¶ Lignū vite. ſ. Bonauenture

¶ Incipit tractatſancti Bonauenture qui vocat̉ lignūvite.hriſto crucifixus: īmo ꝯfixꝰ ſuꝫcruci Uerus dei xp̄iqꝫ diſcipulus: qͥ ſaluatori oīm ꝓ ſe crucifixoꝑfecte cōfigurari deſiderat. ad hoc potiſſimū attento mentis conatu debetintendere: vt xp̄i ieſu crucem circūferat iugiter tā mente qͣꝫ carne. Quatenus prefatū apl̓i verbū veracit̓ valeat in ſemet ip̄o ſentire. Porro hmōiaffectū ⁊ ſenſum is duntaxat apud ſeviuacit̓ experiri meret̉: qui dn̄ice paſſionis nō īmemor nec ingratꝰ laboreꝫet dolorē amorēqͣꝫ crucifixi ieſu: tātamemorie viuacitate: tanto intellectꝰacumine: tāta volūtatis ꝯſiderat charitate. ꝙ veracit̓ illud ſponſe ꝓferrep̄t eloquiuꝫ. Faſciculꝰ myrrhe dilectꝰmeus mihi inter vbera mea cōmorabitur Ut igit̉ prefatus in nobis attendat̉ affectꝰ: formet̉ cogitatꝰ: imprimat̉ memoria. ex ſancti euāgelij ſiluain qͣ de vita paſſiōe ⁊ glorificatiōe ieſuxp̄i diffuſſe tractat̉: colligere ſtuduihūc myrrhe faſciculū. quē ⁊ paucis ⁊ordinatis correſpondentibꝰ ſibi verbis cōpegi: ꝓpter facilitatē memorie.necnon ſimplicibus cōſuetis ⁊ rudibus ꝓpter declinādū curioſitatis vitium: fouendāqꝫ deuotionē: et edificādā fidei pietatem. Et qm̄ imaginatioiuuat ītelligentiā: ideo ex multis pauca collegi: ⁊ imaginaria qͣdam arboreſic ordinaui atqꝫ diſpoſui. vt in pͥma ⁊in infima ramoꝝ ipſiꝰ expanſione: ſaluatoris origo deſcribat̉ ⁊ vita: in media paſſio: ⁊ glorificatio in ſup̄ma. Etin pͥma qͥdē ramoꝝ ſerie qͣttuor altrinſecus ẜm alphabeti ordinē ponentur

verſiculi: ſimilit̓ in ſcd̓a ⁊ tertia. ex qͦͣrū quolibꝫ inſtar fructꝰ vnica pullulatio pendet. vt ſic ſint qͣſi duodecimrami afferentes xij. fructꝰ iuxta myſteriū ligni vite. Deſcribe igit̉ in ſpiritumentis tue arborē quādā: cuiꝰ radixirriget̉ fonte ſcaturitiōis ꝑpetue. qͥ eōexcreſcat ī flumuū viuū ⁊ magnū: qͣttuor videlꝫ capitū ad irrigandū totiꝰ eccleſie paradiſum. Porro ex huiꝰ arboris ſtipite xij. ramī frondibꝰ: floribusfructibusqꝫ adornati cōſurgant. ſitqꝫfoliū eius contra omne genus morbimedicamentum efficaciſſimū. taꝫ p̄ſerrans qͣꝫ reparans. pro eo ꝙ verbū crucis virtus dei eſt in ſalutē omni credenti. Flos aūt eius ſit om̄is colorisformoſitate decorꝰ: omnisqꝫ odorisſuauitate reſperſus. qui deſiderātiumanxia corda refocillet ⁊ attrahat. Fructus tādem ſit duodenꝰ: habens in ſeomne delectamentū: ⁊ omnē ſaporisſuauitatē. qui ſic domeſticis dei ad deguſtādū proponit̉: vt ſemper eo ſatiētur. edentes. ⁊ tn̄ nūqͣꝫ faſtidiant. Etquideꝫ fructꝰ eſt. qui de virginali vtero traxit originē: et ī ligno crucis admaturitatē ſaporoſam ꝑ eterni ſoliscalorē meridianū: xp̄i videlꝫ charitatem ꝑuenit. et ī orto paradiſi celeſtisin eccleſia videlꝫ dei deſiderātibꝰ ip̄mꝓponit̉ deguſtādus. Et hoc inſinuatpͥmꝰ verſiculꝰ: qͦ dicit̉. O crux frutexſaluificꝰ viuo fonte rigatꝰ. Cuiꝰ flosaromaticus fructꝰ deſideratꝰ. ¶ Uerū licꝫ hic fructꝰ vnꝰ ſit ⁊ indiuiſus:qꝛ tn̄ ẜm eiꝰ multiplices ſtatus dignitates virtutes ⁊ opera multiformibꝰcōſolationibꝰ deuotas aīas cibat. q̄ qͦdem ad duodenariū numerū reducuntur. Ideo fructus hic ligni vite quaſiſub duodecim ſaporibꝰ in duodecimramis guſtandus ꝓponit̉ atqꝫ d̓ſcribitur. ¶ Ut in primo ramuſculo mensxp̄o deuota ſapore ſuauitatis ꝑcipiatF .i.