Liber tertius pharetre
deformis cur te formoſā eſſe mētirisnec tue ꝯſcīe nec alieni gr̄am oris habitura Iſtud ꝟbū ſumit a btō ambr̄.in li. de virgini: Id̓ augꝰ. de doc. xp̄i.lo q̄ns de fuco mulieꝝ Colerabilioraꝓpe modū ī adulterio crimīa ſt̓. ibi eīpudicicia: hic natura adulterat̉ Iſtudverbū ſumit ſil̓it̓ a btō ambr̄. ī li. d̓ virgi. Id̓ de doc. xp̄ia. monētis apl̓i voxeſt expurgate vetꝰ fermētū ⁊cͣ. in azymis ſin. ⁊ ve. Nū ſinceritas ꝑſeueratet veritas qn̄ q̄ ſincera ſūt polluūt̉ ⁊coloꝝ adulterinis fucis ī mendaciumvera mutant̉. Iſtd̓ verbū ſumit a btōcypano Ide̓ de doc. xp̄ia. dn̄s tuꝰ dixit. nō potes face̓ capillū vnū albumaūt nigrū ⁊ tu ad vincēdā dn̄i tui voceꝫ vis te eē potiorē: audaci conatu ⁊ſacrilego ꝯtemptu crines tuos īficismalo p̄ſagio futuroꝝ capillos iaꝫ tibiflamineos auſpicaris. iſtud ſil̓it̓ ſumita btō cypano ¶ Hiero. i ep̄i. crimē ēcaput poſt chriſmatis ſcīficatiōeꝫ autcroci: aut alteriꝰ pigmēti fuco vel puluere ſordidari: aut auro vel gēmis vl̓cuiꝰ cūqꝫ t̓rene creature ſpecie polluiqd̓ iā celeſtis ornatꝰ ſplēdore refulgetIdem qͥd facit ī facie chr̄iana purpuriſſꝰ ⁊ ceruſa. qͦrū alterū rubore genarū labioꝝqꝫ mētit̉. alterū cādorē oriset colli: ignis iuuenū: fomenta libidinū: impudice mētis indicia: ⁊ īfra Ornatꝰ iſte nō dn̄i eſt: velamē iſtud ātixp̄i eſt Idē qͣ fiducia erigit ad celumvultꝰ qͦs ꝯditor nō agnoſcit ¶ Amb̓.q̄ vult audiri. īfra li. iiij. de ſimplicitate Cypanꝰ ī ep̄i. fugiāt caſte virgines ⁊ pudice: īceſtaꝝ cultꝰ: ⁊ habituꝫīpudicarū: lupanariū īſignia: ornamēta mētricū: hec deꝰ culpat: hec denotatSericū ⁊ purpurā indute: xp̄m īduēnō pn̄t: auro ⁊ margaritis ⁊ monilibus adornate: ornamenta cordis ⁊ pectoris ꝑdiderūt Idē parem ſe in omnibꝰ integritas virginea preſtet: nec
bonū cordis: corporis cultus infametQuid enī ornata virgo qͥd cōpta ꝓcedit qͣi maritū habeat aut q̄rat? Timeat potius placere ſi virgo eſt: nec periculū ſui appetat q̄ ad meliora et diuina matrimonia ſe ſeruat ¶ Ber. ī ep̄i.Filie babylonis qͣrū vere gloria ī cōfuſione: induūtur purpura ⁊ byſſo: etſubinde ꝯſcientia pānoſa iacet: fulgētmonilibꝰ et moribꝰ ſordent Idem inapolo. ex cordis theſauro ſine dubioꝓcedit quicquid foris apparet vitioſum. vanū enī cor vanitatis notaꝫ ingerit corpori ⁊ exterior ſuꝑfluitas interioris vanitatis indiciū eſt Molliaindumenta molliciē aī indicāt: nō tāttū curaret̉ corporis cultꝰ niſi priꝰ neglecta fuiſſꝫ mens inculta virtutibꝰ.Dulta sͣ. li. i. de monialibꝰ ⁊ ꝯiugatis¶ De ingratitudīe ¶ Ca xxi¶Rego. in regi. de imꝑatore mauricio: Ualde mihi durū videturvt ab eiꝰ ſeruitio milites ſuos ꝓhibeat qui ⁊ ei oīa tribuit: et dominari eūnō ſolū militibꝰ: ſed etiaꝫ ſacerdotibꝰꝯceſſit ¶ Io. chry. ſuꝑ mat. Omne bonū qd̓ nō ex amore ip̄iꝰ boni faciunthomines ingratū eſt āte deū ¶ Augde viduitate. multi habent multa dona et deū neſciendo a quo habent impia vanitate iactantur Nemo autemeſt donis dei beatus qui donanti extiterit ingratus ¶ Idem de penitentia Ingratus exiſtit qui plenꝰ virtutibus deum nō omnino timuit. Inhoc enim quiſqꝫ peccator fit culpabilior: quo eſt deo acceptior. Idem deſpiritu et littera Erit anima ingrataſi qd̓ illi ex deo ē ſibi tribuit p̄cipueqꝫ iuſticiaꝫ ¶ Bernar. ſuper qui habitat Cōfitenti humiliter ⁊ deuote gratias agenti non īmerito ampliora bn̄ficia promittuntur Nam qui fidelisinuenit̉ in modico iure cōſtituit̉ ſuꝑmulta. Sic̄ eꝯͣrio de accipiēdis. indi