ꝑſona .ſ. filij ⁊ non pr̄is nec ſpūſſancti. ⁊ ex hͦ ſuppontt̉pl̓alitas ꝑſonaꝝ ī diuīs qd̓ fortiſſime negat̉ a iudeis. Etiō ad ꝓbandū qd̓ in q̄ſtione ponit̉ ꝑ ſcripturā a iudeisreceptā. iſta tria ſunt ꝑ ordinē declarāda ex eadē ſcript̉aPrimū eſt ꝙ ī vnitate diuīe eſſentie eſt pl̓alitas ꝑſonaꝝ ſiue ſuppoſitoꝝ. Scd̓m eſt ꝙ ī ꝑſona filij naturahūana ⁊ diuīa ſūt vnite ita ꝙ ip̄e ē verꝰ deꝰ ⁊ verus hō.Tertiū eſt ꝙ hͦ factū eſt d̓ p̄terito ⁊ ſi expectandū d̓ futuro. ſicut expectāt iudei. ⁊ in hͦ ſunt valde decepti.Ad declaratōnē primi primo induco argumētū mgr̄iſentē. diſt. ij. primi libri. qͥ ꝓbat pl̓alitatē ꝑſonaꝝ ī diuinis per illua qd̓ ſcribit̉ in principio Gen̄. In principiocreauit deꝰ celū ⁊ terrā ⁊c̓. hebraica ꝟitas ſic habet. Inprincipio creauit heloīm celū ⁊ terrā ⁊c̄. Heloym eſt nōmē pl̓ale huiꝰ noīs hel vel helon qd̓ ſignificat deū inſingulari. ⁊ hͦ ſatꝭ ptꝫ ſciētibꝰ ꝓprierates idiomatꝭ hebraici. ꝑ hͦ aūt ꝙ nomē pl̓ale diuinū piungit̉ cū ꝟbo ſingularis numeri cū d̓r. Creauit heloym. ac ſi diceret. Creauit dij. oſ̄dit̉ igit̉ in ſcriptuta ꝙ ī deo eſt aliqͣ pl̓alitas īvnitate eſſente. qꝛ talis modꝰ loq̄ndi ſepe ī veteri teſtamento inuenit̉ d̓ deo ⁊ d̓ nll̓o alio. Ex qͦ patet ꝙ aliquapl̓alitas ī vnitate diuīe eſſentie eſt q̄ inſll̓a alia inuenit̉ natura. ⁊ hec eſt pluralitas ꝑſonaꝝ in vna ſimplicieſſentia q̄ in p̄dicto mō leq̄ndi deſignat̉ ꝑ verbū ſingulatis numeri ꝯiunctū nomini pl̓ali. Sed ad hͦ rn̄dentdicentes. ꝙ hͦ nomē heloym indifferēter accipit̉ in pl̓ali ⁊ ſingulari. ⁊ qn̄ d̓r d̓ deo vero. ſemꝑ accipit ꝓ ſingulari. ⁊ ſic eſt ī ꝓpoſito qn̄ d̓r. In principio creauit heloymcelū ⁊ terrā .i. deꝰ. Sꝫ ꝯtra hāc ſolutionē arguo ex textu ſacre ſcripture ꝙ hͦ nomē heloym ⁊ alia noīa diuinadicunt̉ freq̄ntet d̓ deo vero ī pl̓ale qd̓ patet manifeſtꝭ. qꝛꝯiungit̉ cū adiectiuis pluralibꝰ ⁊ ꝟbis pluralis numeriExemplū d̓ adiectiuis Ioſue vlti. Non poteritꝭ ſeruiredn̄o qꝛ dn̄s ſanctꝰ ip̄e. ꝟitas hebraica ſic habet. Nō poteritis ẜuite dn̄o qꝛ heloym ſancti ip̄e. Itē Hiete. xx. ij.Peruertiſtꝭ ꝟba dei viuētis dn̄i exercituū dei vr̄i tetragrāmaton. ⁊ nota ꝙ ibi ponit̉ nomē dei tetragrāmatonqꝛ veritas hebraica ſic habet. Peruertiſtis ꝟba her yymviuentiū dn̄i exercituum dei vr̄i. Et nota ꝙͦ ibi pot nomen dn̄i tetragrāmaton dei vt̓i. cū d̓r in autoritate premiſſa. Dni exercituū. vbi habemꝰ nomē dn̄i. in hebrauico ponit̉ nomē dn̄i tet agrāmaton. qd̓ ſignificat diuinnaturā ẜm ſuas ꝓprietates intrinſecas abſqꝫ r̄ſpectu abextra vt magꝭ parebit infra. ⁊ ſic patet ꝙ ī int̓r inſecis diuinitatꝭ eſt aliqͣ pl̓alitas