Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

vehementior tamen fuit. Nec hͨ qͣꝫppoſita ſimilitudine vidatur abhorrere. Nā et tria illa bn̄ficia q̄ iā trāſiere: euidētiſſima ⁊ in lucē poſita eſſe noſcūtur. Sane qd̓ ad ſpem viteeterne ꝑtinet. nōdum exhibitū. necdum ꝓpalatū eſt vobis. Nihil ꝓinde mirū ſi ſit minus aꝑta temptatio: vbi etiā cauſa tēptatōis occulta. Ceterū et diuturnior ⁊ validioripſa eſt: ꝙ aduerſus ſpem nr̄am qͥcquid habet malignitatis exerat inimicus. Itaqꝫ pͥmo quidē ut aucͣtorinature ingratos faciat. amplioreꝫingerit pro natura ſollicitudinem:quēadmodū ec̄ ip̄i xp̄o eſuriēti auſus eſt dicere: dic vt lapides iſti panes fiant. Quaſi vero figmētū nr̄mignoret ip̄e q̄ fixit: aut nō curet homines qͥ celi volucres paſcit. Quavero ingͣtus eſt ei qͥ ꝓpter hoīemvniuerſū hūc ꝯdidit mūdū: qͥſquisvt ſubſtātiā eius quā ꝯcupiſcit obtineat: ꝓcidēs nō veret̉ adorare malignū. Hec oīa inqͥt tibi dabo: ſi ꝓcidēs adoraueris me. Tu ne illa feciſti miſer? Quō dabis q̄ ille creauit: a̓ quō abs te ſperāda. quō tuaadoratōne petēda. q̄ ab illo ꝯdita īillius poſita ſūt ditōne? Iam in hocꝙ ait mitte te deorſū: caue tibi quicūqꝫ es qͥ tēpli pinnaculū ꝯſcendiſti. Caue tibi ſpecl̓ator domꝰ dn̄i caue tibi qͥ in ecc̄ia xp̄i locū cerneristenere ſublimē. Quā ingͣtꝰ enī imoꝙͣ īiurioſus es illi magno ſacr̄o pietatis: ſi in illo queſtū eſtimes pietatē. Quā infidelis ei q̄ miniſteriū hocſanguine proprio cōſecrauit: ſi eoqueras gloriam tuam que nichileſt: queras que tua ſunt non queiheſu chriſti. Quam indigne reſpōdes eius dignatōni qͥ indiſpēſatione hūilitatis ſue ſublimē eſſe te fecit. celeſtia tibi ſacramēta cōmiſit:celeſtem forte et ampliorē ꝙͣ ipſisſpiritibꝰ celeſtibꝰ tradidit ptātem:ſi deorſū ip̄e te mittas. ſapies non q̄ſurſū ſunt. ſꝫ que ſuꝑ terrā. Sed etoīs qͥ de v̓tutū emmentia ad manisglorie ſeſe demittit et deicit appetitū: haud dubiū qͥn dn̄o v̓tutū qͥ tāta inter nos tolerauit. nobis formā huiꝰ impmeret ſāctitatis: progr̄a ꝯtumeliā reddat. Cōſideremuſdiligētiuſ fr̄es: ne forte pͥma illa tēptatio q̄ corꝑalis neceſſitatis occaſione aīm turbat: aſpidi debeat cōparari. Hoc enī anīal quodāmodoviolentū morſu nocet: obturat aurēne audiat vocē incātantis. Quid vero agere nititur in hac ꝑte tēptator: niſi ut aduerſus ꝯſolatōeꝫ fidei̓aureꝫ cordis obſtruat et obturet:Sed nō ꝓfecit inimicus in eo: nō illius p̄cluſit auditū qͥ ait: non in ſolopane viuit hō: ſꝫ in om̄i v̓bo qd̓ ꝓcedit de ore dei. Nā in eo ꝙ ait hͨ oīatibi dabo ſi ꝓcidens adoraueris mein malū inſidiātis ſuadibilē ſibilluꝫaī aduertite draconis. Ferunt illuꝫin arena latitantē: etiā aues volanteſ flatū attrahere venenato. Quāvenenatus hic flatus fuit: hec oīatibi dabo ſi ꝓcidens adoraueris me.Veruꝫ non erat iſta quelibet auis:nihil potuit draconis flatuſ ad illaDe baſiliſco quid dicimꝰ? Aōſtruoſius ceteris ſolo viſu hoīem inficereet interficere ꝑhibet̉. Ni fallor vaena gloria eſt. Vidēte inquit ne iuſticiam vr̄am faciatis corā homībꝰ:vt videamini ab eis. Ac ſi dicat. Cauete oculos baſiliſci. Sed cui nocere dicitur baſiliſcus? Et qui non vederit baſilicū. Alioquin ſi prior euꝫ