¶ Tertia pars breuiloquij

ſolum qͣꝫtū ad originē. ipſa vero veleſt acta ſi ſequat̉ ad actuale. vel ē contracta ſi ſeqͣtur ad origīale. Si igiturꝓprie accipiat̉ malū ẜm ꝙ ē priuatioboni naturalis. et affectio inuoluntaria: et malū qͦd patimur. ſic non cōcidit cū malo culpe in idē licet ſit ānexuꝫ eidē Si vero accipias large: vt dicatur malū: qͦd patimur ſiue a nobisſiue aliūde. ſiue ī natura. ſiue ī volunttate. ſic concidūt in idē. ſꝫ nō ad idemvel ẜm idem: qꝛ qͦd ē in ſe culpa. dicit̉p̄cedentis culpe pena: vel culpa rōneactionis: pena dicit̉ eſſe rōne paſſiōiset ſic ptꝫ quo mō. ꝓ quanto et quarealiquid ſimul dicat̉ eſſe pctm̄ ⁊ penapeccati.Tapitulū xi.De origine pctōꝝ finalium q̄ ſuntin ſp̄mſanctumE pctīs aūt finalibus ſiue irIeremiſſibilibus cuiuſmōi ſuntpctā in ſpiſcm̄. hoc eſt tenendū ꝙ licet oē pctm̄ generaliter ſit cōtra deū trinū ⁊ vnū. appropriate tamēd̓r pctm̄ aliqͦd eē in prēm. aliqͦd in filium. aliqͦd in ſp̄mſcm̄ Hoc aūt peccatū in ſpiritūſcm̄ irremiſſibile d̓r ī hocſeculo et in futuro non qꝛ in hoc ſeculo nō poſſit dimitti. ſꝫ qꝛ raro dimittitur: aut vix in hoc ſeculo qͣꝫtū ad culpā. modicū aūt et quaſi nihil fiet remiſſio ſibi in futuro qͣꝫtum ad penamHuius aūt pctī ſex ſunt differētie ſeuſpēs .ſ. inuidia fraterne gratie: impugnatio veritatis agnite. deſperatio: p̄ſumptio: obſtinatio mentis: et īpnīa finalis Rō aūt ad intelligentiā predictoꝝ hec eſt. qꝛ cum pctm̄ dicat receſſūa primo pͥncipio trino ⁊ vno. oē pctm̄imaginem trinitatis deformat: ⁊ ip̄aꝫaīam fedat qͣꝫtum ad triplicē potētiā.ſcꝫ iraſcibilem rōnalem et concupiſcibilē: et a liº ar. procedit quod gerit inſe inſigne trinitatis .ſ. patris ratione

facultatis. filij rōne rationis: ſpūſſancti rōne volūtatis Licet aūt hec triaconcurrāt ſimul ad oēm culpā: q̄libettn̄ haꝝ ꝑ ſuum defectū pōt eſſe rō deordinandi alias. defectus aūt circa facultatē eſt impotētia. cōtra rōnem eſtignorātia circa volūtatē eſt malitia.Et hinc ē ꝙ cū quedā ſint pctā ex impotētia. q̄dā ex ignorātia: q̄dā ex malitia. et potentia attribuitur patri. ſapientia filio: et volūtas ſpūiſancto. ꝙquedā dicuntur eē in patrē: quedā infiliū: quedā in ſp̄mſanctū. Et qm̄ nihil magis eſt ī volūtate qͣꝫ ipſa volūtas: et voluntas ipſa ē origo peccati.nullū peccatū eſt adeo volūtariū etmere ſicut ē illud qd̓ ꝓuenit ex corruptione exn̄te in volūtate Cū enimdupliciter dicatur inuolūtariū .ſ. perviolentiā et per ignorantiā. pͥmū perde fc̄m potētie. ſcd̓m ꝑ de fc̄m ſcīe qn̄volūtas ſola corruptione ſua licꝫ poſſit reſiſtē: et ſciat hoc malū eſſe qd̓ eligerit. tūc d̓r peccare ex certa malicia.et tale peccatū mere ꝓcedit ex imꝓbitate voluntatis liberi arbitrij et directe impugnat grām ſpūſſcī. ꝑ quamſit remiſſio pctī. Et qꝛ mere ꝓcedit exlibertate arbitrij. iō nō hꝫ colorē excuſationis. ⁊ ꝓpterea modicū et quaſinihil dꝫ ei qui punit̉ de pena relaxari. Quia vere directe impugnat grāꝫſpūſſcī per quā fit remiſſio pctī. ideodicitur irremiſſibile: n̄ qꝛ nullo modopoſſit remitti. ſꝫ quia qͣꝫtuꝫ eſt in ſe directe eſt impugnatiuū medicamenti ⁊remedij per quod fieri habet remiſſiopctī. Et quoniā peccati remiſſio fit adeo ꝑ grām pnīalem intra eccleſiaſticam vnitatem. ideo differentie huiuspeccati accipiūtur ẜm qd̓ directe īpugnant illa tria Aut enim impugnantipſam grām penitentialem in ſe. Autin comparatione ad deum a quo dat̉.Aut in comꝑatione ad eccīaꝫ in qua