ꝑ pluralitatē īmediate p̄cedētē cū d̓r in autoritate. Peruertiſtis ꝟba heloym laijm.i. deoꝝ viuentiū. ⁊ ꝯiungit̉ iſta pluralitas nomini dei tetragrāmatō tn̄ īmediate ſubdit. Dn̄s exercituū ⁊c̄. ī ſingulari. ⁊ ſic ꝑ hͦ patet ꝙ in vnitate diuīe eſſentie eſt alipl̓alitas cū ſumma ſimplicitate q̄ nō eſt ī alijs. qꝛ ſemꝑvbi ſcriptura ponit aliqͥd ſignificās pluralitatē ꝑſonaꝝibi deinde ponit qd̓ on̄dit eſſentie vnitatē vt ꝑ autoritatē p̄dictā patet vt. jͣ. ſubſeq̄nterꝭ patebit. Itē Eſa. liiij.Dn̄abit̉ tui qͥ te fecit dn̄s exercituū nomen eiꝰ. hebraicaꝟ tas ſic habet. Oſiatores tui facioris tui dn̄s exercituūnomē eiꝰ. In hac autoritate vbi ponit̉. dn̄s exercituumnomē eiꝰ. ponit̉ nomē dn̄i tetragrāmaton. Et iō ex hacautoritate p̄t argui ſic̄ ex p̄cedēti. ſil̓r hoc nomē heloymfreq̄nter ꝯiungit cū v̓bo pluraliſ numēti. ꝟbi gr̄a. ij. Re.vij. d̓r. Que eſt aūt gēs vt ppl̓s tuꝰ iſrl̓ in terra ꝓpt̓ quāiuit de vt redimeret eā ſibi in ppl̓m ⁊c̄. bebraica vitasſic habet. Quis ē vt ppl̓s tuꝰ iſrl̓ gens vna in terra ꝓpiquā iuerūt helorm ad redimendū ſibi ppl̓m. Itē Eccl̓i.ij. Quis ē hō inquā vt poſſit ſeqͥ regē factorē ſuū. hebrarca ꝟitas ſic habet. Quis ē hō vt intret poſt regē qͥ iā fecerūt eū. Patet igit̉ ex p̄dictis ꝙ p̄dicta eualio eſt falſa
qꝛ nomē helorm dictū d̓ deo vero accipit̉ freq̄nter in ſacta ſcriptura ī pl̓ali. vt ptzex autoritatibꝰ p̄dictis q̄ nonpūt ītelligi ad lr̄aꝫ niſi d̓ deo vero. ꝓpt̓ qd̓ alij ſoluerūtal̓r alibi .ſ. in glo. ſuꝑ illud Eccl̓i. qd̓ dictū ē. Quis ē hōvt intret poſt rege̓ qͥ iā fecerūt eū. glo. hebraiea. S q̄rat̉qͥ fecerūt eū .ſ. hoīem p̄t dici deꝰ ſctūs ⁊ dn̄s ꝯſilij ſui. etꝯſilt rn̄det̉ in glo. ſuꝑ psͣ. xlix. Qui factꝰ eſt ab aſaph dedeoꝝ dn̄s locutꝰ eſt ⁊c̄. In hebraico ſunt tria noīa diuīa.ſ. hel. heloym. ⁊ nomē dn̄i terragrāma: on̄ loco huiꝰ habemꝰ hͦ nomē dn̄s. Querit ibi gloſator qͣre aſaphter nominauit deū ī principio huiꝰ pſalmi Rn̄dit vt on̄dererꝙ deꝰ in tribꝰ ꝓprictatibꝰ creauit ſeculū. ſi ꝯſid erentuiſte rn̄ſiones duo ſunt veriſſime. Prima em̄ que dicit ꝙdeꝰ ⁊ ⁊ ſis ꝯſilij ſui federūt hoīeꝫ. ⁊ ꝓpter hͦ dicit̉ in pl̓ali. Eccl̓i. ij. Quis ē hō vt intret poſt regē qͥ iā fecerūt euꝫqꝛ dn̄s accipit̉ hic ꝓ patre. dſis ꝯſilij ſui ꝓprie dicit̉ filiꝰqͥ eſt verbū mentꝭ paterne. ⁊ ſpūſſctūs amor ex ip̄is ꝓcedens. Sil̓r ſcd̓a rn̄ſio q̄ dicit ꝙ aſaphter noīauit deū.qꝛ deꝰ in tribꝰ ꝓprietatibꝰ creauit mundū eſt veriſſima.qꝛ tres ſunt ꝓprietates in diuinis .