nazareth ex mat̓re vendicat ſibi: ſic̄ipſe ſe ⁊ filiū dauid ⁊ dn̄m eſſe teſtaNenitur. Celū celi dn̄o: terrā aūt dedit filijs hoīm. Cedat gͦ ei vtrūqꝫ neceſſenedi aligiābeſt in poſſeſſiōem: qui nō mō dn̄s: ſꝫrueloa piooet filius hoīs eſt. Audi etiā quō terrracin ibuatalibi iſabrā ſibi tanqͣꝫ filius homīs vendicat̉:ſꝫ ⁊ ꝯmunicat tanqͣꝫ ſponſus. Floresta betepapparuerunt in terra noſtra. Neqꝫhinc diſcrepat ꝙ nazareth interp̄ā ꝯtemvrobriū gutat̉ flos. Amat florigerā patriammſe amicoꝝ. 1.flos de radice yeſſe: ⁊ libenter interlilia paſcit̉ flos cāpi ⁊ liliū ꝯualliuꝫnec egoſolumusCōm̄dat enī flores. pulcritudo ſuaui olētia ⁊ ſpēs fructus: gr̄a tripiexTeqꝫ floreꝫ reputat deus ⁊ bene eiꝯplacet in te: ſi tibi nec honeſte ꝯu̓um qͥpaſatōis decor nec bone opinionis flajuſticiagrantia: nec intētio deſit future reaīaꝫ ſuantributōis. Fructus enī ſpūs eſt viet ribuātta eterna. Ne timeas maria: inueniē retritſti enī gratiā apud dn̄m. Quātamon tolligratiā? Gr̄am plenā: gr̄aꝫ ſingularetriburē. Singularē an generalē? Vtrāqꝫ ſine dubio. ꝙ plenā qͥa et eo ſingulareꝫ qͦ generalē: ipſa enī genedicabit.ani falralem ſingularit̓ accepiſti. Eo inqͣꝫardantſingularē qͦ generalē: nā ſola p̄ dn̄iibus gr̄am inueniſti. Singularē: ꝙſola hāc inueneris plenitudinē. Generaleꝫ: ꝙ de ipſa plenitudine accipiant vniuerſi. Benedicta tu in mulieribꝰ: et benedictus fructus ventris tui. Singulariter quideꝫ fructpventris tui eſt: ſꝫ ad omniū qͥdeꝫ mēadites te mediante ꝑuenit. Sic nimirūpla tiutateſic olim ros totus in vellere. totꝰ invies latet īarea: ſꝫ in nulla ꝑte aree totus ſic̄ inuvelle̓ fuit. In te ſola rex ille diuesOculi ẜet p̄diues exinanitus ⁊ humiliatus:illitatēimmēſus abbreuiatus ⁊ ab angelispaminoratus eſt: verus deniqꝫ deus etdei filiꝰ incarnatꝰ. Sꝫ qͦ fructu? Nēpe vt om̄es eius pauꝑtate locupletemur. eiꝰ humilitate ſubleuemur.eius minoratōe magnificemur: eiusincarnatōe adherētes deo. incipiamus vnus eſſe ſpūs cū eo. Sed quiddicimus fr̄es? Cui nā potiſſimū vaſigr̄a infundet̉? Sed vt ſupͣ meminimꝰ capax quidem eſt miſcd̓ie fiducia. paciētia vero iuſticie: qͣle nā poterimus ydoneū gr̄e receptaculū exhibe̓? Balſamū ē puriſſimū ⁊ ſolidiſſimū vas reqͥrit. Et qͥd tā purū. qͥdue tā ſolidū: ꝙͣ hūilitas cordis? Merito ꝓinde hūilibꝰ dat gr̄am: merito reſpexit deus humilitatē ancilleſue. Quo nā merito queris? Eo vtiqꝫ: qͦ animū humilē meritū nō occuparet hūanū: qͦ minꝰ libere influeret diuīe gratie plenitudo. Sed adhāc nobis hūilitatē qͥbuſdā erit gͣdibꝰ aſcēdendū. Primo enī cor hoīsque adhuc peccare delectat. nec mi.ſerā ꝯſuetudinē ꝓpoſito meliore mutauit: ne ſit gratie capax ꝓprijs vicijs p̄pedit̉. Secūdo qͦꝫ vbi corrigeremores ⁊ pͥores neqͥcias de cetero nōiterare ꝓponit: ipſa tn̄ pcc̄a p̄teritalicet iā amputata qͦdāmodo videantur: dū in eo manēt gr̄aꝫ nō admittūt. Manet autē donec ꝯfeſſione lauent̉: donec ſuccedentibꝰ dignis fructibꝰ penitētie de medio fiant. Sꝫ vetibi. ſi forte vicijs ⁊ peccatis ꝑnicioſior ſucceſſerit īgratitudo? Quid enītā euident̓ gr̄e aduerſant̉? Tepeſcimus ꝓceſſu tꝑis a feruore ꝯuerſatōnis nr̄e: paulatim refrigeſcit caritas abūdat iniqͥtas: vt ꝯſumem̉ carne qui ſpū ceperamus. Inde enī eſt.vt minus ea ſciamꝰ q̄ a deo donataſūt nob̓is: indeuoti parit̓ ⁊ ingrati.Timorē dn̄i relinquimus religioſāomittimus ſolitudinē: v̓boſi. curioſi.infaceti etiaꝫ ⁊ detͣctores ⁊ m̉mura.tores: vacantes nugis: fugitantesR 1