ipſe liberauit me de laqueo venātiūEx ut noueritis ꝙͣ magnū ſit beneficiū hoc ⁊ ſciatis q̄ a deo donata ſūtvobis: audite quod ſequit̉ Et a verbo aſpero. O homo vel magis beſtia: laqueū nō timebas? Time velmalleū. A verbo inqͥt aſpero. Quidſt hoc verbū. niſi illud inſatiabilisjehenne. affer affer: ꝑcute. dilacera. cito interfice. velociter ſpolia.detrahe? Quid eſt verbū aſperū: niſitollatur impius ne videat gloriādei? Quō exultāt venatores captabeſtia. et clamāt tolle tolle: infigeverubus. infer prunis: ⁊ male bulliētibus impone lebetibꝰ. Verbū alperū fuit: quod ꝓtulit domus exaſperās populꝰ iudeorū. Tolle tolle:crucifige eū. Quā horribile verbū:ꝙͣ aſperū: ꝙͣ crudele. Vere denteseorū arma ⁊ ſagitte: ⁊ l ingua eorūgladiꝰ acutꝰ. Hoc v̓bū aſperū tu ſuſtinuiſti dn̄e. Cur. niſi ut nos liberares a v̓bo aſpero⁊ Sit iam pietatistue: ut non ſuſtineamꝰ nos qd̓ tu dignatꝰ es ſuſtinere ꝓ nobis. Reſpōdent hoīes ſeculareſ cū eis ſuademꝰqipo ſulſagere penitētiā. et dicūt. Durus ēhic ẜmo. Nēpe hoc ē qd̓ in euāgēlio legimus. Loq̄batur de penitenlia ip̄a dn̄s: ſꝫ in figurat: anꝙͣ hijsquibꝰ non erat datū noſſe miſteriūfegni dei. Cūqꝫ audirēt dicentem.ini māducaueritis carneꝫ filij hoīse biberitis eius ſanguinē: dixerūt.Durus eſt hic ẜmo: et abierunt retroriū. Quid aūt eſt māducare eiꝰtarne et bibere ſanguinē: niſi cōmuincare paſſionibꝰ eiꝰ. ⁊ eā ꝯuerſatōnem imitari quā geſſit ī carnẻ Vn̄et hoc deſignat illibatū illud altaſis ſacramētum. vbi dn̄icuꝫ corpusaccipimus: ut ſicut videtur illa pans forma in nos intrare: ſic nouerimꝰ ꝑ eā quā in terris hab̓uit ꝯuerſatōnem. ip̄m intrare in nos. ad habitādū ꝑ fidem in cordibꝰ nr̄is. Cūenī iuſticia ingreditur: ille ingreditur qui factus eſt nobis a deo patre iuſticia. Sed et qui manet in caritate in deo manet: et deꝰ in eo. Stn̄ adhuc multi nobis dicūt: duruseſt hic ẜmo. Ergo ne durū eſt mōmētaneū hoc et leue tribulatōnis:qd̓ ſupra modū in ſublimitate eternum pondus gl̓e oꝑatur in nobis?Et durū eſt breuiſſimo et leuiſſimolabore cruciatus illos ⁊ tormēta redimere: q̄ nullus terminꝰ finiat. nullus animꝰ ſufficiat cogitare? Durūvobis videtur cū dicit̉ agite penitētiaꝫ. Erratis: ſꝫ audituri eſtis aliqn̄verbū aſperū. ẜmonē durū: auditōnem malā. Itē maledicti in ignemeternū. Ita dico vob̓is hoc timete:hoc durū reputate: et inueniētis qꝛiugū dn̄i ſuaue eſt et onus eius leue. Si in ſeip̄o ſuaue illud crede̓ necdū poteſtis: vel hoc non ignoratis:qm̄ huiꝰ ꝯparatōne ſuauiſſimū eſt.Vos aūt fratres mei. vos pennatiante quoruꝫ oculos fruſtra iaciturrethe. vos qui diuitias huius ſeculipenitus reliquiſtis. quid timeatisa verbo aſpero. qm̄ iam liberati eſtis a laqueo? Felix tu idithuꝫ. ꝓ qͦpſalmi quidā inſcripti ſūt: qͥ trāſtuliſti laqueū. ut om̄mo longe fieresa verbo aſpero. Quibꝰ enī dicit̉: itemaledicti ī ignē eternū. Efuriui enī⁊ non dediſtis mihi māducare: quibus inꝙͣ dicet̉. niſi hijs qͥ ſubſtātiāhuiꝰ mūdi habuere? Nūqͥd nō valde exhilarātur ad verbū hoc cordavr̄a: ⁊ ſpūali iocūditate replentur?Nūquid nō p̄cioſiorē ducitis pauꝑtatē vr̄am theſauris ſeculi? Siqͥdeꝫip̄e eſt q̄ liberat vos v̓a bo aſpr̄ o.Z j