ſ. paternitas. filiatio⁊ ſpiratio. qͥ ſunt ꝓprietates ꝯſtituētes. Et creatꝰ mūdꝰeſt in tribꝰ ꝓprietatibꝰ iſtis qm̄ indiuiſa ſunt oꝑa trinitatis. Pater etiā ex iſtis ꝙ nō eſt ꝯtra intentionē hebraicoꝝ doctoꝝ ariqͦꝝ ꝙ aliqͣ pl̓alitas ponat̉ in deo ſeu in diuinis. dū tn̄ ſetuet̉ vnitas deitatꝭ quā vnitatē catholiciveriſſime ꝯfitent̉. Hāc igit̉ vltimā rn̄ſionē q̄ vt viſaꝫ eſtꝯtinet veritatē. poſteriores iudei deprauāt dicentes. ꝙdiuīa ſapiētia. bonitas ⁊ potēcia ſunt iſte tres ꝓprietates in quibꝰ deꝰ creauit mundū ⁊ oīa fecit. ⁊ ideo in prīcipio Gen̄. dicit̉. In principio creauit heloym. in plurali ad denotandū iſtas tres ꝓprietates ſiue attributa indeo ī qͥbꝰ oīa oꝑat̉. Et eo mō exponūt autoritates aliasSꝫ iſta rn̄ſio nō eſt rōnabilis. Primo qꝛ ſic̄ deꝰ oꝑat̉ꝑ potentiā. ſapientiā. ⁊ amore. ita artifex creatꝰ oꝑat̉ perartē ſuā. ſic ut ꝑ regulā directiuā ⁊ ꝑ potentiā traſmutādi materiā. ⁊ ꝑ lucri amorē ſicut ꝓpter finē. Si igit̉ ꝓpt̓p̄dicta .ſ. ꝓpter potentiā. ſapientiā. ⁊ bonitatē diuinamnomē dn̄i ponit̉ in plurali quādo oꝑat̉. eadē rōne ⁊ maiori debet ſcriptura ſic loqͥ d̓ artifice creato operationēip̄iꝰ ex primēdo qd̓ nō inuenit̉. ⁊ talis modꝰ loquēdi ī ſacra ſcriptura de deo freq̄nter habet̉. Et ꝯfirmat̉ ratio. qpotentia ſepiētia ⁊ amor plus differūt in artifice creatoqͣꝫ in deo. qꝛ differūt .ſ. re abſoluta. qd̓ nō p̄t eſſe in deo.ergo modꝰ loquēdi in pl̓ali magis cōperit in exp̄ſſioneoperatoris creati artificis qͣꝫ ip̄ius dei. Itē arguit̉ ſic.Intentio moyſi erat inducere populū ad cultū vniꝰ dei⁊ ip̄m ab ydolatria reuocare. ad quā ille populꝰ erat ꝓnꝰvt patet ex toto diſcurſu veterꝭ teſtamēti. Cū igitur permodū p̄dictū loquēdi in plurali poſſit haberi aliqͦ occaſio cogitandi abſolutā pluralitate in diuinis nō eſt veriſimile ꝙ moyſes cognoſcēs pronitatē populi ad idolatriā vſus fuiſſet tali vocabulo vel modo loq̄ndi ⁊ in ſeripturis reliqͥſſet niſi ꝑ hoc ſubtiliter ſapientibꝰ indicarevoluiſſet ꝙ cū vnitate ſimplicis eſſentie in deo ſtat pluralitas ꝑſonaꝝ. aliter em̄ ſuꝰ modꝰ loq̄ndi eſſꝫ ꝯͣrius ſueintentōi. Eſt aūt ſciendū ꝙ in hebraico myſteria abſcondita ⁊ ſolū ſapientibꝰ nota ex modo ſcribendi incōſueto frequēter deſignant̉. Iſta ſunt q̄ dixi de hac reſpōſione. ⁊ hāc queſtionē determinani. Sꝫ poſtea venit admanꝰ meas quidā libellꝰ hebraice ſcriptꝰ vbi p̄dicta tatio aliter ſoluit̉. Et qͣꝫtū ad illud argumentū dirit ſic autor illiꝰ libelli. ꝙ illi qͥ arguūt pluralitatē ꝑſonaꝝ in diuinis per hͦ nomē Heloym qd̓ pluralitatē ſgnificat et tn̄dicitur de deo innitunt̉ ſuꝑ baculū arundineū ꝯfractuꝫqꝛ talis modꝰ loq̄ndi alibi. inuenit̉ de vno ſolo. ſicut pꝫi R. xxviij. vbi ſcriptura loquit̉ de ſuſcitatōne ſamuelis.