Lignumvite
ga in eccleſie naſcētis myſteriuꝫ reuerent̓ exhibuit. vt īſidentem aſelli t̓goceli t̓reqꝫ dn̄m velut cū ramis palmarū. pietatis oꝑibus virtutūqꝫ triumphis iugiter comiteris.Ieſus panis ſacratusNter oīa memorialia xp̄i precipua recordatōe ꝯſtat eē digniſſimū finale cōuiuiū illud ſacratiſſime cene. In qͦ nōſolū agnꝰ paſchalis ad edēduꝫ proponit̉. verūetiā agnꝰ īmaculaiꝰ qͥ tollitpctā mūdi: ſb̓ ſpē panis oē hn̄tis ī ſedelectamētū: ⁊ oīs ſaporis ſuauitateꝫſe p̄bet in cibū. In qͦ qͥdē ꝯuiuio mira refulſit dulcedo bonitatis. qn̄ cumpauꝑculis illis ⁊ iuda ꝓditore: eadēmēſa ⁊ ſcutella cenauit. Mirū claruithumilitatis exēplū. dū pedes piſcatoris ⁊ etiā proditoris ſui: rex glorie p̄ecinctꝰ linteo ſtudioſiſſime lauit. Mirapatuit munificentie largitas. cū ſacerdotibꝰ illis pͥmis ⁊ ꝑ cōſeq̄ns toti eccleſie ⁊ orbi t̓raꝝ corpꝰ ſuū ſacratiſſimū ⁊ ſanguinē veꝝ in cibū dedit ⁊ potū. vt qd̓ erat futuꝝ ī proxīo ſacrificiuꝫ deo placēs ⁊ redēptōis nr̄e īpreciabile p̄ciū. eſſꝫ viaticū ⁊ ſuſtētamentū. Mirꝰ tādē emicuit dilectōis exceſus. qn̄ in finē diligēs ſuos: tā dulcieos exhortatōe ꝯfortauit in bono. petrū ſpēalit̓ p̄monēs ad fidei robur: iohāni offerens pectꝰ ad recubitū iocūdū ⁊ ſacrū. O qꝫ mira ſunt hec oīa: repleta dulcedine illi duntaxat aīe q̄ adtā celebre vocata ꝯuiuiū: mentis currit toto ardore. vt poſſit illd̓ propheticū eructare. Quēadmodū deſideratceruꝰ ad fōtes aqͣꝝ: ita d̓ſiderat animamea ad te deusIeius dolo venūdatusAſſionem dulciſſimi ieſu xp̄ipie ꝯſiderare volenti pͥmū occurrit ꝑfidia proditoris. Quitate fuit fraudis veneno repletꝰ: vtſuū tradēt dr̄m ⁊ magr̄m. Tāta fuit
flāma male cupiditatis ſuccenſus. vtoptimū deū argēto venūdaret: ⁊ p̄cioſiſſimū xp̄i ſanguinē vilis mercedisprecio ꝯpeſaret. Tāte deniqꝫ ingratitudinis: vt illū qͥ oīa ſibi ꝯmiſerat etad honorē ⁊ dignitatē ⁊ culmen apoſtolice ptātis prouexerat inſequeret̉ad mortē. Tāte duricie: vt nec familiaritate ꝯuiuij: nec humanitate obſeqͥi.nec ſuauitate colloquij: a cōce pta malicia potuit reuocari. O mira benignitas magr̄i in diſcipulū durū: pij dn̄i īſeruū neqͥſſimū. Certe bonū erat ei: ſinatꝰ nō fuiſſꝫ hō ille. Sed qͣꝫuis inexplicabilis fuerit ꝓroditoris impictastn̄ eā exuperat agni dei dulciſſima. māſuetudo: in exēplū data mortalibꝰ. vtiā n̄ dicat ab amico exaſperata humanitas. Si inimicꝰ meꝰ maledixiſſꝫ mihi ſuſtinuiſſeꝫ vtiqꝫ ⁊cͣ. Quia ecce hōvnanimis: qͥ dux videbat̉. et xp̄i notꝰqui panes edebat et in illa ſacra cenacū illo dulces capiebat cibos: magnificabat ſuꝑ eū ſupplātationē. ⁊ cū agnꝰille mitiſſimꝰ: os in qͦ nō eſt inuētꝰ dolus: ori qd̓ abūdauit malicia: in ipſaproditiōis hora ſuaui oſculo applicare nō rēnuit. vt oīa illi exhiberet: quepraui cordis ꝑtinaciā emollire potuiſſentCiens nanqꝫ ieſus oīa q̄ ſuꝑ¶ Ieſus orās proſtratꝰeū erāt ventura: ẜm altiſſimediſpoſitiōis arcanum: hymnodicto exijt in mōtē oliuarū more ſolito oraturª ad pr̄em. et tūc p̄cipue iaꝫmortis inſtāte agone: cū diſꝑſione acdeſolatiōe ouiuꝫ qͣs pͥus paſtor tenero cōplexabat̉ affectu: fuit horribilisī natura xp̄i ſenſibili imaginatio mortis. vt diceret: pr̄ ſi fieri p̄t tranſeat ame calix iſte. Quāta vero fuit in ſpūredēptoris pro diuerſis cauſis anxietas: teſtes ſunt gutte ſudoris ſanguinei ex toto corpore decurrentis in terrā. Dn̄ator dn̄e ieſu: vn̄ aīe tue tam