceſſuꝫ ad deūvbi matrē habes ante filiū: filiuꝫ ante patreꝫ. Mater pro te oſtendit filiopectus et vbera: filius patri latus etvulnera. Putas ꝙ vlla poterit ibieſſe repulſa: vbi tot ſunt charitatisindicia. In periculis ergo ⁊ in anguſtijs ac in rebus dubijs mariā cogita:mariaꝫ inuoca. Non recedat a cordetuo: non diſcedat ab ore tuo: Ipſamſequens non deuias. ipſam rogās nōdeſperes: ipſa tenente nō corruis: ip̄aprotegente non metuis. ipſa duce nōfatigaris: ipſa propicia ad veniā peruenis. Hec Bernardus. Anſelmus.Dic igitur o anima cū magna mētis