iudeis tenui odore ꝯtētis. guſtu ſolito reficeret xp̄ianos. Sēſerat tamēhūc florē nathanael ꝙ ſuꝑ om̄ia aromata ſuaue redoloret. vnde ⁊ aiebat: a nazaretht poteſt aliquid boni eſſe: ſꝫ nequaꝙͣ ſola cōtētus fraglātia reſpondētem ſibi veni ⁊ videphilippū ſecutus ē¶ Imō vero mireilliuſ ſuauitatis admodū reſperſiōedelectatus. hauſtuqꝫ boni odoris factus ſaporis auidior. odore ip̄o duce ad fructū vſqꝫ ſine mora ꝑuenirecurauit: cupiēs pleniꝰ exꝑiri qd̓tenuiter p̄ſenſerat: preſenſqꝫ deguſtare qd̓ oderauerat abſens. Videanus ⁊ de olfactū yſaac ne forte aliquid qd̓ ꝑtineat ad hec ip̄a que inmanibꝰ ſūt portēderit. Loqͥt̉ de illoſcriptura ſic. Statīqꝫ ut ſēſit veſtimētoꝝ eiꝰ frāglātiā. haud dubiū quinacob: ecce ī qͥt odor filij mei. ſic̄ odoragri pleni cui bn̄dixit dn̄s. Veſtinēti fraglantiā ſenſit. ſꝫ veſtiti p̄ſetiā nō agnouit: ſoloqꝫ veſtis tanꝙͣfloris odore forinſecus delectatus.quaſi fructꝰ interioriſ dulcedinē nōguſtauit: dū ⁊ electi filij ſimul ⁊ ſacͣnēti fraudatus cognitōe remanſitQuo ſpectat hͦ ¶ Veſtimētū ꝓfectoppiritus littera ē ⁊ caro verbi. Sedne nūc quidē iudeus in carne verbūin homine ſic deitatē: ne ſub tegmine littere. ſenſū ꝑuidet ſpiritalē: foriſqꝫ palpās hedi pellem que ſimilitudinē maioris hoc ē pͥmi ⁊ antiqͥ peccatoris exp̄ſſerat ad nudā nō ꝑueītveritatem. Non ſane in carne peccati ſꝫ in multitudine carnis peccati qͥpeccatū nō facere ſed tollere veniebat apparuit: ea ſcilꝫ de cauſa quāip̄e non tacuit: ut qui nō vidēt videat. et qͥ vidēt cēci fiāt. Hac ergo ſimilitudine deceptus ꝓpheta cecushodie quē neſcit bn̄dicit: dū quē lectitat in libris. ignorat ⁊ in miraculis: et quē ꝓprijs attrectat manibꝰ.ligādo flagellādo colaphiſando: minime tn̄ vel reſurgētē intelligit. Sienim cōgnouiſſent: nūꝙͣ dn̄m gl̓iecrucifixiſſent. Percurramus ſuccinto ẜmone ⁊ cetera loca ſancta: et ſinō om̄ia. ſaltē aliquā: qūo quē āmirari ꝑ ſingula non ſufficimus: libetvel inſigniorā ⁊ ip̄a breuiter recōrdari.De mōte oliueti ⁊ valle ioſaphat.C. viij.Scēditur in mōte oliueti: deſcēditur in vallē ioſaphat. ut ſic diuitias diuine miſericordre cogites.quatenus hororem iudicij nequaq̄diſſimules: quia ⁊ ſi in multis miſeratōibꝰ ſuis multus ē ad ignoſcendū.iudicia tn̄ eius nichilominus abiſſulmulta: quibꝰ agnoſcitur valde omnino terribilis ſuꝑ filios hominū. Dauid deniqꝫ qͥ monteꝫ oliueti demonſtrat dicēs. homines ⁊ iumēta ſaluabis dn̄e quēadmodū multiplicaſtimiſericordiā tuā deꝰ. etiā iudicij vallē in eodem pſalmō cōmemorat dicēs: nō veniat michi inqͥens pes fuꝑbie: et manus peccatoris nō moueat me. Cuius ⁊ p̄cipuū ſe omnino ꝑhorreſcere fatetur: cum in alio pſalmō ita loqͥtur oranſ. Cōfige timoe̓tuo carnes meas: a iudicijs enī tuistimui. Suꝑbuſ in hāc vallē corruit ⁊cōquaſſatur: humilis deſcēdit ⁊ minime ꝑiclitatur. Suꝑbꝰ excuſat peccatū ſuū: humiliſ accuſat: ſciēſ quiadeus nō iudicat biſ in idip̄m: et ꝙ ſinoſmetip̄os iudicauerimus: nō vtiqꝫiudicabimur. Porro ſuꝑbus nō attedēs ꝙͣ horrēdum ſit incidere in manus dei viuētis: facile ꝓrūpit ni verba malicie ad excuſandas excuſatones in peccatis. Magna reuerā maRk iij