Cū ſuis reſpōſiōibus

I4

pānationis ꝑpetue etiā multi religioſorū.Nā cōit̓ cū hoīes cōueniūt declināt facilime ad loq̄ndū de abſentibꝰ/ ⁊ vtinā tā citod̓ eoꝝ bonis ſic̄ ꝓhdolor d̓ eoꝝ mal̓. Nōnūꝙͣ tn̄ aliqͥ loquūt̉ d̓ mala vita policiā regētiū ⁊ alioꝝ ſeculariūt vt aiūt ītētōe n̄ mala. ¶ Pro rn̄ſiōe itaqꝫ ſciendū ꝙ actō moralis libera accipit vel vituperiū vel laudē ⁊ pctm̄ ex ſuis circūſtātijs. ⁊ ſpāl̓r ex circūſtātia finis. Inquirēdū eſt igit̉ ad quēfinē d̓r malū d̓ abn̄tibꝰ. ⁊ occurrt ſex finesgnaͣles. Qn̄qꝫ hoc fit ad deſtructionē pn̄ti.um ⁊ id audiētiū vt caueāt ſil̓ia face̓. Qn̄qꝫ fit ad pn̄tiū cautelā ne .ſ. ex ignorātia decipiant̉ ꝑ malaꝫ alioꝝ ſocietatē qͦs p̄ſumūtbonos. Qn̄qꝫ et fit ad vtilitatē abſentiū vtvicꝫ pn̄tes eis referāt ꝓ ip̄oꝝ correctione ⁊emēdatōe. Qn̄qꝫ fit ex quadā cōpaſſione amicabili. vt .ſ. ſeip̄m ⁊ audiētes referēs ꝓuocet ad orandū inſtātiꝰ ꝓ alioꝝ pctīs ⁊ eorū cōuerſiōe Qn̄qꝫ ēt fit ex ſola curioſitate⁊ aſſueta loqͣcitate ⁊ qͣdā libidīe loq̄ndi d̓alijs. Qn̄qꝫ aūt ſit ex odio vel inuidia acꝓ diminutione fame aliene ⁊ ex animi indignatione.Sit ergo prima ꝯcluſio. ¶ Primis quatuor modis pōt eē nōſolū licitū/ īmo ⁊ meritoriū r̄ferre mala abſentiū. dūmō tn̄ nō intēdebat̉ pͥncipaliteraliꝰ finis ꝙͣ aliqͥs p̄notatoꝝ qͣttuor. Et ſi n̄miſceat̉ alia intētio fermentata ⁊ ſibip̄i mētiens. atqꝫ duꝫ bn̄ ꝓuideat̉ ne ſint falſa q̄dicunt̉. aut in malo vltra quā in ſe ſt̄ ꝑ referentē ampliata. aut forſan ſiniſtre interp̄tata. ac etiā ꝙ nō plus noceat talis locutioabſentibꝰ ⁊ eoꝝ fame ꝙͣ ꝓſit pn̄tibus ⁊ eoꝝedificationi. Qm̄ ꝓ ꝑuo bono cōſequēdonō eſt magnū malū cōmittendū.Subiungamus etiāſecundam concluſionem.Secunda concluſio.¶ Male loqui etiam de abſentibus ad ſolum ſatiſfaciendum proprie loquacitati ⁊libidini loquendi de alijs qui eſt quītusmodus ſeu finis inter predictos. etiaꝫ ſi ſitpro ſola deductione temporis ⁊ quaſi proſolatio vt ſic tempus ſine tedio tranſeat/

vix aūt nunꝙͣ excuſatur a peccato ⁊ ſepiuſtranſit in mortale peccatum. Tale em̄ verbum non ſolum ocioſuꝫ (de quo iuxta terribilem veritatis comminationem ſūmusreddituri rationem) ſed et communiter ēpernicioſum et multipliciter nociuū. Nāhabemus ex tali verbo occaſionem et rationem magne damnificationis aliorum inſua fama Etiam per hoc eadunt ſepiſſimetam loquentes ꝙͣ audientes. vel in indignationem contra eos de quibus fuit oblocutio vel in falſam teſtificationem propriam tam cordis ꝙͣ oris. dum videlicet cogitatio interior penſans coram ſe poſita aliena mala. et ſua propria quandoqꝫ ſimiliaaut maiora/ palpans tumet et innatur dīcendo. Gratias tibi ago domine deus qd̓non ſum ego talis qualis iſte de quo tanta mala referuntur. Et ſic miſer cadit in foueam quam fecit et cū illo euangelico phariſeo falſe iuſto fit peccator/ quem ipſe iudicat ſi non deterior ei tamen propter ſuaꝫſuperbiam ſimilis. quia etiam peccator vealius. et ſi alio modo. Et hoc phariſaicuꝫvicium tam in loquendo quā in audiēdoconcipitur facilime. et ſit ſalteꝫ affectu. etiam ſi ratio videat̉ iudicare aliter. et id oremanifeſtare minime attemptet.Siquis auteꝫ queretſignum quomodo ſciet. quando ex bo­ Cno fine loquatur aūt malo. d̓ malis ꝓxi.mi? Rn̄detur ꝙ dū loquit̉ aliquis ad bonum iſtius cuius mala cōmemorat. vtputa vt in ſe ⁊ audientibus ꝓuocet mentemadorandum ꝓ talis emendatione/ neceſſarium eſt vt ſentiat tunc in ſe quandā ad eūdem de quo fit ſermo compaſſionem piādulcemqꝫ miſericordem ⁊ charitatiuū affectum. Et etiaꝫ requiritur vt non nimislongum texat ſermonem de tam mala materia et deſpieabili. Sicut pia mater nō delectatur in narrando longe mala filij ſui.nec etiam dicit illa niſi ex neceſſitate. vtputa ip̄i medico aut illis qui eius ſaluti poterunt prodeſſe ⁊ maluꝫ adiacens auertere.Sic itaqꝫ narrando ſuſpirat alte. triſtaturdolet. ⁊ abbreuiat ſermonē ꝙͣtuꝫ p̄ualet etꝙͣtū videt̉ ſuffice̓ ad on̄ſione infirmitatisq̄ ſibi tāte triſticie cā exiſtit. ¶ Sꝫ dum qͥs

C