Compendium theologie

greſſor. Hoc tn̄ noͣ intelligat̉ de eo qui excauſa cōfeſſionem differt. vt .ſ. habeat confeſſorē diſcretiorē. vel alia vtili cā dūmododiligentiā apponat vt habeat.De tercia ꝑte penitētie .ſ. ſatiſfactione.Eſatiſfactōe breuiter dicēdumeſt. Et pͥmo quid ſit. Que eiusdꝑtes. An neceſſe ſit ipſaꝫ fieri incharitate.Quid ſit ſatiſfactio inſpeciali.Iffinit̉ autē ſic ſatiſfactio ẜm 7ꝯGregoriū a mgr̄o in. iiij. li. ſnīarum. Satiſfacere eſt cauſas peccatorū excidere. ⁊ earū ſuggeſtionibus aditum nō indulgere. Et vocat cauſas peccati occaſiones alliciētes ad peccandum. Quarū quedā ꝓpinque ſūt peccatoEt he ſunt in noſtra ptate vt eas poſſumꝰamouere vel excidere. Uerbi gratiā. Lenaſplendida/ cā ꝓpinqua eſt luxurie. vt Hiere. .vj. Saturaui eos ⁊ mechati ſūt. Et hāccām ſeu occaſionē poſſumus amouere etexcidere. Sunt ⁊ alie cauſe ſeu occaſionespeccati/ remotiores. q̄ in nr̄a ptāte nō ſūtvtputa oblatio talis cene. vel alicuius reidelectabilis oculis cordis noſtri vel ſuggeſtio dyabolica de tali ſplēdida cena. Noneſt em̄ in nr̄a ptāte arcere dyabolum. quintalia oculis mentis noſtre offerat. Occaſiones ergo peccatorū ꝓpinquas debemusexcidere. qꝛ in noſtra ptāte ſunt. Sed occaſionibus peccatorum remotioribus ſi veniant a ꝑte dyaboli. vel carnis vel mundi.nō debemus cōſentiēdo aditum indulgere. eo ꝙ in noſtra ptāte ſit eas non recipere.¶ Aliter auteꝫ diffinit̉ ſic. Satiſfactio eſtdamni / vel iniurie illate recōpenſatio ẜmiudicium ⁊ ordinē iuris.Quot ⁊ que ſint partes ſatiſfactionis.Atiſfactionis aūt ponunt̉ tresꝑtes .ſ. or̄o. elemoſyna. ieiuniū.Que generaliora ſunt in ſatiſfactiōe cuiuſlibet. Cum em̄ quispeccat delinquit in deum. ⁊ cōtra hoc ſpe

cialiter ſatiſfacit or̄o. Item delinquit in ecleſiā hoc eſt in ꝓximum. ⁊ contra hoc ſpecialiter ſatiſfacit elemoſyna. Item delinquit in ſeip̄m. ⁊ contra hoc ſpāliter facit ieiuniū. De quibus illud dr̄. Bona eſt oratio cum ieiunio ⁊ elemoſyna.An neceſſe ſit confeſſionem ⁊ ſatiſfactionē fieri in charitate.Itimo querit̉ cā breuitatis devcōfeſſione ⁊ ſatiſfactione ſil̓ vtrūneceſſe ſit ꝙ fiat in charitate. Etan qui confitet̉ ⁊ ſatiſfacit extracharitatem teneat̉ iterum cōfiteri. ⁊ iteruꝫſatiſfacere? ¶ Et dicūt hic plures ꝙ vtrūqꝫ debꝫ fieri in charitate. Et repeti ſi fiat extra charitatem. ¶ Alij circa vtrūqꝫ diſtinguunt. Et primo de confeſſione dicunt ꝙoportet ꝙ fiat in charitate. ex quodā tn̄ cōſequenti. ita ꝙ oportet ꝙ fiat illud qd̓ ſtatutum eſt ab eccleſia. Et oportet etiam ꝙdum ſit ꝙ charitas habeatur. qꝛ ſemꝑ ſiueconfiteamur ſiue nō nos tenemur haberecharitateꝫ. Et ſic vt tactū eſt nos tenemurex quodā conſequēti confiteri in charitateSed ſi fiat extra charitateꝫ nō oꝑtet (vt dicunt) eam repetere. ſed ſolū ſatiſfacere ⁊ cōfiteri ꝙ cōfitēdo prius ficti fuerimus .i. extra charitatem. dum tn̄ idē ſit prior ⁊ poſterior confeſſor ⁊ memoriā habeat peccatoꝝconfitentis. Alioquin oporteret repetere.qꝛ integra debet eſſe confeſſio. Et iſti dictiſui ponunt rōnem ꝙ .ſ. ad hec duo .ſ. confiteri ⁊ charitatē habere/ tenemur diuiſim.Nam ꝓpter ſtatutū eccleſie tenemur cōfiteri ſiue habeamus charitatē ſiue non. Etſil̓r tenemur habere charitatem ſiue confiteamur ſiue nō. Et ideo p̄t vnū ſolui ſinealio. Ut gratia exempli. Si teneor ire adeccleſiā. ⁊ cum hoc teneor tota die eſſe capatus in eccleſia. Si vado ad eccleſiā ſine capa non optet me iterato ire ad eccleſiā. ſedſolum ſatiſfacere de eo ꝙ non fui tota diein eccleſia capatus. Conſil̓ter in propoſito¶ De ſatiſfactione aūt dicunt ꝙ in ſatiſfactione duo ſunt cōſiderāda .ſ. ipſa ſolutiodebiti. ⁊ ipſe modus ſoluendi. ita vt ꝑ datum ſiue factum fiat ſolutio debiti. ⁊ ꝑ mōdum ſoluendi placeat ſolutio. Si aūt peraliquem fiat extra charitatē ſolutio debiti