Druckschrift 
Secunda pars (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De abſolutione

Secus aūt eſt dicūt iuriſte/ de abſolutionede excōicationibus/ etiam de oblitis/ quianō oportet ab illis iterū abſolui dū habēspoteſtatē generalē vt papa vel legatus ⁊cͣ.abſoluit generaliter ab om̄ibus ſententijsquod eſt tutū petere ⁊ habere. Addaturad p̄miſſa ꝙ poteſtas p̄latoꝝ in dando indulgentias nō eſt niſi quedā poteſtas diſpēſationis que debet eē rationalis ⁊ ad edificationē ⁊ ideo ſi dent ſine cauſa ratōnabilihas vel illas indulgētias vtpote ꝓ ſolo intuitu fauoris humani/ vel alio tali modonō oportet ꝙ indulgētie tantū valeant ꝙͣtum ſonāt. Propterea fatue ſunt ⁊ ſuperſtitioſe quedā intitulatōnes de indulgentijsxx. mille annoꝝ vel tali mō qui dixerit qͥnqꝫ pater noſter/ ante talē īmaginē ⁊cͣ. Et eētper p̄latos ꝓuidendū. qꝛ cedit hoc in ꝯtemptum ⁊ irriſionem indulgentiaꝝ nec continet veritatē. Unde plena indulgētia vix folebat dari/ ꝓ paſſagio terre ſancte. Conſtattn̄ ꝙ factū ꝓ quo ſunt indulgētie/ magꝭ priuilegiatū eſt/ ꝙͣ aliud ceteris paribꝰ. Addat̉ p̄terea ꝙ forma dādi indulgētias ſepevaria eſt. qn̄qꝫ em̄ dat̉ ſub ceteris conditionibus vt ſi ſint ꝯfeſſi ⁊ contriti/ ⁊ ſi dederītmanus adiutrices. qn̄qꝫ dat̉ exiſtētibus ingratia. vel infra mēſem habuerint gratiamitaqꝫ tūc dum habent gratiā recipiunt gratiam ſine alio actu cōfeſſionis. vel ſacramētalis abſolutionis. Unde dare indulgentias nō eſt ꝓprie abſoluere a peccatis ſed eſtde penitētia debita relaxare vel in toto velin ꝑte. Et ita patet ꝙ nō requirit̉/ certa forma verboꝝ/ ſicut in ſacramento ſed ſufficitexplicare ẜm intētionē pape dantis. ꝙ dāt̉tali tales indulgētie.Queris vlteriusUtrū abſolutio a pena ⁊ culpa ꝓ articulomortis ſemel in vita poſſit dari illi qͥ nō eſttūc mortuꝰ. Rn̄deo circa hoc neceſſariuꝫ ēcognoſcere qͥd ⁊ qūo papa intēdit dādo indulgētias iuxta illud ꝙ vltīo addebat̉ ī ſolutōe alteriꝰ dubitatōis. qꝛ ſi intēdit ꝙ ſolūmō valeāt indulgētie ꝓ illo qͥ moriturꝰ ē ⁊ꝓ hora qͣ ē moriturꝰ tūc ꝙͣtūcūqꝫ det̉ īdulgētia a ſacerdote illa nō hꝫ effectū niſi ꝓ hora mortis. Un̄ ⁊ ſi ille poſtmodū moriat̉ īpctō mortali effectꝰ indulgētie impedit̉ Si

aūt moriat̉ in gr̄a forte tūc pͥma indulgētiaſortiet̉ effectū etiā ſi ſacerdos defuerit dāsiſtas indulgētias. Addit̉ forte qꝛ neſcit̉ hicſatis intētio pape ꝯferētꝭ. Un̄ ꝙͣuis ſacr̄mextreme vnctōis nō debeat dari niſi in articulo mortis tn̄ ſi ille ſuſcipiēs nō moriat̉ ꝓtūc nihilominꝰ erit vere inūctus ſacramētalit̓. ⁊ inde in altera vice articuli mortis poterit īnūgi. nō em̄ dicit̉ articulꝰ mortis. qꝛper illū vel in illo hō moriat̉ ſed qꝛ ẜm ꝓbabilē ꝯiecturā hūanā/ nō ē in dubio mortis / ⁊ ita nō oꝑtet expectare horam extremiſuſpirij. Eſt igit̉ tutū cōſiliū in datōne huiuſmodi indulgētiaꝝ a pena ⁊ a culpa ꝓ articulo mortis/ ꝙ in qͦlibet tali articulo prout exp̄ſſuꝫ eſt. petat infirmus ſibi dari īdulgentiā talē ẜm pape intētionē ⁊ ꝙ cōferensſic dirigat intētionē ſuā. ⁊ dicat verbis quibus valet poſtꝙͣ abſoluerit eū ſacramētaliter. mō debito tā ab excōicatōibꝰ ꝙͣ a peccatis. do tibi plenā indulgētiā de pctīs tuis.habēdo vt dictū ē. intētionē ad gr̄aꝫ a papa exp̄ſſaꝫ/ ſiue explicet̉ ſiue nō illa intētio.Olterius ad illudLꝙ queſiſti ſi verſus ille: dirupiſti dn̄e vincūla mea ⁊cͣ. dictus ſemel vel ter in morte habeat efficaciā qualē quidā ponunt ⁊ imponūt Aug. dixiſſe? Rn̄deo ꝓ regula circatalia q̄ ſunt innumerabilia ꝙ nūꝙͣ attribuenda ē aliqua v̓tus ſuꝑnaturalis/ talibꝰ rebusquibuſcūqꝫ. niſi hoc trahi poſſit ex ſcriptura ſacra. vel reuelatōe diuīa ⁊ oppoſitū credere/ habet quādā ſpeciē ſuꝑſtitōnis/ plus.vel minus. ẜm naturam operis vel aſſertionis. Nō oꝑtet tn̄ ꝙ ſꝑ ſit pctm̄ mortaleīmo habet ſepe excuſatōneꝫ licet apud ſimplices ⁊ pios qui nō ponūt ſpeꝫ in talibusniſi ex v̓tute diuina/ quā reputant deū talibus rebꝰ indidiſſe ac pinde ſubleuāt ſpemſuā. ⁊ imaginatōeꝫ habēt fortiore. ꝙͣuis inſtruēdi eēt crebriꝰ. tā ꝑ ẜmōes ꝙͣ aliūde vſſpem ſuā potiꝰ figerēt in auxilio dei/ ⁊ ſctōꝝīmediate. ꝙͣ talia adinuēta quererent. Nihilominꝰ cōdeſcēdendū ē qn̄qꝫ fragilitati ⁊debili deuotōi hominū. ⁊ pauce fidei/ qͥ nequeūt ſicferri in deū immediate. Et ex hocpn̄t excuſari nouenarie q̄ fiunt cū certis obferuātijs qͣs credunt ſimplices eē neceſſarias ⁊ ꝙ alioqͥn nihil valeret qͥcqͥd ageret. 5