De articulis fidei
2h
Expoſitio tercij articuli fidei.Ercius articulus pͥncipalis U⁊ ſecūdus eoꝝ qͥ ꝑtinēt ad filiuꝫtqͥ determīat vtraqꝫ eiꝰ natiuitate .ſ. in vtero ⁊ ex vtero. ⁊ eſt iſte.Qui cōceptus ē de ſpūſctō natꝰ ex Mariav̓gine. ¶ Hic gͦ. qͥ ſcꝫ xp̄c ꝯceptus ē de ſpūſctō .i. oꝑatōe ſpūſſancti. vno etem̄ eodeqꝫmomēto/ ſegregata fuit illa caro aſſumptaa reliqͣ came v̓ginis/ oꝑatōe ſpūſſctī. ⁊ aīata aīa rōnali. ⁊ deitas eis vnita. Un̄ nō eſtputādū ꝙ ſit ꝯceptus d̓ ſpūſctō ſicut ꝓlesd̓ ſemīe pat̓no ꝯcipit̉. qꝛ ſic tranſiſſet ſpūſſctūs oīno: mutatuſqꝫ fuiſſꝫ ī carnē. ſic̄ pat̓nū ſemē trāſit ī carne ꝓlis amittens ꝓpriāſpeciē qd̓ ē etiā ſolo cogitatū abhorrediſſimū. Un̄ lyde nō denotat circūſtātiā cauſe materialis/ ſed potius cauſe efficientis.Quāuis em̄ incarnatio filij dei/ ſit opꝰ totius trinitatis/ qꝛ qd̓ oꝑat̉ vna ꝑſona/ operant̉ oēs (eo ꝙ indiuiſa ſunt trinitatꝭ) ip̄atn̄ gratia/ mediante qua natura humanavnit̉ diuine eſt donū appropriatū ſpirituiſancto/ qꝛ hec gratia appropriate ꝓcedit acharitate ſeu a benignitate dei/ q̄ ſpūiſāctoappropriat̉. Nō em̄ deus inquātū potēsvel inquātū fapiēs: ſꝫ inquātū bonꝰ ⁊ benignus nr̄am redemptōne oꝑatus ē ꝑ incarnationē filij dei. ¶ Dicit̉ igit̉. qͥ ꝯceptus ēde ſpūſancto. nō naturalit̓. ſꝫ oꝑatiōe ſpūſſancti ⁊ qͣſi ẜm appropriationē cauſe efficientis. In qͦ v̓bo tāgit̉ natiuitas eiꝰ in vtero .ſ. qͣ natꝰ ē de pr̄e veniēs. nec tn̄ recedēs.De qͣ Matth̓. .j. Qd̓ in ea natū eſt/ de ſpūſancto ē. Glo. natū .i. ꝯceptū ē. ¶ Diciturpoſtea. Natus ex Maria v̓gine .ſ. natiuitate ex vtero. De qua Luc̄. ij. Et peꝑit filiūſuū primogenitū ⁊cͣ. ¶ Pͣer hoc aūt ꝙ aitqui cōceptus eſt de ſpūſancto .i. operatiōeſpūſſancti ⁊ nō operatiōe virili deſtruiturhereſis hebeonitarū. qui aſſerunt chriſtuꝫex Maria ⁊ Iofeph nuptiali coitu eē conceptum. ¶ Per hoc etiā qd̓ ſubdit: natusex Maria virgine. vt ſcꝫ de vera matre dequa materiā corꝑis aſſumpſit/ deſtruit̉ error valenrinianoꝝ dicētiū de v̓gīe chriſtūnihil corꝑis aſſumpſiſſe. ſed ꝑ ea quaſi perſiſtulam tranſiſſe.
Expoſitio quarti articuli fidei.Uartus articulus pͥncipaliſ Q⁊ tercius eoꝝ qͥ ꝑtinēt ad filiumq⁊ qͥdē deſcribit paſſiōis eius ſacramnētū ẜm oīa q̄ circūſtāt mor3tem eius. vt ē flagellatio. crucifixio. ſepultura ⁊ hmōi. ⁊ e iſte. Paſſus ſub poncio pr̄lato: crucifixus mortuus ⁊ ſepultꝰ. ¶ Quiſupple xp̄c paſſus ē ſub pilato .i. ſub poteſtate pilati. Pilato dicto poncio ſcꝫ generequaſi dicat nō rhomano. qd̓ forte. dicit addifferētiā alicuius alterius pilati. ¶ Crucifixus in quo diſtinguit paſſione ſuam apaſſiōe alioꝝ qͥ ſuſpendūt̉ in patibulo. Ꝙꝛẜm Iſid̓. patibulū ꝓprie dr̄ vbi hō ſuffocat̉ ⁊ ſtatim morit̉. Crux v̓o vbi diu tortꝰtandē lāguēti morte morit̉. vbi mors grauior ⁊ ꝓductiorē. Tn̄ multotiēs vnū proalio ponit̉. ¶ Sequit̉ mortuus vera morte. ꝑ diſſolutionē ſcꝫ aīe a corꝑe. diuinitastn̄ ſemꝑ ꝯiūcta māſit vtrobiqꝫ. Un̄ augꝰ.ſuꝑ Ioh̓. Uerbū diuinū exquo hominē.id eſt carnē ⁊ animā ſuſcepit/ nūꝙͣ depoſuit. Mors gͦ ad tp̄us carne ⁊ aīam ſeꝑauitneutꝝ tn̄ a verbo. ¶ Et ſepultus. nō tamēvt alij corruptus ⁊ incineratus. Un̄ in psͣ.Nō dabis ſanctū tuū videre corruptionē.¶ Per hoc autē ꝙ dicit. paſſus crucifixusmortuus/ oſtendit verā carnē vtpote ſenſibilē ⁊ paſſibilē habuiſſe. In quo elidit̉ error apollinariſtaꝝ. qͥ dicunt eū ſenſu et carne ſenſibili caruiſſe. cū tn̄ veriſſimā carneꝫhabuerit. ⁊ optime cōplexionatā. ⁊ iō maxime paſſibile. Nec abſorpta fuit illa paſſio ꝑ vnionē deītatis. qꝛ in illa vnione (vtdicit Damaſcenus) ẜuata fuit vtriuſqꝫ nature ꝓprietas. Nā qd̓ paſſibile/ māſit paſſibile ſicut humanitas. et qd̓ impaſſibilemāſit impaſſibile ſicut d̓initas. Quinīmoincomꝑabilit̓ penā grauiorē ſuſtinuit. ꝙͣpoſſet purus hō ſuſtinere. eo ꝙ p̄bebat eiilla vnio robur ⁊ vires ad ſuſfinendā tamamarā paſſionē in qua purus hō qͥ eiuſdēteneritudinis eēt (vt dicunt) in initio paſſionis defeciſſet. Deſtruit̉ in hoc etiā errorilloꝝ qͥ dicunt carnē illā in naturā deitatistranſiſſe. ⁊ iō impaſſibilē fuiſſe. Quos ꝯfutat Hiero. in epl̓a ad Damaſū papā.