Liber quartus pharetre
at ſi illā n̄ habue̓it ſibi fruſtra blādit̉.¶ Caſſio. in li. de aīa. vir fixꝰ purꝰ innocuꝰ oēs laudat: ſe ſꝑ accuſat: vt cōplaceat vniuerſis ſibi ſoli diſplicet.Ber. de ꝯſid̓. nō eris innocēs: ſi autpunias eū cui fortaſſe parcendū eſſetaut parcas ei qͥ fuerat puniendusAnſel. de ſimilitū. Si hinc pctī pudorē ⁊ illinc cernerē inferni horroreꝫ ⁊nēario vni eoꝝ haberē īmergi. priusme in infernū īmergereꝫ qͣꝫ pctm̄ ī meīmitterē. Mallē enī purꝰ a pctō ⁊ innocēs gehēnā intrare: qͣꝫ ſorde pollutꝰ celoꝝ regna tene̓. cū ꝯſtet ſolos malos in inferno torq̄ri ⁊ ſolos bonosin celeſti btītudine foueriDe excuſatōe Ca. viRego. in mora. Iuſtꝰ ⁊ ſi qͥd vnqꝫ delinquēdo loquit̉: tn̄ dignuꝫnō eſt vt ab iniuſtis ⁊ praue viuentibꝰ iudicet̉ Idē cū qͦſtꝫ. sͣ. li. i. de pauꝑibus ¶ Augꝰ. in ep̄i. diſcamꝰ in ſimilitudine opeꝝ diſcernere aīos oꝑantiūne clauſis oculis calūniemur ⁊ beniuolos ꝓ nocentibꝰ accuſemꝰ. Ideꝫ inſer. dei in mōte. Ea facta q̄ dubiuꝫ eſtqͦ aīo fiāt in meliorē partē interpretemur Idē nō reprehendamꝰ ea q̄ neſcimꝰ q̄ aīo fiāt: neqꝫ ita rep̄hēdamꝰ q̄manifeſta ſunt vt deſperemꝰ ſanitatē.Ber. ſuꝑ can. caue aliene ꝯuerſatiōiseē aut curioſus explorator: aut temerariꝰ iudex: ſed ſi ꝑperā actū qͥd deprehēdas: nec ſic iudices ꝓximū: magisaūt excuſa intētionē ſi opꝰ nō potesputa ignorātiā: puta ſubreptionē: puta caſuꝫ: ꝙ ſi oc̄m oīo diſſimulationēſcertitudo recuſat: ſuade nihilominꝰip̄e tibi ⁊ dicito apud te ipſum: vehemēs fuit tentatio: qͥd de me illa feciſſꝫſi accepiſſꝫ in me ſimilit̓ poteſtatē Id̓ſi is qͥ de clauſtro ē eū qͥ verſat̉ ī ppl̓oint̓du nimis diſcrete ſeſe agē dephendat. verbi gratia: in verbo: in cibo: inſomno: in riſu: in ira: in iudicio: nō ad
iudicādū ꝯfeſtim ꝓſiliat: ſꝫ memineritſcriptū. Melior eſt iniqͥtas viri qͣꝫ bn̄faciēs mulier Nā tu qͥdē in tui cuſtodia vigilās benefacis: ſꝫ qͥ iuuat multos ⁊ meliꝰ facit ⁊ virilius: ꝙ ſi īplēnō ſufficit abſqꝫ aliqͣ iniquitate .i. abſqꝫ qͣdā ineqͣlitate vite ⁊ ꝯuerſationisſue: memēto qꝛ charitas operit multitudinē pctōꝝ Sene. in ep̄i. Sapiens nō vertit oīa in peius: nihil q̄ritcui imputet caſuꝫ: ⁊ pctā hominū adfortunā potiꝰ refert: nō calūniat̉: necverba nec vultꝰ: qͥcquid accidit benigne interp̄tando leuat. Idc̄ ſꝑ qͥcqͥddubiū eſt hūnaitas inchnat ī melius¶ De. diſcuſſione ¶ Cap vijRego in moꝝ. Iuſti viri cū diſtrictionē venturi iudicis ꝯtemplant̉: pctā ſua ad memoriā reducuntdeflēt q̄ ꝯmiſerūt: diſtricte ſe iudicātne iudicent̉ Idē dn̄m tāto qͥs ſecurius expectat qͣnto qͦtidie vitaꝫ ſuā ſuſpectꝰ examinat. Idem electi intra ſinū cordis aduerſuꝫ ſe qͥcqͥd ſe impugnat enumerāt: ibi ante oculos ſuosoē qd̓ defleāt coaceruāt ibi qͥcqͥd perirā diſtricti iudicis diſcerni poſſit intuent̉: ibi tot patiunt̉ ſupplicia qͦt patitimēt. nec deeſt in hoc iudicio menteꝯcepto omne miniſteriuꝫ qd̓ punirereos ſuos pleniꝰ debeat. Nam ꝯſcīaaccuſat: rō iudicat: timor ligat: dolorexcruciat Idē qui ſemet ip̄m pͥus nōiudicat qͥd in alio recte iudicet ignorat ¶ Io. chry. in ſer. qn̄ accubuerisſuꝑ ſtratū tuū ⁊ neminē infeſtū pateris anteqͣꝫ veniat tibi ſomnꝰ ꝓfer inmediū codice ꝯſcīam tuā ⁊ reminiſcēpctā tua. ſi quid in verbo ſeu in factovel in cogitatōe peccaſti ¶ Augꝰ. devera. reli. Spiritalis hō oīa iudicat:qꝛ ſuꝑ oīa ē qn̄ cū deo eſt. cū illo ē ātqn̄ puriſſime intelligit ⁊ tota charitate qd̓ intelligit diligit. Idē nō facilesͣ li. i. de iudicibꝰ Id̓ de ver. do. nihil ē