Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

in angelū lucis: ſꝫ extollitur ſupraom̄e quod dicitur deꝰ aūt qd̓ colit̉.Nimirū in ſi diatur crudelius calcaneo mr̄is ecc̄ie a qͣ dolet caput ſuuꝫeſſe ꝯtritū. Hic plane grauſſimuserit incurſus: ſꝫ ob hoc qꝫ ecc̄iaꝫ electorū veritas lib̓abit ꝓpter eos b̓reuiās dies: ⁊ demoniū meridianū deſtruēs illuſtratōe aduētuſ ſui. Et hͨquidē dicta ſint de tēptatōibꝰ iſtisNā ⁊ ī ẜmōe qͦdaꝫ ſuꝑ cātica cāticorū memī ſuꝑ hijstractaſſe ſil̓iter: cūmeridiani huiꝰ demonij mētio incidiſſet ex occaſione ſcꝫ meridiani accubitus ſpōſi: quē ſibi ſponſa petierat indicari. Sermo. vij. vn̄ ſupͣ.N ſpe viuimꝰ fr̄es: nec deficimꝰ in t̓bulatōe pn̄ti: ꝙ ī exſpectatōe ſimꝰ īdefectibiliūgaudioꝝ. Neqꝫ enī vana vob̓ hͦ exſpectatio aūt dubia ſpes videt̉: innixa nimirū eterne ꝓmiſſionibꝰ veritatis. Deind̓ etiā ex ꝑceptōe pn̄tiūmunerū firma eſt exſpectatio futurorū: et pn̄tis gr̄e v̓tus nimis credibiliter atteſtatur felicitatē ꝓmiſſegl̓e ſine dubio ſecuturā. Nēpe dn̄sv̓tutū ip̄e eſt rex gl̓e: et in ymno qͦꝫeūdē vocis cātamꝰ pr̄eꝫ ꝑennis gl̓epr̄em potētis gr̄e: cui et in pſalmocanimꝰ: qꝛ miſcd̓iam ⁊ veritatē diligit deus: gr̄am ⁊ gl̓am dabit dn̄sVirilit̓ ergo ſuſtineat in hoc ſeculopietas colluctatōem: et ꝑſecutōemꝙͣlibet eqͣmmiter patiat̉. Quid nitolleret oīa: q̄ ad om̄ia valet ꝓmiſſionē habens eiꝰ vite q̄ nūc eſt ⁊ future? Repugnet fortit̉ impugnati: qꝛ ⁊ repugnāti ꝓpugnator aderit indefeſſus: ⁊ triūphāti nō deeritlargiſſimꝰ remunerator. Scuto inqͥtcircūdabit te veritas eꝰ. Neceſſariaplane inſuꝑabilis ꝓtectio v̓itatis:.xſ.nō modo interim in carne degenti.xiſſꝫ poſtmodū exeūti: ⁊ nūc quidē adſapericuloſos ꝯflictus: tunc vero obmōſtruoſos occurſus ſpūum malignorū. Nēpe et ſāctiſſimā illā gl̓oſimartini anīam voluit pars inimicanocere: et eruēta beſtia ſciēs ꝙ modicū iaꝫ tꝑus haberet. tota ꝓfectoinſania malicie infatigabiliſ nō eſtverita prope aſſiſtere ei qͦꝫ in quo niiixvchil habebat. Imo vero ad ip̄m etixi tam regē gl̓e accedere impūdētiſſixima temeritas illa p̄ſūpſit: ſic̄ ip̄e teiiubūſitt. itēſtat̉. Venit enī pͥnceps mūdi huiꝰ:xix xipi⁊ in me nō inuenit qͥcꝙͣ. Felix anīaq̄ ſic interim tēptatōnū iacula ſcuto veritatis repulerit: vt nil ꝓrſusvenenatū ī ſe coaleſcere paſſa: om̄inō nō ꝯfūdatur cū loquet̉ inimicisſuis in porta: nihil in me funeſte reꝑies. Felix ſic circūdat clipeꝰ veritatis vt introitū qͦꝫ ⁊ exitū eiꝰ cuſtodiat: exitū vtiqꝫ ab hac vita. ⁊ itroitū in futurā: qͦ vicꝫ nec moliat̉ a tergo. nec a facie mali qͥppiā inimicusattēptet. Siqͥdē om̄ino opꝰ e̓it illi cūſtode. opus erit duce fideli: opꝰ eritꝯſolatore magno ꝓpter horribiles illas viſiones: nō minꝰ ꝙͣ hic adiutognatore. ꝯtra inuiſibileſtēre ⁊ ꝓpuptatores. Gl̓ificate itaqꝫ dilectiſſimi ⁊ portate interim xp̄m in corꝑevr̄o onꝰ delectabile: ſuaue pōdus.ſarcinā ſalutarē: etiā ſi p̄mere aſiqn̄ forte videt̉: etiā ſi interdū lateratōdit ⁊ flāgellat recalcitrātē: etiaꝫſi qn̄ in chamo ⁊ freno maxillas cōſtringit et cohercet: om̄mo felicit̓.Eſto vt iumētū qͥ ſaluatorē portaſ:ſꝫ nō penitꝰ ut iumētū. Hō inqͥt cū īhonore eſſet nō intellexit: ꝯꝑatꝰ eſtiumētis inſipiētibꝰ: ⁊ ſil̓is fcūs ē ill̓.Quid enī tātoꝑe vel plāgit ꝓph̓avel arguit in hoīe ſil̓itudine iume